Dysleksja nie ma to nic wspólnego z przecinkami. Nieznajomość gramatyki raczej trudno podciągnąć pod upośledzenie. To poprostu braki w wykształceniu, niedbalstwo, albo – co też nie jest bez znaczenia – zagubienie w gąszczu polszczyzny. Osobiście staram się jak mogę, ale purysta czytając chociażby ten mój ‚post’ (a’propos anglicyzmów) wytknie mi masę błędów. Niemniej jednak próbuje zachować w miarę logiczną strukturę zdania, staram się pamiętać o tych wszystkich „że”, „ale” itd. Chodzi po prostu o elementarną dbałość o język. Żeby nie było niedomówień: Jestem umysłem ścisłym, w żadnym wypadku nie pasującym pod profil humanistyczny. Wspomniana ‚dbałość o język’ nie jest moim ‚konikiem’. Po prostu uważam że kulturalna osoba powinna umieć kulturalnie się wypowiadać – także w formie pisemnej. A przynajmniej powinna się starać.

To co się w tej chwili dzieje to po prostu tragedia. Innym słowem nie da się tego określić. W mojej opinji najgorsze jest to, że chyba nikogo (czytaj: niewielu) ten temat nie obchodzi. Młodzi nie nabywają podstawowych umiejętności językowych w szkole/domu bo ‚nikogo nie obchodzi’ nauczenie ich tego (a najmniej ich samych), starzy umiejętności te tracą – bo po co ładnie pisać skoro ‚nikogo nie obchodzi’. Zdarza się co prawda raz na jakiś czas jakiś oszołom bijący na alarm – ale co? Nikogo to nie obchodzi! Ważiejsze są mundurki w szkole! BTW (a’propos angielskojęzycznych akronimów) wcale nie głupi pomysł.

Wracając do tematu dysleksji – wbrew pozorom i obiegowej opinji nie jest to problem na zasadzie ‚wierze’ ‚wieże’. Dużo częstsze jest ‚połykanie’ liter, zamiana ą z ę (u mnie to w zasadzie jeden znaczek), mylenie dźwięcznych z bezdźwięcznymi, ‚czeskie’ błędy. Tyczy się to oczywiście pisma odręcznego. Ciekawym zagadnieniem jest jak ma się to do pisania na klawiaturze. Tutaj raczej trudno jest mówić o ‚odruchowym’ opuszczaniu czy zamianie liter. Raczej o przypadkowym – co zdarza sie każdemu. Pozostaje kwestja ‚typowych’ błędów ortograficznych.

Jeżeli ktoś wam powie ‚nie wiem jak napisać ósmy bo jestem dyslektykiem’, to można go jedynie kopnąć w dyslektyczną ‚dópę’. Każdy szanujący się dysortografik będzie takie rzeczy wiedział! Właśnie dla tego że jest to wyraz szczególny i trzeba nauczyć się go na pamięć. Co innego podczas pisania. Mnie osobiście jest wszystko jedno czy napiszę charceże czy harcerze (kiepski przykład, bo to akurat jeden z ‚tych’ wyrazów). Może lepiej – akórat, czy akurat. Regulować czy rególować. Kwestia czy kfestja. Jestem jedyną znaną mi osobą która potrafi napisać wyraz „już” z dwoja błędami! Tyle że potem zaczynam się zastanawiać, włączają mi się wszystkie ‚nauczone na pamięć’ reguły pisowni plus zapamiętane wyjątki. W efekcie większość co dziwniejszych konstrukcji jestem w stanie wychwycić. Dylseksja nie ma nic wspólnego z nieznajomością reguł (regół?)!

Nie wiem na jakiej zasadzie w tej chwili rozdawane są zaświadczenia (właśnie mam wrażenie że są rozdawane) ale pamiętam doskonale jak wyglądało to kiedy starałem się o papier przed maturą. NB odpowiednie zaświadczenie miałem od podstawówki, bo ‚skrzyżowaną lateralizacje’ wykryli mi w przedszkolu (i przestawiali na prawą reką zbrodniarze!). Niemniej całą czwartą klasę (a może półrocze?) liceum uczęszczałem do psychologa szkolnego i katowałem – testy, ćwiczenia, zadania, itd. Do oporu. Dopiero na sam koniec usłyszałem – przykro mi, jesteś typowym baznadziejnym przypadkiem. Musisz dokładnie sprawdzać to co piszesz, bo inwencję słowotwórczą masz niewiarygodną. Dostałem zaświadczenie na maturę i skończyło się to 5ką z pisemnej (16 stron tekstu :))

Przydała by się jakaś dobra konkluzja na koniec.
OK – myśl dnia:

Nie każdy robiący błędy leń i prostak to dyslektyk.
Nie każdy dyslektyk to robiący błędy leń i prostak.

Na zakończenie – interpunkcja nigdy nie była moją mocną stroną, więdz (celowo zostawiłem jak napisałem pierwotnie żeby pokazać typowy błąd) bądźcie wyrozumiali.
Przepraszam też za wszystkie możliwe potknięcia ortograficzne. W końcu jestem dyslektykiem.

Nawiasem mówiąc przecinek w wyrażeniach mimo że stawiamy przed mimo.

A dziękuję, faktycznie znowu się machnąłem :)

Przeczytanie opracowania… tak jawnie? Czy za „wiedzę zdobytą z opracowania i udawanie, że czytało się lekturę”? Bo z jednej strony aż mi się wierzyć nie chce, a z drugiej – w polskiej szkole wszystko wydaje mi się już możliwe.
I nie uczą już ani o różnicach w wymowie podobnych dźwięków, ani o poprawnym akcentowaniu. Bo o tym, że ludzie z polski centralnej błędnie stawiają akcent na przedostatniej sylabie w niektórych wyrazach (matematyka zamiast matematyka) dowiedziałem się dopiero od nauczycielki/opiekunki w sanatorium w Bieszczadach (w 5 klasie postawówki; „Zimowit”, Rymanów Zdrój – bardzo miłe wspomnienia)…

Edit: Znowu „Ask a ninja” – nie ma nawet co ostrzegać, by nie brać go na poważnie – mówi niezbyt na temat :D

rz / ż – ‚rz’ wymiawiam „płyciej”, ‚ż’ ma swoją głębię (porównaj: „żaba”, „rzadko”)
u / ó – bardzo podobnie jak powyżej – ‚u’ jest płytsze („drugi”), po ‚ó’ trzeba sięgnąć („ówdzie”)
ch / h – ‚ch’ jest „pełniejsze” („cholera”), podczas gdy do ‚h’ potrzeba tylko odrobiny powietrza („halo”)

Nie muszę chyba dodawać, że bardzo pomocna jest umiejętność rytmicznego, płynnego czytania na głos…? Niestety, 95% z moich znajomych w ogóle nie posiada chyba tej części mózgu, która odpowiada za tę umiejętność… ale to już temat na zupełnie osobnego posta.

Moja ortografia pogorszyła się widocznie po podłączeniu Internetu, zdarza mi się popełniać głupie błędy. Też tak macie?

Pamiętam, że jak moderowałem forum.wiadomosc.info , to czytając wypowiedzi tych wszystkich nastolatków, można było naprawdę zwątpić w jakiekolwiek zdolności ortograficzne. Potem zacząłem się zastanawiać nawet przy prostych słowach. Z czasem jednak zmądrzałem i zająłem się czytaniem mądrych ludzi (czyli blogów i gazet). Mam dość forów.

Mnie również denerwuje nadużywanie angielszczyzny. W Niemczech mają nawet określenie tego zjawiska, a właściwie „nowomowy”: Denglisch. Ludzie mają chyba jakiś kompleks niższości narodowej i nie doceniają wagi języka polskiego. Przykre trochę…

Moja ortografia pogorszyła się widocznie po podłączeniu Internetu, zdarza mi się popełniać głupie błędy. Też tak macie?

Nie, w zasadzie dopiero odkąd się nie muszę nią przejmować, czyli od roku, a nie od pięciu :) Ale fakt, Internet podsuwa setki pomysłów na błędy ortograficzne, na które sam bym bez niego nie wpadł — bo po prostu nie widziałem tylu błędnie pisanych wyrazów. W zasadzie pamięć do wyrazów pisanych to często pamięć wzrokowa (tak, jak je rozpoznajemy jako jeden kształt przy czytaniu), więc im więcej się tego naogląda, tym łatwiej o pomyłkę ;)

latwiej jest powiedziec pancake na nalesnika robionego po amerykansku niz tlumaczyc ze nalesniki, ale nie takie zwykle, polskie tradycyjne, tylko mniejsze, grubsze, inaczej robione i z innych składników

Ale angielskie słowo „pancake” też nie dotyczy wyłącznie naleśnika amerykańskiego – w jednakowym stopniu określa naleśniki szkockie, francuskie (to chyba – jak sama nazwa wskazuje – te, które jadamy u nas… ;P Znane także jako crêpes) Ten, o którym mówisz to, cytuję, American or Canadian pancakes.

Przy okazji,

The Afrikaans name is „pannekoek”. It is traditional to eat pannekoek on cold and rainy days.

=) Jak nasz polski rozgrzewający rosołek :)

a od pancakesow sie odwal moj drogi (bo sama ostatnio mialam to slowo na statusach :P), bo latwiej jest powiedziec pancake na nalesnika robionego po amerykansku niz tlumaczyc ze nalesniki, ale nie takie zwykle, polskie tradycyjne, tylko mniejsze, grubsze, inaczej robione i z innych składników. (sama sie przekonalam jak sie roznia i juz sie w nich nie odkocham, przykro mi, PANCAKESY górą! :P)

i tak. tez tak mamy.