Historia pewnej przesyłki…

12:38 Hey, wow! #Paczkomaty jednak zrobiły na mnie świetne wrażenie zanim musnąłem jakikolwiek palcem - SMS o dostarczeniu paczki do paczkomatu!

No to z godzinę później się wybrałem. Wklejam „Przybyszewskiego 176″ w Google Maps, pokazuje mi najbliższy duży Carrefour. Jadę. Dojeżdżam, nie znajdując nic na zewnątrz (dziwne…) wchodzę do Carrefoura uważnie rozglądając się za paczkomatem. Przemaszerowuję drugi raz, rozglądając się jeszcze uważniej. I jeszcze jeden, już zupełnie powolutku i skrupulatnie oglądając każdy element wystroju i każdy napis. Hm. Pośrodku jest kiosk inmedio, a w nim za drzwiczkami jakieś paczuszki. Zaczynam podejrzewać, że „in” w obu nazwach powinno mi coś sugerować, a Pani Paczkomat z uśmiechem pójdzie na zaplecze i poda mi paczkę. Ale nie róbmy z siebie idioty. Jeszcze jeden przemarsz na zewnątrz, sprawdzam adres, pod którym się znalazłem: „Przybyszewskiego 176/178″. Myślę sobie: pora blipnąć „#paczkomaty, odcinek 2 zakończył się failem pt. jestem ślepy i nie znalazłem paczkomatu” i spróbować kiedy indziej. Ale moment. Przejdźmy się na zachód, w stronę malejących numerów. Krzaki, haszcze, krzaki, pola, krzaki. W tył zwrot, na przystanek. Mijam salon Jaguar Land Rover, już byłem na przjeściu, już witałem się z dotykowym przyciskiem sygnalizacji świetlnej, gdy #WTEM! odkrywam, że kolejny salon samochodowy stojący jeszcze dalej nadal ma adres „Przybyszewskiego 176/178″. Postanawiam iść dalej tym tropem. Przyglądam się salonom równie uważnie, co wnętrzu Carrefoura, ale przecież nie wejdę do środka by rozczarować sprzedawcę, że nie chcę kupić najnowszego jaguara czy hondy, a tylko odebrać przesyłkę. Ha! Za stacją benzynową odnajduję wreszcie przyległy do jej ściany paczkomat, fanfary!

Podchodzę, na środku widzę terminal z czarnym ekranem w gotowości bojowej. Ale zaraz, czarnym? Przytulam się do niego, macham trochę łapkami przed ekranem i odkrywam, iż owszem, świeci, tylko pod słońce nic nie widać. Zatem w pełnej konspiracji, niczym przy bankomacie, zasłaniając ekran rękoma ze wszystkich stron przed wzrokiem osób trzecich, a tak naprawdę przede wszystkim przed słońcem, czytam: „TRYB REKLAMOWY, nacisnij dowolny klawisz”. Lewy górny wydał mi się odpowiednio dowolny. Krótka procedura, wybór języka, nadanie czy odbiór paczki, wybieram odbiór. Zastanawiałem się, jak właściwie wygląda identyfikacja odbiorcy. Teraz już wiem: podaj numer telefonu lub coś tam (wbudowane w moją głowę Google odrzuciło dalszą część komunikatu jako „irrelevant”), podaję. Podaj kod. No żesz, telefon poczuł silną więź z paczkomatem i wygasił ekran do jednakowo nieczytelnego poziomu. Pomiziałem ekran, odczytałem kod. Czułem się jak gangster w najnowszym filmie z Jamesem Bondem albo Robert Langdon odbierający tajemniczy przedmiot w tajnej skrytce. Pik, pik, pik, oczywiście cały czas zasłaniając konspiracyjnie ekran ze wszystkich stron, pik, pik. ENTER. Z cichym kliknięciem odskakują drzwiczki jednej ze skrytek. Rozglądam się po raz kolejny, czy nikt nie widzi, jak po wpisaniu tajnego kodu sięgam po wskazówki dotarcia do Świętego Graala. Ze skrytki wyjmuję kopertę. Niestety, psuje ona nieco filmową atmosferę, przypominając, że nie jestem w filmie sensacyjnym, w pstrokatej, usianej reklamami i logotypami rzeczywistości. Zamykam za sobą drzwiczki, bo po co mają tak dyndać. Spoglądam jeszcze raz kontrolnie na ekran, czy czegoś ode mnie niehce. On tylko wyświetla zamalowaną na czerwono moją skrytkę i niczego nie oczekuje, o nic nie prosi, nie wyświetla nawet żadnego „zakończ, do widzenia”. Rozglądam się zatem niepewnie po raz ostatni, odchodząc jeden krok, później drugi, a następnie oddalając się ostatecznie, porzucając biedną maszynę na pastwę losu, niczym świadek wypadku, który nie wie, czy teraz powinien udzielić pomocy, wzywać karetkę, czy udać, że go tam nigdy nie było.

W drodze do domu otwieram paczkę. W środku odkrywam DYPLOM ambasadora marki Paczkomaty 24/7. Niczym order skauta po trudnej misji. Więc to jednak był film sensacyjny.

Podobne wpisy:

10 komentarzy póki co

  1. marsjaninzmarsa 16 czerwca 2010 15:29

    Kurcze. Chyba już wiem, kto dostanie iPada… Ale nie poddam się tak łatwo – też spróbuję po powrocie do domu (paczkomat mam po drodze). W innej konwencji, od innej strony. ;)

    I puszczę trackbacka jak skończę, bo się przedwczoraj nauczyłem. ;)

  2. Banny 16 czerwca 2010 15:51

    Rozbawiłeś mnie niezmiernie. Takie opowiadania lubię czytać. :)

  3. jenny 16 czerwca 2010 20:34

    i tym oto sposobem dorobiłam się fobii paczkomatowej – marnie widzę, żeby mi się udało (w dzielnicy pełnej dresów oO)

  4. Marchew 22 czerwca 2010 06:46

    ómarłam. :D

  5. […] http://blip.pl/s/97357357 – #Paczkomaty to jednak prawdziwa przygoda pełna silnych emocji, zwątpienia, zagubienia, konspiracji i satysfakcji – w 160 znakach się nie dało: http://blog.ikari.pl/2010/06/16/historia-pewnej-przesylki/ […]

  6. Betterfly 2 sierpnia 2010 20:18

    Paczkomat, to naprawdę drobiazg. Gratuluję odnalezienia adresu Przybyszewskiego 176/178…. Miałem tam firmę i podejrzewam że do dnia dzisiejszego krążą tam oszaleli, wycieńczeni kurierzy próbujący dostarczyć przesyłkę pod mój adres – choć firmy nie ma tam od 5 lat… Dla ułatwienia dodam, że kolejny budynek… taki różowiasty… też ma numer 176/178…. a potem kolejny salon… tym razem innej marki…a potem siedziba telefonii Dialog… też 176/178… Najdłuższa ulica w Łodzi to może i Pomorska… ale njdłuższy numer… to bez wątpienia Przybyszewskiego 176/178…

  7. ikari 2 sierpnia 2010 21:20

    Betterfly – you made my day, absolutnie! :)
    Jak najbardziej kojarzę i kolejny budynek, i salon, i Dialog… Ale w życiu nie pomyślałbym, że to nadal ten sam adres – bo przecież byłoby to nieco nad wyraz przeciągnięte szaleństwo… A jednak! Wierzyć się nie chce, za to i ja pośmiać się mogłem :)

  8. MissySleepy 12 października 2010 13:00

    Uwielbiam Cię czytać :) uwielbiam tu wracać sobie czasem i czytać te teksty z archiwum, jeśli nie ma nowych.

    Choć tak naprawdę jeszcze bardziej lubię tu wchodzić i być zaskakiwana przez jakieś nowości…szkoda, że piszesz ostatnio tak rzadko.

  9. ikari 12 października 2010 13:23

    Myślę, że nie mam nic do przekazania…

  10. MissySleepy 27 października 2010 10:15

    e tam. gupi, o.

Zostaw komentarz

Proszę być grzecznym i mówić na temat :). Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

XHTML: Możesz używać następujących tagów XHTML:
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>