Zacząć powinnam od tego, że nie rozumiem, czemu schowałeś tak ważny..tak poruszający tekst gdzieś z boku…może to dalszy ciąg starachu przed totalnym ekshibicjonizmem?

Oczywiście, przejrzałaś mnie ;) Mogę od-zbocznić… Nic się nie ukryje.
Dzieci chcą być dorośli, dorośli chcą być dziećmi… Cóż, wiadomo — zawsze po drugiej stronie trawa jest bardziej zielona ;) Najpiękniejsze jest to, że dobre wspomnienia, dobre chwile – pozostają z nami, podczas gdy szarość dnia codziennego lekką ręką wymazuje się z pamięci… Dobrze jest mieć wspomnienia, móc się nimi cieszyć.
Też czasem zastanawiam się, co, gdyby. I które z wydarzeń, jakie nastąpiły „po” … które jest tym, co miałoby nadawać sens, jeśli zakładamy istnienie sensu.

Z każdym dniem człowiek coraz lepiej rozumie, dlaczego dorośli zawsze powtarzali, że chcieliby znów być dziećmi i o nic się nie martwić, niczego nie rozumieć, nie przejmować i wierzyć, że wszystko jest takie banalne.

Pare dni temu, dokladnie po poludniu przed pierwsza zupelnie nieprzespana noca na studiach, wracalam do domu z takim ogromnym ciezarem mysli-ile rzeczy jeszcze dzis musze zrobic..ile zajmie mi to czasu…jak bardzo juz jestem tym zmeczona… i zobaczylam trojke dzieci w wieku przedszkolnym beztrosko bawiacych sie w usypanej kupce piasku, ich mamy siedzialy na balkonach i obserwowaly pociechy „przy pracy”. I mimo, ze teraz jednak mysle inaczej…to w tamtej chwili oddalabym wszystko, zeby byc ta dziewczynka stawiajaca babki z piasku…wtedy wlasnie pomyslalam jak bardzo zazdroszcze im, ze nie musza sie o nic martwic, ze tak naprawde to oni moga robic co im sie zywnie podoba-nie ja..to oni sa naprawde wolni… czemu kiedy jestesmy dziecmi, tak szybko chcemy dorastac? i czemu tak pozno zaczynamy rozumiec, ze to nie na tym polega szczescie?

Co do watpliwosci zwiazanych ze studiami to nie wiem, czy to wiosna i cieple powietrze za oknem, zblizajaca sie sesja czy jakas fruwajaca bakteria(moze pneumokok!;)) powoduje takie mysli, ale ja tez tak mam… zastanawiam sie czy to jest wlasnie to czego teraz chce, czego teraz potrzebuje…przeciez moglabym sobie odpuscic i codziennie lezec na trawie i patrzec na przeplywajace obloki…potem przychodzi coś co stawia z powrotem nogami na ziemi „musisz sie uczyc!musisz zdobyc wyksztalcenie!prace!pieniadze!spiesz sie!no juz!”i znow czuje sie uwieziona…w wielkiej nieskonczonej klatce…

Piszesz o przeznaczeniu. Wlasciwie pisales… ja w nie wierze..no przynajmniej w jakims stopniu…moja mama duzo w zyciu przeszla i wiele osob nie wierzy..to nie szkodzi..ale kiedy byla na skraju zalamania nerwowego, wiele razy przewidywala rozne rzeczy…pare wypadkow, sporo sytuacji, wiele telefonow, mnostwo wizyt…podobno w jakims stopniu gdzies to moglam odziedziczyc…ale mi zdarzaja sie tylko takie malutkie przewidywania..moze kiedys…a moze zupelnie”normalny” czlowiek nie jest w stanie odbierac tych sygnalow…Tobie w kazdym razie sie udalo… mnie tez ciarki przeszly przy czytaniu… gdybys nie przezyl tego wypadku, pomysl jak wiele by to zmienilo..w zyciu innych ludzi..chocby w moim…Ty musiales przezyc…w innym razie moje zycie mogloby wygladac zupelnie inaczej…i nie tylko moje..mysle, ze wile osob tak wiele Ci zawdziecza…zaprzeczasz teraz..nie zaprzeczaj…byles obecny w wielu wrecz przelomowych czasami momentach mojego zycia..gdyby nie Ty moglyby wygladac zupelnie inaczej..bez Ciebie ja bylabym inna…
Innym dowodem na istnienie „przeznaczenia” wydaje mi sie, jest to, ze przytaczasz ten tekst..moze juz nie w ekstremum, ale kiedy sytuacja mocno kojarzaca sie z Twoja nadal tli sie w kims dla kogo jestes wazny i pewnie znow sklania do myslenia i powracania do tego…niektore zdania wrecz sie pokrywaja…powinniscie o tym pogadac..ale to nie moja sprawa, wiec koncze temat..wybaczcie….

Konczac moj juz troche przydlugi wywod, pragne przyznac, ze mimo wszystko, mimo ze sie nam nie chce, ze chcielibysmy znow beztrosko bawic sie w piaskowanicy to nic z tego..trzeba isc dalej…zyc, dorastac i tylko czasem pokryjomu, po zmroku sturlac sie z gorki w pobliskim parku…

A chęci, cele, dążenia często rozmijają się z tym, co się faktycznie dzieje. Ot, bo reszta świata wymyśliła to sobie inaczej.

Checi, cele i dazenia najczesciej rozmijaja sie jedynie ze soba nawzajem, tudziez z checiami, celami i dazeniami innych ludzi. To, ze rozbijaja sie o rzeczywistosc, udowadniajac jej bezwgzlednosc, jest tylko wynikiem, smutnym efektem ubocznym.

Jezu Chryste, świat stanął na głowie.

Oby to byly ostatnie podrygi staruszka Swiata, coraz czesciej nie ma dokad uciekac przed samym soba.

Póki jest się czego trzymać, to trzeba się trzymać!

Poki jest.

Nie mam pojecia, na ile w tym momencie rozmawiam z duchem przeszlosci, a ile tej inteligentnie piszacej osoby pozostalo w Tobie obecnie,

Wszelka inteligencja we mnie z roku na rok zanika. Być może na zasadzie nieużywanego, zbędnego organu. Elokwencja, o ile kojarzę dobre słowo, bo mam zbyt ubogie słownictwo, by pamiętać określenie bogatej leksyki (;P), chyba też ;P
Właściwie to ludzie mogliby mówić do siebie w C# albo Delphi (C++ brzmi zbyt niezrozumiale :P Wyobrażasz sobie okrzyk „asterisk samolot!” zamiast „<pokazuje palcem> patrz, samolot!„? :D)

Myślę sobie: „Moja osobowość”. Brzmi… dumnie. Jestem z niej zadowolony. Czuję siłę w duchu. Ta jedna dziedzina, gdzie się sobie podobam. Czuję, że moja osobowość jest czymś większym, niż tylko moje ciało. Dzięki niej nie jestem tylko człowiekiem, małą, statystyczną jednostką.

I dlaczego odbieram Swiat dokladnie tak, jak w tym momencie i w taki sposob, w jaki nikt inny nigdy nie bedzie go mogl odbierac, prawda? Zadne slowa nie sa w stanie opisac tego uczucia.

Przeszkadzacze

Sprobuj ten wyraz wypowiedziec 15 razy szybko pod rzad. Zdepriorytetyzowac.

Kiedy czytam takie rzeczy to i dziś przechodzą mi ciarki po plecach.

Nie tylko Tobie przechodza ciarki i nie tylko Tobie zdarzaja sie takie rzeczy. I nie tylko dawno temu.