„Kiedyś potrafiłem zagłębić się w lekturze na długie godziny – dzisiaj walczę, by skupić się na kilku stronach. Czuję niemal fizycznie, jak coś wyrywa mnie z lektury: mój umysł przeskakuje z tekstu do innego strumienia informacji, nawet gdy nie ma żadnego innego strumienia informacji”

— J. Dukaj „Google zgwałciło nam mózgi”

Trafiłem na ten cytat wkrótce po tym, jak dokładnie o tym pisałem.

„Deleting him felt good!” ;>

„- Gdzie jest czcionka? WHERE IS THE CZCIONKA?
- Gdzieś między Arial… a Wingdings!!! ”

Ten wpis powinien wyjątkowo (jak na wpisy z wideo) być zgodny z XHTML…

Autorka pragnie także nadmienić, iż przytaczana historia i powiązana z nią tematyka była tematem programu „Here and Now” w amerykańskim radiu publicznym. „Ryno” to pseudonim byłego administratora systemów po 50-tce, określającego siebie samego jako „wypalonego i żyjącego jak niepełnosprawny” w wiejskich rejonach Australii.

Zespół Aspergera był częścią IT tak długo, jak tylko istniało samo IT. Czemuwięc nie idzie nam lepiej z aspergerowcami pośród nas?

Wprost kochał techniczne aspekty bycia administratorem systemów i był w nich świetny. Ale relacje interpersonalne wiążące się z tą pracą, jak życzliwe poklepywanie w plecy przez przypadkowych użytkowników, czy prezentacje biznesowe, były dla Ryno dosłownie nie do zniesienia.
- Mogę sprawić, że Twoje systemy będą wydajne, a przerwy w ich pracy krótsze — mówi — ale nie potrafię sprawić, by Twoi użytkownicy byli szczęśliwi.

Bob, programista aplikacji bazodanowych pracujący w branży technologicznej od 26 lat, ma przede wszystkim zdolności matematyczne i logiczne. Posiada też –  jak sam to określa – „dziwną pamięć”: jeśli nie może przypomnieć sobie odpowiedzi na pytanie, może przypomnieć sobie precyzyjnie, niczym w cyfrowym obrazie, gdzie ostatnio widział tę odpowiedź, z dokładnością do konkretnej strony, akapitu i zdania.

Bob ma także pewne swoje dziwne zachowania: może dojść do tego, że nie potrafi wypowiedzieć ani słowa, gdy jest zdenerwowany, a także interpretuje wszystko dosłownie – nigdy nie czyta między wierszami.
- Mojego szefa na pewno denerwuje, gdy źle odczytuję jego ironię – opowiada – ale przynajmniej wie, że nie robię tego celowo.

„Jeremy” doskonale potrafi przejrzeć problem inżynieryjny na wskroś, wgłąb niemalże do poziomu samego kodu. Jest świetny w rozpracowywnaniu szczegółów jeden po drugim z innymi intensywnie skupionymi ludźmi, często dyrektorami firm, dla których pracuje. By chronić swoją anonimowość, pragnął nie wspominać, w jakiej dziedzinie programowania się specjalizuje, ale wystarczy powiedzieć, że jest dobrze znaną osobą, do której można się zwrócić w tej branży.

Jeremy nie jest jednak dobry w znoszeniu głupków w miejscu pracy, czy też w użeraniu się z niekończącą się biurokracją nowoczesnej firmy. Jeśli ktoś nie ma racji – jeśli jego pomysł wprost nie może wypalić – mówi mu to, po prostu stwierdzając fakt. Odkrył, że ta bezpośredniość wywołuje wszystkie formy zdenerwowania w miejscu pracy.

Wszyscy ci profesjonaliści z branży informatycznej są autystyczni. Bob i Ryno mają Zespół Aspergera (eng. AS); Jeremy ma autyzm wysokofunkcjonujący (HFA).

Chociaż o pojęciach tych mówi się czasem w społeczności medycznej, oba odnoszą się ogólnie do ludzi przejawiających jakieś charakterystyczne cechy autyzmu, na przykład nietypowe reakcje na otoczenie i trudności z interakcją z innymi, ale nie upośledzenia poznawcze lub rozwojowe, czy opoźnienia w rozwoju językowym, będące cechami klasycznego autyzmu.

Według „Podręcznika Diagnostycznego i Statystycznego Chorób Umysłowych” Amerykańskiego Stowarzyszenia Psychiatrów (DSM-IV-TR) ludzie z Apsergerem, zwani potocznie aspysiami¹ :), nie są zbyt dobrzy w odczytywaniu pozasłownych wskazówek. Mogą mieć trudności w nawiązywaniu przyjaźni, wykazują ścisłe przywiązanie do zwyczajów i rytuałów, mogą przejawiać także powtarzalne i stereotypowe zachowania ruchowe, jak trzepotanie dłońmi.

Dr. Tony Attwood, światowej sławy specjalista od Aspergera z Brisbane w Australii, definiuje Aspergera w bardziej ludzkim kontekście: „Osoba taka zazwyczaj ma silne pragnienie dążenia do wiedzy, prawdy i perfekcji, mając nieco inny zestaw priorytetów… Przeważajacy priorytet może mieć raczej rozwiązanie problemu niż zaspokojenie potrzeb społecznych lub emocjonalnych innych ludzi”.

Problemy ponad ludzi? Hm… Tak, brzmi jak typowy umysł techniczny.

Dokument dot. Aspergera z Kliniki Upośledzeń Rozwojowych Uniwersytetu Yale idzie dalej tą drogą: „Zainteresowania idiosynkratyczne są typowe i mogą przyjąć formę nietypowego i/lub bardzo zawężonego zainteresowania (np. rozkładami jazdy pociągów, wężami, pogodą, urządzeniami do smażenia na głębokim oleju², czy izolatory na słupach telegraficznych” [zawsze mnie intrygowały - dop. ikari].

Lub technologią. Gdy Ryno rozmawiał z recepcjonistką by wstępnie się umówić na rozmowę z panem Attwoodem, spytała go „Jakie jest pana ‚Wielkie Zainteresowanie’?”.  [Prawdopodobnie mamy tu do czynienia z grą słów - pytanie brzmiało "What's your 'Big Interest'?", co możnaby odczytać chyba także jako coś w stylu "W jakiej Pan sprawie?" - dop. ikari]
- Nieświadomie zadała mi pytanie  kontrolne, które uznałem za bezwartościowe – wspomina. – Wielkie Zainteresowanie to doskonały początek do zauważenia Aspysia.

Wielkim Zainteresowaniem Ryno`a są komputery i komunikacja. Nie jest jedyny, nic z tych rzeczy.

Powiązanie Asperger-IT

Autyzm, choć po raz pierwszy zidentyfikowany i opisany w 1943, wciąż jest słabo poznanym i zrozumianym zaburzeniem rozwoju neurologicznego i niemal każdy aspekt jego przyczyn, objawów, badań i leczenia tonie w kontrowersjach. Zespół Aspergera i HFA są ciężkie do zdefiniowania, często pozostają niewykrytymi lub nie w pełni zdiagnozowanymi wariantami ze szczytu spektrum autyzmu, a jeszcze gorzej z próbami określenia ilości ich wystąpień, czy ich zrozumieniem.

Przypadki zdiagnozowanego w Stanach autyzmu, z Aspergerem włącznie, bardzo ostro się nasiliły ostatnimi laty – Centrum Kontroli i Zapobiegania Chorób szacuje obecnie, że co 150. 8-letnie dziecko ma jakąś postać autyzmu.

Nie jest pewne, czy liczba diagnoz wzrosła dzięki lepszemu wykrywaniu choroby, zmianie w sposobie diagnozowania tak, że bierze się pod uwagę szerszy zakres zachowań, faktycznemu wzrostowi ilości przypadków, czy jakiejś kombinacji tych 3 czynników.

Jeszcze mniej wiadomo na temat tego, jak wielu dorosłych ma Aspergera. Ponieważ Aspysie są zwykle przeciętnej lub ponadprzeciętnej inteligencji, często potrafią maskować lub przystosować swoją odmienność społecznie i w miejscu pracy, co oznacza, że wielu z nich doskonale dociera do wieku średniego – lub końca swojego życia – bez żadnej formalnej diagnozy.

Rzecznik Narodowego Instytutu Zdrowia Psychicznego twierdzi, że agencja ta nie wie nic o jakiejkolwiek organizacji rządowej lub badaniach naukowych, które śledziłyby wystąpienia Aspergera u dorosłych.

Tam, gdzie brakuje statystyk, radośnie przychodzi z pomocą anegdota. Spytaj wiedzącego o Aspergerze „kogoś technologicznego” [ang. "techie"], czy jest powiązanie między Aspergerem a informatyką, a niemal na pewno usłyszysz „potwierdzam, Kapitanie.” (Tak, pan Spock ze Star Treka często jest określany jako aspergerowiec, patrz. „Granie w Aspergerową grę w zgadywanie”)

Gdy zadano to pytanie Ryno`wi, odpowiada następująco:

Aspysie –> technologiczni jak cholera –> cholerni specjaliści ³

Natomiast Bob, programista aplikacji bazodanowych, mówi: „Tak, to stereotyp; i tak, w branży technologicznej liczba aspergerowców jest wyższa niż przeciętna.”

Zdaje się, że nikt nie ma na ten temat więcej do powiedzenia niż dr Temple Grandin, bardzo szybko mówiąca pani profesor, będąca najlepszym możliwym przykładem starszej kobiety z Aspergerem. Grandin pozostawiła swój ślad na świecie projektując ośrodki opieki nad zwierzętami z punktu widzenia zwierzęcia. Teraz zaś robi drugą, prosperującą karierę jako autorka publikacji i prezentacji na temat Aspergera.

- Czy jest powiązanie pomiędzy Aspergerem i IT? Nawet nie mielibyśmy żadnych komputerów, gdybyśmy nie mieli Zespołu Aspergera. — Oświadcza.  — Wszystkie te etykietki – „geek”, „nerd” i „umiarkowany Asperger” – opisują tak naprawdę to samo. Mózg aspergerowca skupiony jest raczej wokół rzeczy, a nie ludzi, a ludzie interesujący się rzeczami dali nam komputery, na których w tej chwili pracujesz.

Perspektywy kariery, ograniczenia kariery…

Grandin skompletowała listę zawodów wraz z informacją, jak dobrze pasują do nich osoby z Aspergerem i autyzmem według ich zdolności. Nie zaskakuje fakt, że zawody związane z technologią pojawiają się na niej wcześnie i często. Na przykład jej lista „dobrych prac dla myślących wizualnie” zawiera programistów komputerowych, rysowników (w tym projektantów komputerowych), pomoc komputerową, projektowanie stron internetowych, gier komputerowych i animację komputerową.

Natomiast jej lista „dobrych prac dla myślących niewizualnie”, co określa jako „dobrzy w matematyce, muzyce lub analizie faktów” zawiera programistów komputerowych, inżynierów, zarządzanie towarem i fizykę.

Czemu osoby z Aspergerem ciągnie do technologii?
- Dorosłych z zespołem Aspergera cechuje społeczne nieobycie powodujące, że nie mogą zrozumieć relacji między ludźmi. Wciągają ich nie imprezy i kontakty z innymi ludźmi, ale praca pozwalająca im się czuć bezpiecznie, dająca poczucie kontroli.” — wyjaśnia Steve Becker, terapeuta upośledzeń rozwoju w Becker & Associates, prywatnej przychodni na przedmieściach Seattle w Des Moines, w stanie Waszyngton, która prowadzi między innymi sesje dla niewielkich grup dorosłych z Aspergerem.

- Co mogłoby być na to lepsze niż gra albo program komputerowy? — pyta Becker — Gdy projektujesz program komputerowy, istnieją zasady i protokoły, których należy przestrzegać. Do życia zaś nie ma podręcznika.

Dbając o ochronę anonimowości swoich klientów, Becker potwierdza, że widzi wielu dorosłych i ich dzieci pracujących w najpotężniejszych firmach technologicznych w regionie, jak Microsoft czy Boeing, a także setkach mniejszych firm orbitujących wokół nich.

Niektórzy Aspysie, z którymi się widuje, są na najwyższych poziomach swojej technologicznej gry – inżynierowie oprogramowania i branży lotniczej, informatycy, doktorzy habilitowani. Ale na każdego badacza z Aspergerem, jak twierdzi, przypadają hordy Aspysi mających dużo trudniej na środkowych i najniższych szczeblach w branży.

- Spektrum sukcesu jest dużo szersze niż by nam się mogło wydawać — Zgadza się Roger Meyer, mieszkający w Portland w stanie Oregon autor książki nt. zatrudniania osób z zespołem Aspergera, kierujący jedną z najstarszych „koleżeńskich” grup aspergerowców w kraju. — Ludzie, którzy dorastając ćwiczyli złożone zachowania mające na celu maskowanie się i adaptację mogą zarówno jakoś sobie radzić na dnie rynku, jak i wzbić się na sam szczyt.

Tym „radzeniem sobie jakoś na dnie” starali się właśnie zająć Becker, Meyer i inni specjaliści od Aspergera. Pracownicy z Aspergerem mogą dobrze sobie radzić pracując latami przy wprowadzaniu danych lub pracując na stanowisku takim jak przyjmowanie wniosków o odszkodowania, gdzie znajomość ulotnych detali jest bardzo ceniona, by zawieść, gdy tylko dostaną awans na stanowisko wymagające więcej interakcji społecznych.

- Im bardziej techniczna jest ich praca, tym lepiej im idzie, jednak dla niektórych zarządzanie ludźmi w formie zwierzchnictwa może być problemem — mówi Becker.

- Może to sprawić, że pracownicy z Aspergerem utkną na niższych i gorzej wynagradzanych stanowiskach w IT, czasem takich, które są bardzo podatne na outsourcing [zlecanie innym firmom, chociaż obserwuję zaakceptowanie tego słowa w formie angielskiej w języku polskim - przyp. ikari] — twierdzi Meyer. — Na przykład niektóre stanowiska pomocy technicznej, gdzie czynniki odwracające uwagę są zredukowane do minimum, a interakcje z ludźmi do ekranu lub głosu w słuchawce, naturalnie pasują Aspysiom.

- Są dobrzy w diagnostyce. Mogą podejść do komputera, podłubać tu i ówdzie, używając swojej encyklopedycznej wiedzy o aplikacjach i obejściach problemów, docierając do rozwiązania nietypowego, lecz efektywnego. — mówi Meyer. Jednak ponieważ te prace coraz częściej są automatyzowane i/lub zlecane innym firmom, szanse Aspysiów na zatrudnienie także spadają.

Mroczny sekrecik IT

Becker i Meyer twierdzą, że nie słyszeli jeszcze o żadnej firmie, która miałaby wdrożony jakikolwiek formalny program pomocy i wsparcia dla pracowników z Aspergerem i HFA, poza pokrywaniem kosztów terapii przez typowe plany ochrony zdrowia.

Aż nasuwa się pytanie: Jeśli Aspysie sią wszędzie wokół nas, czemu branża IT nie robi więcej by ich wspierać, czy chociaż przyznać o ich istnieniu?

Firmy technologiczne są przecież w czołówce wspierania pracowników z niemal każdym rodzajem socjalnej, etnicznej, fizycznej czy rozwojowej identyfikacji. Microsoft, na przykład, sponsoruje co najmniej 20 grup, między innymi Afroamerykanów, ojców, głuchych i niedosłyszących, niedowidzących, Singapurczyków, samotnych rodziców, gejów/lesbijki/biseksualnych oraz pracowników po operacji zmiany płci. Ale nie autystów.

Rzeczniczka Microsoftu potwierdziła, że firma nie ma żadnej grupy ani osobnego, formalnego wsparcia dla pracowników z Aspergerem. W pewnych rzadkich przypadkach pracownicy z AS prosili o pomoc w akomodacji. Gdy tak się dzieje, pracownik jest przypisywany do menedżera przypadków ułomności (sic! – przyp. ikari :P), który ma za zadanie ustalić „odpowiednią akomodację” dla każdej sprawy z osobna.

Intel i Yahoo nie odpowiedziały na prośby o dyskusję na temat ich zarządzeń w kwestii pracowników z Aspergerem, a rzecznik Google mówi, że firma „nie mogła przyjąć pytania”.

Prawdę mówiąc, kwestia tego jak firmy powinny wspierać Aspysiów jest bardzo ciernistą, gdy przychodzi do jej rozwiązania.

Z całą pewnością w przeciwieństwie do ułomności przykuwających pracownika do wózka lub bariery językowej, z którą spotykają się obcokrajowcy, autyzm jest czymś, co innym bardzo trudno dostrzec i zrozumieć.

- Wygląda na to, że łatwo odczytywalna ułomność jest łatwiejsza do poznawczego zaakceptowania [przez współpracowników] niż taka. — lamentuje Ryno. — Ach, gdyby tylko Asperger sprawiał, że cierpiący na niego staje się zielony…!”

- Gdy spotkasz kogoś z innego kraju – opowiada Jeremy – ludzie wiedzą, że jest z innego kraju i dają mu trochę fory.

A ze swojej specyficznej natury, Aspysie nie jednoczą się. Microsoftowe kluby i grupy wsparcia były bez wyjątku zapoczątkowane przez pracowników. To z natury wyklucza Aspysiów – byłoby to wysoce nietypowe, by pracownik z Aspergerem ochotniczo zorganizował jakąkolwiek grupę, z innymi autystami lub bez.

No i wielu Aspysiów nie „widać” w miejscu pracy. Nie przyznali się do swojej przypadłości publicznie ani przed więcej niż dwiema osobami.

To zaś, czy powinni, jest kwestią sporną. Ryno ujawnił się ze swoim Aspergerem tylko w jednej pracy (swojej ostatniej) i żałował tego, mimo iż okazało się, że jego szef też był młodym Aspysiem.

- To był pierwszy raz, kiedy miałem osobę z AS za przełożonego. — Opowiada — Była to zdecydowanie odświeżająca zmiana: nie musiałem tłumaczyć, czemu unikam kontaktu wzrokowego, nienawidzę spotkań i nie mogę znieść głupców, nie wspominając już o udawanej radości.

Patrząc w przeszłość Ryno żałuje jednak mówienia komukolwiek, że ma AS.
- Powiedziałbym, że było za dużo wad, a za mało zysków. Zyski zresztą też były krótkotrwałe. – W szczególności systemy, które Ryno z szefem zaprojektowali by zarówno pomagać użytkownikom, jak i minimalizować przerywanie pracy, były źle przyjmowane i mało używane.

Teraz, gdy Ryno odszedł — zrezygnował z pracy po otrzymaniu od dyrektora polecenia przywrócenia dostępu do internetu pracownikowi przyłapanemu na ściąganiu pornografii wbrew zasadom firmy — „innego pracownika z AS zmuszają do udziału w zebraniach, tłocznych spotkaniach społecznych i wielu z tych sytuacji, które poprzednio wolno było nam utrzymywać na minimalnym poziomie”, opowiada.

Jeremy zauważył, że gdy prosi współpracowników i szefów o uwzględnienie jego odmienności, nie pomaga, a właściwie zawsze zdaje się prowadzić do tego samego efektu: zakończenia umowy o pracę.

- Ja nie mrugam. Ja się gapię. Nie rozumiem także problemów z granicami. Nie mam poczucia przynależności do grupy, a inni ludzie mają bardzo jasne pojęcie należenia do nich. — Opowiada, usiłując zdefiniować problem tak dokładnie, jak to tylko możliwe. W efekcie, tam, gdzie inni pracownicy są w stanie poprawić swoje błędy i dostosować zachowania w codziennym biurowym otoczeniu, Jeremy nie potrafi. — Ludzie nie dają mi negatywnej informacji zwrotnej. Nie wiem, co przegapiam, dopóki nie stanie się to faktycznie problemem. Wyłapuję wiele, ale przegapiam niektóre wskazówki. Są jak malutkie czarne dziury, a  gdy te się zbiorą, kończy się to wykluczneiem mnie. Dzieje się to stale.

Nie jest to kwestia pracy – zawsze jest poszukiwany ze względu na swoją specjalizację w programowaniu i zawsze ma wiele pracy – ale o relacje społeczne.
- Mam wrażenie, że chcieliby wsadzić mnie w czarną skrzynkę, — opowiada — dać mi zlecenie i wyciągnąć je z drugiego końca po kilku tygodniach.

Budowanie lepszego miejsca pracy?

Subtelna inżynieria społeczna, z którą zmagają się Jeremy i inni aspysie i HFA-owcy, może być poza zasięgiem nawet najbardziej proaktywnych organizacji zasobów ludzkich, lecz nie oznacza to, że stanowiący główną siłę branży informatycznej nie mogą czy nie powinni propagować mody na miejsca pracy bardziej przyjazne aspergerowcom, na zasadzie „jeśli takie zrobisz — przyjdą”.

„Zmiany te nie muszą być ogromne ani ograniczone tylko do aspergerowców” — mówią specjaliści. Bob, programista aplikacji bazodanowych, był tylko jednym z wielu aspysiów, z którymi zrobiono wywiad na potrzeby tego artykułu, którzy mówili z podziwem i zachwytem o przystosowaniach z zakresu pracy i życia w takich firmach internetowych jak Google.

- Nie żądam tego od nikogo, ale chciałbym by każdy pracodawca pozwalał na taką akomodację jak Google, które podaje gotowe posiłki i zachęca ludzi do zabierania swoich zwierząt do pracy — mówi Bob.

- Fizyczne zmiany w środowisku biurowym także mogą pomóc. — Zwracają uwagę Grandin i inni. — Wielu aspergerowców rozpraszają w miejscu pracy migoczące świetlówki, mechaniczne brzęczenie klimatyzatora, kserokopiarki, ciągłe dzwonienie telefonów, czy zwykły biurowy gwar. Cichy kąt, biuro lub przegródka odizolowana akustycznie mogą wystarczyć by poprawić tę sytuację i ich produktywność.

Co najmniej kilkoro osób potwierdzało pogłoski o tym, że Microsoft oferuje „system kumpelski” dla Aspysiów, łącząc w pary pracowników aspergerowych z neurotypowymi (tj. nieautystycznymi) kolegami, którzy pomagają im odnaleźć się w zawiłościach sytuacji społecznych, takich jak spotkania.  Rzeczniczka Microsoftu twierdzi, że niedostępne są żadne oficjalne informacje na temat tego typu programów, ale jest spora szansa, że takie inicjatywy podejmowane są na poziomie zespołów wewnątrz firmy.

Poza tym, aspergerowcy mają nadzieję, że zostanie im dana szansa na znalezienie dla siebie niszy w nowoczesnym świecie korporacyjnym.
- Firmy ewoluowały w zdolne przystosować się do wszystkiego, począwszy od wzrostu pracowników, przez ich zdolność słyszenia, po orientację seksualną i status etniczno-religijny. — Wylicza Ryno.

- W ten sam sposób — mówi — pracodawcy aspysiów powinni patrzeć na osobę oraz zadania, środowisko i strukturę komunikacyjną, by znaleźć najlepsze możliwe dopasowanie.

Psycholog z rejonu Seattle, Becker, widział pewne wczesne oznaki tego, że planujące naprzód firmy z branży technologicznej mogą właśnie to robić.
- Widziałem przypadki, gdzie [klient] powie „Mam Aspergera” i spotka się z pozytywną odpowiedzią pracowników społecznych zatrudnionych przez daną firmę lub firmy ubezpieczeniowe. — Opowiada.

Generalnie Becker jest za tym by branży IT odpuścić — przynajmniej póki co.
– Większość korporacji nigdy nie miała do czynienia z Aspergerem. To dość nowa diagnoza, dla dorosłych jeszcze nowsza. — Zwraca uwagę. Generalnie uważa, że branża technologiczna chce wspierać pracowników z aspergerem, jednak po prostu nie wie jeszcze jak.

Ale to też się zmieni.
– W ciągu najbliższych 5~10 lat zobaczymy więcej firm traktujących przypadłości z okolic autyzmu rutynowo — przewiduje.

art: Tracy Mayor

Przepraszam, że ten wpis powstawał od 2 marca aż do dziś, a w szczególności za przestój między 26 marca a 17 czerwca :)

Chciałem zapewnić, iż wciąż gdzieś tam jestem i mam się dobrze. Na uczelni poznaję tajniki OpenGLa (i JOGLa), w Sieci uzależniam się od Blipa, a poza nią — od roweru.
Mimo iż ICeQ – o którym zresztą od zawsze starałem się tutaj akurat specjalnie nie wspominać, rozdzielając wtedy te sfery życia -nie jest obecnie nigdzie w okolicy szczytu moich priorytetów, ukazały się ostatnio nowe wersje, gdyby był ktoś zainteresowany. Przede wszystkim wprowadzające poprawki (i nieznacznie rozszerzające funkcjonalność), gdyż doczekaliśmy się w końcu obiecywanego od kilku lat „nowego PolChatu”, obsługującego obecność we wielu pokojach na raz. Przy okazji pragnę przypomnieć, iż ja już się na PolChacie nie udzielam, a i administratorem od dawna nie jestem (było to mało przyjemne połączenie presji „od dołu” i bezsilności wobec serwisu (w tym głównie serwera) i „góry”). ICeQ wprawdzie także pochłonął trochę czasu i pieniędzy zostawiając mocno ujemny bilans, ale przynajmniej pozostawił poczucie zrobienia (osiągnięcia?) czegoś. To nie jest dobrze napisany program, dziś napisałbym go zupełnie inaczej, a w kodzie do którego ciągle coś na bieżąco „przyrastało” coraz ciężej się orientować — ale jest i z punktu widzenia użytkownika nie jest chyba najgorszy.
Tak przy okazji – PolChat chciałby, by ICeQ wyświetlał ich reklamy. W zamian oczywiście satysfakcja. Nie należy wykluczać możliwości, że PolChat „odetnie” dostęp do czatów z programu, który dla nich reklam nie wyświetla.
Mam koncepcję na jego następcę, ale koncepcja jest duża i Javowa ;)

Zainstalowałem także Windows 7 (jest powszechnie dostępny, w tym na MSDN AA). System w pierwszym odczuciu wydaje się „Vistą z nowym paskiem zadań”. Sam pasek jest fajny, muszę przyznać. Słysząc o nim, a nawet oglądając pierwsze wideo demonstrujące jego planowane działanie, myślałem 1. „o fuj, macowe”, 2. „o fuj, brzydkie i niewygodne”. Właściwie myliłem się. Działa naprawdę fajnie, korzysta się z niego bardzo wygodnie (chociaż korzystałoby się wygodniej, gdyby był wyśrodkowany…), podglądy okien i podświetlenia ikon to po prostu poezja :). Zżera tylko czasem nieco więcej zasobów niż w wymarzonej sytuacji (tajemnicze systemowe procesy czasem zjadają zbyt dużo CPU), ale ogólnie pierwsze wrażenie bardzo pozytywne. Nie męczy użytkownika AŻ TYLOMA pytaniami o zgodę, co Vista, może nawet zacznę lubić ich (Visty i 7) interfejs (Aero). Nie, nigdy nie byłem przeciwnikiem używania do tego 3D i animacji. Po prostu jego szarość i nijakość nigdy mi się nie podobały. I wciąż brakuje mi „expose” (jadę myszką w róg ekranu, a okna rozsuwają się i skalują, by było widać je wszystkie).
Na drugim dysku oczywiście wciąż siedzi Linux. Szczreze mówiąc, chciałbym go przeinstalować na edycję x64, ale nie mam odwagi. Dla przypomnienia: OpenSUSE 11.1. „Bawił się” ktoś w taką migrację może?

Piję za dużo kawy.
Subskrybuję last.fm za 7 złotych, by słuchać za dużo muzyki.
Rozwaliłem dętkę roweru na potłuczonej butelce, którą jakiś kretyn rzucił w trawę.
Oraz zauważam, że Firefox na 64-bitowych Windowsach pada niemal za każdym razem, gdy zamknę GMaila. Ciekawe…

I oglądam na żywo kociaki :-)

Wiosna jest. Kwiatki na Politechnice zakwitły, choć pewnie już ich dawno nie ma, bo pięknieją tylko na kilka dni w roku. Zachody słońca są malownicze nawet w miejskiej dżungli ;)

From Łódź/Różne

Rower wyciągnięty. Zrobione 200km, oddany do przeglądu, wrócił ze sprawnymi hamulcami i sprawniejszą przerzutką. Koło przednie trochę bardziej proste, ale – i tu niespodzianka – widelec krzywy. Korba dokręcona, chociaż zapomniałem nadmienić.

W tym roku rowerowanie będzie bardziej monitorowane, jak nie zapomnę :)

Zabiłem komputer. Ukradłem komputer. Linux przeżył zmianę sprzętu o generację w górę, Windowsa trzeba było przeinstalować (instalacja naprawcza – przy okazji okazało się, że moja super-wypaśna-dostosowana instalacja XP SP3… nie ma takiej opcji, jak naprawcza). A trzeba go także było uruchomić, żeby powrócić do zalegającego zlecenia. Maile wysmarowane w połowie, kilka spraw wciąż leży i czeka (np. MyBook do zwrotu – znów padł, good for me, oby nie działał nadal, gdy go wypakują ;))

Rower zasłużył na miano górskiego — zdobyłem Rudzką Górę. Zjazd okazał się conajmniej równie trudny jak wdrapanie się na szczyt ;) (nie zjeżdżałem akurat stokiem ze zdjęcia, a pewnie byłoby najłatwiej)

Słońce nad Łodzią chyli się ku zachodowi

Kolejne plany, widać Łódź i poza Łódź...

Widok w dół - po prawej tor saneczkowy

Czerwone słońce raz jeszcze

Wciąż czytam „Lód”, zatrzymałem się na stronie 666 obecnie. Gdy nie czytam, sumienie męczy, że trzeba ją bedzie koledze w końcu oddać, gdy czytam — że miałem robić pilniejsze i ważniejsze rzeczy ;)

Kolejne książki też już czekają na przeczytanie…

I kawa jest.

I muzyka. Last.fm, na szczęście, nadal odtwarza radio bezpłatnie. Dostałem dziś komentarz od jakiegoś Włocha, że lubimy bardzo podobną muzykę — było to bardzo miłe, nie powiem. Wchodzę na jego profil, po prawej miliony świecidełek, quizów, etc., ale pośród nich grupy, do których nalezy. Kilka miało ciekawe i/lub zachęcające nazwy, jednocześnie nic specjalnie ambitnego, czy poważnego. „We listen to everything”, „Those who will rule the world some day”… I okazuje się, że w każdej są Polacy. Mnóstwo Polaków. Jako założyciele, jako główni członkowie, jako autorzy głównych tematów/polskojęzycznych „ostatnich wpisów”, etc. Po prostu uderzyło mnie to wrażenie, że gdziekolwiek na „laście” nie zajrzę, zobaczę coś w ojczystym języku :)

Bo komputera, roweru, kawy, muzyki i książek zabierać mi nie wolno.

Przywitałem się z LaTeXem, od strony źródła.

I bardzo staram się nie stresować tym, co wciąż wisi mi nad głową :)

W piątek próbne uruchomienie dysku. Piszczy, piszczy, ale startuje.
W sobotę przychodzi paczka z innym dyskiem, wystarczającym na odzysk wszystkiego, SATA2.
W przelotki IDE → SATA (czy odwrotnie – nie ufam oznaczeniom, patrzę na szczegółowy opis) się już nie bawimy, zdecydowanie. Mam jedną „wartą” parenaście złotych, ale powodowała tak dziwne zachowanie chociażby samej kontrolki aktywności dysku (pół-świecenie), że podziękowałem. Losowo wybrany inny jej nabywca z Allegro też twierdził, że nie działa. Doinwestowałem więc w mój wiekowy komputer dokupując kontroler SATA/eSATA.

Podejście 1
Zrzucamy obraz dysku pod linuksem, żeby dysk wykonywał jak najmniej ruchów głowicami, skoro prawdopodobnie (i miejmy nadzieję, że tylko) ma problem natury błędy pozycjonowania: cp /dev/sdb1 /windows/E/sdb1.bin
Oczywiście tam, gdzie dysk ma lepszy dzień, USB musi mieć gorszy. Bo należy wspomnieć, że mój 7-letni komputer ma czasem schizy z USB – gubi urządzenia, tym chętniej im więcej ich jest lub im więcej danych transmitują. Ciągły strumień danych z dysku jest doskonałą okazją by ten dysk ‚zniknąć’. Tak oto, raz po 5, raz po 7, raz po 50GB, system przestawał widzieć urządzenie USB, dysk zaś radośnie kręcił kółkiem na obudowie tak, jakby nigdy nikt mu nie powiedział, że bieżąca operacja się zakończyła (tyle, że niepowodzeniem).
Kombinujemy, przepinamy zworki w kontrolerze tak, by drugi port SATA wyprowadzić na zewnątrz (ma 2 porty wewn. i 1 zewn., ale może obsługiwać tylko dwa na raz).
Efekt uboczny: coś gdzieś ruszyłem i komputer przestał się uruchamiać (Bez BIOSu, bez „beep”). Doskonała okazja by wykonać planowane od dawna odplątanie i reorganizację kabli. I kart rozszerzeń (zająłem już wszystkie sloty PCI!). Działa.
W końcu dane zrzuciłem pod Windows i to jako pliki – dysk chwilowo nie przejawia żadnych „przeraźliwie piszczących” zachowań podczas pracy. Zrzuciłem – warto tu dodać – poprawnie.
Delete partition and destroy data. Teraz liczymy na to, że dysk uda mi się jeszcze odesłać do sprzedawcy (tu są kolejne problemy… miałem podwójnego pecha, cóż).

We wtorek przybył do mnie mój ukochany, z dawna czekany, Barracuda z Siriusa (w połowie lutego dostałem informację, że Seagate przyjął mój uszkodzony egzemplarz do wymiany). W Seagate’owym pudełku Seashell. Wow! 10cm mięciutkiej gąbki z każdej strony:

Jeszcze go nie podpinałem.

Zewnętrzna 500tka jest natomiast obecnie podpięta przez eSATA i prawie nie wykazuje dziwnego zachowania. Co jakiś czas restartuje się (wyłącza i włącza) podczas pracy (!) i to tak, że system nawet tego nie zauważa (poza tym, że gdy dysk się wyłączy, łapie sekundową „zwiechę”)…

… bo w sumie się nie da – odkąd postanowiłem usiąść na spokojnie do czegokolwiek, w domu nagle zrobiło się głośno jakby pracowała tu ekipa remontowa (której, niestety, jednak nie ma), a wszyscy się na siebie wzajemnie wydzierają tworząc atmosferę, którą znam pod pojęciem rodzinnej. Ale chrzanić to, że się nie da, trzeba, wyraz, powalczyć! No.

„Procrastination” to także była jedna z moich uczelnianych prezentacji minionego semestru, na język angielski oczywiście. Zacznijmy od pilotażowego wideo będącego zarówno inspiracją, jak i wprowadzeniem do tematu:

[zapach kawy jednak rozprasza]

Prezentację zacząłem oczywiście od słów „oto prezentacja na temat powstawania tej prezentacji” i jak już wiecie, to samo tyczy się posta. Prokrastynacja, czyli po prostu odkładanie na później, dotyczy nas wszystkich, a mnie w szczególności, w destrukcyjnie silnym stopniu.

Problem.

Prokrastynacja to odkładanie na później, w szczególności jako zjawisko regularnie się powtarzające.

W psychologii prokrastynacja lub zwlekanie oznacza patologiczną tendencję do nieustannego przekładania pewnych czynności na później, ujawniającą się w różnych dziedzinach życia. Bywa nazywana „syndromem studenta”.

Termin pochodzi od łacińskiego słowa „procrastinatio” – odroczenie, zwłoka, odkładanie na jutro lub „procrastino” – odroczyć, zwlekać, odkładać na jutro.(Wikipedia)

Samo słowo wcale nie jest nowe! Pierwsze udokumentowane użycie miało miejsce w „Kronice” Edwarda Halla już w 1542 roku. I zjawisko to jest prawdziwym problemem. „Tak właściwie jest to schorzenie umysłowe powodujące znaczną psychologiczną ułomność i dysfunkcję.” Jest także powiązane z tzw. syndromem studenta. [Pragnę wyjaśnić iż, bazując na angielskiej Wikipedii i kilku źródłach z których korzystałem przygotowując prezentację, traktujemy te zjawiska jako dwa osobne]. I wcale nie żartuję z nazwą, to faktycznie używany termin. Odnosi się on do tego, że wielu ludzi w pełni poświęca się danemu zadaniu dopiero w ostatniej możliwej chwili przed ostatecznym terminem (deadlinem). Najgorsze jest to, że – na przykładzie studentów – kiedy ostatecznie dostaną za dany projekt dobrą ocenę, są podświadomie zapewniani, że postępowali dobrze (odkładając pracę). Będą tak dalej postępować przy kolejnych projektach, tak naprawdę marnując zarówno swój czas, jak i możliwości. Zawsze powtarzasz sobie, że gdybyś miał więcej czasu, Twoja praca byłaby wykonana o wiele lepiej. Lecz jeśli faktycznie dostaniesz ten dodatkowy czas, pojawiają się inne czasochłonne i żądające uwagi zajęcia, często ciężkie do przewidzenia, i po raz kolejny zaczynasz pracę w ostatniej chwili.

Syndrom Studenta to określenie używane od 1997r. Badania z 1992r. pokazały, że 52% studentów przyznało, że potrzebują pomocy w związku z odwlekaniem, oceniając tę potrzebę od umiarkowanej do silnej.

Wieszasz sobie kartkę nad łóżkiem i odczytujesz codziennie rano na głos: „Zacznę się uczyć JUTRO„. [W języku monowym, używanym przez dwie osoby na świecie, na prokrastynację od kilku lat istniało określenie "jutryzm" wywodzące się z powyższej metody.]

Prokrastynacja to NIE JEST „nicnierobienie”

Główna różnica między prokrastynacją a nie robieniem niczego polega na tym, że prokrastynując staramy się właściwie robić wszystko inne niż główne zajęcie prowadzące do naszego celu. Dobry przykład takiego zachowania mieliśmy na filmie. Wolimy się bowiem skupić na zadaniach prostszych, łatwiejszych lub przynoszących natychmiastowy efekt. Zazwyczaj jednak mimo wszystko w końcu osiągamy zamierzony cel – ponieważ po prostu musimy. Często robimy to więc w wielkim pośpiechu i „sprężeniu”. Czasem psychologiczną przyczyną naszego zwlekania jest właśnie uzależnienie od tego pośpiechu i zwarcia, które jest nam niezbędne by skończyć na czas. Często także polega to na tym, iż odkładamy zadania, które wydają się zbyt trudne lub zbyt złożone i wierzymy, że później będziemy mieli lepsze warunki by w pełni oddać się im, poświęcając cały swój czas i uwagę. „W tej chwili nie mogę się skoncetrować, ale kiedy załatwię te drobne sprawy i będę w domu sam, będę doskonale przygotowany”. Oczywiście prawie zawsze okazuje się, że później jest jeszcze gorzej.

Czemu odkładamy na później?

Oto kilka innych powodów (alternatywna teoria ;)) z innego źródła, którym – o ile pamiętam – była prezentacja pewnego pana nazywającego siebie samego „światowym ekspretem od prokrastynacji, serio”. Kiedyś tak bardzo opóźnił prace nad projektem w pracy, że musiał skłamać szefowi, że potrzebuje dodatkowego tygodnia, bo jego żona leży w szpitalu i musi się nią opiekować. Oczywiście wcale nie miał żony, a wszystko wydało się, gdy szef zadzwonił ze szczerą troską by spytać o jej stan, a odebrała jego dziewczyna. Później tenże pan musiał tłumaczyć się z tej trudnej sytuacji zarówno swojemu szefowi, jak i dziewczynie. Jak stwierdził – skończyło się to pół-źle, pół-szczęśliwie. Jak obstawiacie? Otóż było odwrotnie niż większość z Was pomyślała – stracił bowiem pracę, a dziewczyna wybaczyła mu i… została jego żoną.
Niemniej jednak jako uzasadnienie prokrastynacji ten pan (tak, wstyd, nawet nazwiska nie pamiętam) podaje lęk. A konkretnie kilka rodzajów lęku:

• Lęk przed porażką – Jeżeli nie uda nam się osiągnąć celu, nieświadomie robimy z prokrastynacji… wymówkę! Nie było dość czasu! Często zdarza się to w szkolnictwie, gdzie każde zadanie zostanie na koniec ocenione. Myślenie o ocenie potrafi być wystarczająco stresujace, by uczeń odkładał wykonanie zadania, obawiając się, że zrobi to niewystarczająco dobrze.
• Lęk przed sukcesem – jakkolwiek zaskakująco w pierwszej chwili to brzmi. Obawiamy się reakcji innych ludzi na nasz sukces. Nie chcemy się za bardzo wyróżniać i odstawać, ani stwarzać podstaw, by inni myśleli, że patrzymy na nich z góry. Obawiamy się zazdrości, którą wywoła nasz sukces.
• Lęk przed utratą kontroli – zawsze gdy coś robimy, chcemy mieć wszystko pod kontrolą. Jednak jeśli zostanie nam przypisane zadanie do wykonania, konkretne miejsce i czas, terminy, środki, sposoby, etc. – możemy odczuwać całkowity brak panowania nad tym, co robimy (gdyż zupełnie nie zależy to od nas). Rozpoczynanie pracy później to właściwie jedyny sposób, w jaki możemy na nią wpłynąć. Więc zwlekamy.
• Lęk przed izolacją – może być tak, że przywykliśmy do pracy w grupie, gdzie kto inny podejmował najważniejsze dezycje. Potrzebujemy kogoś, kto by nami pokierował i przejął na siebie ciężar podejmowania decyzji. Nie czujemy się na siłach by podołać wykonaniu zadania całkowicie samemu, by ponieść całą odpowiedzialność. Boimy się negatywnych stron samodzielności, więc odkładamy samodzielne wykonanie zadania na troszkę później…
• Lęk przed intymnością – działa w drugą stronę. Możemy obawiać się, że inni nie będą wystarczająco ważną częścią naszego życia, ale z drugiej strony boimy się, że gdy staną się zbyt bliscy, poznają wszystkie nasze wady i odrzucą nas. Może to dotyczyć pracy w grupie, ale prokrastynacja nie musi wcale dotyczyć życia zawodowego – przykłądem tutaj był bowiem chłopak wiecznie spóźniający się na randki – z jednej strony chce on bowiem być z dziewczyną blisko, a z drugiej coś go powstrzymuje przed tymi zbliżającymi momentami otwarcia się przed sobą.

Kolejne fazy prokrastynacji

Postępowanie prokrastynatora można podzielić na następujące etapy:

1. Chęć zrobienia czegoś
2. Decyzja o zrobieniu tego
3. Odkładanie czynności bez poważnego powodu
4. Uświadomienie sobie niekorzyści, jakie pociąga za sobą odkładanie
5. Kontynuacja odkładania
6. Szukanie wymówek bądź odejście od problemu
7. Odkładanie
8. Wykonanie zadania w czas, bardzo się przy tym stresując… lub ukończenie go za późno… bądź też nie zrobienie go wcale
9. Postanowienie o niepostępowaniu w ten sposób w przyszłości
10. Niedługo po tym sytuacja się powtarza…

(PL Wikipedia)

Myślę, że znamy ten wzorzec ze swojego życia, czyż nie? ;)

Charakterystyka problemu

• Brak pewności siebie. Prokrastynator może zmagać się z niewielkim poczuciem własnej wartości. Może pragnąć utrzymać wysoki poziom wydajności mimo iż czuje się nieodpowiedni lub niezdolny do jego osiągnięcia.
• Jestem taaaki zajęty. Prokrastynacja może służyć zwróceniu uwagi innych na to, jak bardzo jesteśmy zajęci. „Oczywiście nie mogę zrobić tego a tego, ponieważ moje sprawy są tak skomplikowane i wymagające… Dlatego się spóźniłem, etc.”. Prokrastynator może nawet spędzać znaczącą część czasu próbując uzasadnić swoje podejście – czasu, który mógłby poświęcić pracy.
• Upór. Prokrastynacja bywa wyrazem uporu lub dumy: „Nie myśl, że możesz mną dyrygować. Zrobię to, kiedy będę gotów i będę miał ochotę”
• Manipulacja. Prokrastynacja może zostać użyta w celu kontroli lub manipulacji zachowaniem innych. „Nie mogą zacząć beze mnie”. Powiedzmy wprost: celowe opóźnienia doprowadzają innych do szału.
• Radzenie sobie z presją. Prokrastynację bardzo trudno wyleczyć, gdyż zachowanie polegające na opóźnianiu konfrontacji staje się sposobem na radzenie sobie z codziennym stresem i presją. Gdy tylko sobie poradzisz, inni zaczną pokładać w Tobie kolejne oczekiwania i żądania. Łatwiej jest mieć wymówkę, przekładać na później.
• Sfrustrowana ofiara. Prokrastynator często czuje się  jak ofiara: nie może zrozumieć swojego zachowania ani czemu nie potrafi wykonać swoich zadań jak inni. Cała  sprawa jest frustrującą tajemnicą. Przyczyny tego zachowania są przed nim ukryte.
• Perfekcjonizm. Prokrastynacja bardzo silnie się z nim wiąże. Chcemy bowiem wykonywać swoje zadania zawsze idealnie i doskonale, nie popełniać błędów i nie robić niczego pochopnie ani „na odczep się”. Dlatego w nieskończoność czekamy na lepszy moment, by zabrać się za coś porządnie.

Czemu się zmieniać?

To powinno być oczywiste, niemniej jednak postawmy sprawę jasno, motywująco:

• Czyste sumienie i spokojny umysł.
  Praca została dobrze wykonana, jesteśmy w porządku.
• Poczucie siły i celu.
  Jesteśmy zdolni osiągać wyznaczone cele i mamy jakiś ogólniejszy cel w życiu. A już na pewno jestesmy gotowi go mieć i do niego dążyć.
• Zdrowe poczucie panowania nad własnym zyciem.
  Mówi samo za siebie. Wszystko jest pod kontrolą.
• Lepsza samoocena i samoorganizacja.
  Potrafię to zrobić. Patrz, ile już zrobiłem.
• Lepsza wydajność pracy [tu w znaczeniu zawodowym] ~ wyższa pensja?

Radzenie sobie

Czyli jak wygrać z prokrastynacją w siedmiu prostych* krokach. Bo wygrać można.
* haha, zaśmiał się ikari, pisząc te słowa.

1. Zrób plan tego, co masz zrobić. „Zrobić plan” nie jest punktem planu.
   Mając plan jedyne, co musisz robić, to się go trzymać.
2. Właściwe podejście – rzuć w kąt dotychczasowe problemy i wątpliwości. POTRAFISZ to zrobić. Wiec zrób i odkryj, że to tak po prostu.
3. Wyznacz sobie ostateczny i nieprzekraczalny termin. Nieprzesuwalny. Powinien być sensowny, przemyślany, osiągalny i uwzgledniać wszystkie możliwe okoliczności takie, jak zadania zaplanowane wcześniej.
4. Metoda małych kroczków. To naprawdę działa. Rozbij czynność na małe etapy, które łatwo Ci osiągnąć. Obserwuj własne postępy i krok po kroku dojdź do celu.
5. Pozytywne kotwice przestrzenne.
   Kotwice przestrzenne to pojęcie z psychologii i NLP, oznaczające po prostu to, że dane miejsca silnie kojarzymy z danymi czynnościami. Przykładowo nie powinniśmy zabierać się do pracy w swojej sypialni, ponieważ miejsce to kojarzy się nam podświadomie ze snem i nas rozleniwia. Jeszcze gorzej, jeśli podświadomość skojarzy łóżko z pracą – dobra droga do problemów ze snem. Pracuj zatem w miejscu, które kojarzy Ci się pozytywnie.
6. Określ i zbierz wszystkie potrzebne materiały.
   Zanim zaczniesz, miej wszystko przygotowane – książki, które będą Ci potrzebne, materiały, etc. Oszczędzi Ci to konieczności przerywania pracy by je zdobyć i z nich skorzystać. Pomoże Ci to się skupić na zadaniu.
7. Ustal dla siebie jakąś nagrodę za wykonanie zadania przed terminem końcowym. Będzie to pozytywna kotwica dla podświadomości na następny raz.

Na zakończenie jeszcze jedno. Myślę, że walcząc z projektem, w pracy czy na uczelni, wszyscy czujemy się jak na wojnie. Jeteśmy żołnierzami, a deadline – lub sam projekt – jest wrogiem. Dlatego pragnę zakończyć cytatem ze „Sztuki Wojny” Sun Tzu… [English .wma audio]:

知彼知己，百戰不殆；不知彼而知己，一勝一負；不知彼，不知己，每戰必敗
Know your enemy and know yourself, find naught in fear for 100 battles. Know yourself but not your enemy, find level of loss and victory. Know thy enemy but not yourself, wallow in defeat every time.

Post oparty na mojej prezentacji,
cudem uchowanych notatkach i
częściowo z głowy, czyli z niczego.

[1] – Prezentacja w wersji Google Docs – okrojona, dobra jeśli nie masz PowerPoint 2007
[2] – Prezentacja w wersji oryginalnej (najlepszej jaką odzyskałem po utracie danych) – procrastination
[3] – Hasło na wiki angielskiej
[4] – Hasło na wiki polskiej (inaczej opisane)
[5] – Syndrom studenta
[6] – Zaginione wystąpienie, jak uniknąć prokrastynacji

Nareszcie, po dłuższej przerwie, ukazało się jego nowe wideo! Jak się okazuje, Matt był w Polsce. Nie było mnie tam. Jako jego fan, czuję się potwornie rozgoryczony :( Jest z tego nawet kawał relacji.

Abuuu, ja chcę poznać Matta, ja chcę tańczyć obok niego na wideo ;_;

Oto nagranie Matta z 2008 (imponujące):

Mój licznik rowerowy bardzo nie lubi pełnych setek w polu „przebieg”. Poprzednio zresetował mi się przy 200km bo go puknąłem, teraz po raz kolejny.

Już wyświetlał 298km (czyli przejechałem w tym sezonie już 500km, wow :)), gdy zaintrygowało mnie pewne naprężenie w matrycy ekraniku LCD. Nie zobaczyłbym go, gdyby nie okulary polaryzacyjne… Ale zobaczyłem. I przyszło mi do głowy przycisnąć ekranik i zobaczyć, czy się coś zmieni. Zmieniło się – licznik się zresetował.

Okazuje się, że mój licznik wystarczy ścisnąć po bokach, przekręcić albo stuknąć palcem, by wszystkie wartości i ustawienia poszły się kochać. I porządne dokręcenie zamknięcia od baterii po poprzednim resecie nie pomogło – widocznie nie styka/zwiera coś innego.

PS. „Potencjalnie ostatnie zdjęcie w życiu”, czyli „43km/h rowerem po chodniku, z telefonem komórkowym w dłoni, robiąc tytułowe zdjęcie”:

I nigdy nie zauważyłem stojącej tam niżej pod sRGB (którego używałem) opcji „Color return”. Albo zauważyłem, kiedy monitor jest nierozgrzany („available after warm-up”).

Tym razem niechcący nacisnąłem. Obraz znikł i wyświetlił to, co uważałem za najlepsze osiągalne przybliżenie czerni – bladoniebieską szarość. Następnie stopniowo, krok po kroku ta szarość… przestała być niebieska! Monitor po raz pierwszy w naszej wspólnej historii naprawdę idealnie skalibrował współczynniki kolorów i osiągnął perfekcyjną szarość! (Jaką dotąd widziałem tylko na LCD).

Alleluja, wszystkie kolory są soczyste, odwzorowane z doskonałą wiernością, skala szarości jest szczególnie doskonała, a czerń jest zupełnie czarna i znacznie głębsza. Wow.

A z rok chyba miałem tę opcję przed nosem…

Liczby, statystyki, wykresy… Z jednej strony wkładanie w szufladki i/lub lans, z drugiej – wszystko chcemy zmierzyć i zbadać, szukając Informacji…

Jedną z takich „informacji” serwuje nam projekt Last FM Open Mind Index, mierzący na podstawie danych z popularnego serwisu Last.fm naszą „otwartość umysłu” [na różnorodną muzykę]. Czy jednak na pewno?

A może jest to wskaźnik muzycznego bezguścia? Oczywiście takie głosy pojawiły się gdy tylko projekt wystartował. Bo przecież teoretycznie wystarczy słuchać byle czego, np. całej dostępnej muzyki skąd tylko uda się nam ją poodtwarzać (i scrobblować) by mieć dużą „różnorodność” w statystykach i – co za tym idzie – prawodpodobnie wysoki wskaźnik Open Mind Index ?

…czy też muzycznego niezdecydowania? Nie potrafię… Nie, ja nie chcę opowiadać się za jednym, dwoma, trzema ani inną liczbą konkretnych, ściśle określonych gatunków.  Zasadniczo nie patrzę na muzykę prez pryzmat gatunków – oczywiście nie zmienia to faktu, że etykietka, jaką przyklejono danemu zespołowi/utworowi może sporo mówić o tym, czego można się po nim spodziewać. (Np. classical, trash metal, czy oczywiście disco polo ;-) ). Niemniej jednak oceniam zawsze każdy indywidualny utwór. Tym bardziej przecież, że styl muzyki granej przez zespół może się diametralnie zmieniać na przestrzeni lat (bardzo zmieniło się Delerium, zmieniła się też np. muzyka Crematory (zespół przed „zmianą” zaliczył rozpad i odrodzenie) – moim zdaniem na dużo lepsze, a zdaniem fanów dawnej twórczości zespołu oczywiście na gorsze. Cóż, mi tam growl nie podchodzi, a na pozmartwychwstalnej [słowo dnia] płycie przynajmniej część growlu zastąpili znakomitym wokalem. Taka dygresja.). I dany utwor może się podobać lub nie – zupełnie niezależnie, jaki gatunek reprezentuje.

Nie zmienia to rzecz jasna faktu, że wśród najczęściej słuchanych przeze mnie utworów jedne gatunki nie dominują nad innymi.

No właśnie – słuchanych. To jest osobna kwestia „fałszywości” statystyk na Last.fm – nie wszystko, czego słucham musi być od razu czymś, co mi się szczególnie podoba. Mogę przesłuchać album (lub kilka) artysty w ramach zwykłego zapoznania z jego twórczością. Zdarza się także zapomnieć wyłączyć odtwarzacza i kilka razy (ze 3.. może aż 4) całą noc scrobblowały mi się utwóry, których świadomie nie rejestrowałem. A jestem po prostu zbyt leniwy by włączać/wyłączać scrobblowanie w zależności od tego, jak bardzo „aktywnie” słucham i… czy śpię ;-).

Ponadto, jak widać z grafu tagów odsłuchanej muzyki, czasem najzwyczajniej w świecie nie miałem zainstalowanego klienta Last.fm. Braki w scrobblowaniu wynikają także z plików mp3 źle otagowanych, a pośpiesznie wypalonych na DVD-R w ramach odzyskiwania utraconej partycji…

Dokładny algorytm działania Open Mind Index nie jest chyba znany, jednak na jego forum także pojawiła się podobna dyskusja. Jej uczestnicy zdają się zgodnie dochodzić do bardzo ciekawych wniosków: posiadacze wysokiego OMI (niektórzy mają podchodzące pod 200!) nie potrafią określić swojego gustu poprzez nazwy gatunków, ale zawsze, gdy słyszą utwór potrafią stwierdzić, czy im się podoba, czy nie (też tak mam, ale to chyba ma każdy ;-)) – czyli nie chodzi o brak gustu jako taki. Jeden z użytkowników sformułował tezę, że użytkownicy o wysokim OMI to tak naprawdę ludzie o faktycznie otwartych umysłach, szukający czegoś dla siebie (różnych atrakcyjnych form) we wszystkich gatunkach muzyki, ludzie, którzy znajdują czas by naprawdę słuchać.

Inna kwestia, która mi się nasuwa, to łączenie bardzo różnych gatunków muzycznych. Tak, słucham trance’u i metalu (przy założeniu, że trance to nie jest monotonne łupanie w tym samym rytmie, a coś faktycznie hipnotycznego.. ;-)). Popu i muzyki symfonicznej.
I potrafię przeskakiwać z gatunku na gatunek, np. po kilku utworach ostro rockowych przełączyć na muzykę mocno elektroniczną, a potem bezpośrednio na symfoniczny soundtrack… I nie widzę w tym nic złego. Zupełnie co innego, rzecz jasna, kiedy po kilku (także z różnych gatunków) wolniejszych, spokojniejszych, troszkę przygnębiających, albo wręcz po prostu smutnych utworach, nagle włączy mi się coś energicznego i radosnego – tak nagłej zmiany nastroju mogę już nie tolerować. Ale gatunku? Czemu by nie!

A jak Ty słuchasz muzyki…? O czym dla Ciebie świadczy sięganie przez kogoś po mnóstwo gatunków muzycznych?

Nazywam się Ikari Lykin, urodziłem się 19 czerwca 2007 roku (choć mimo to jestem pełnoletni) i jestem bezdomny, chociaż z przyjaciółmi mamy kilka ulubionych miejsc, w których czujemy się jak w domu.
Brzmi niedorzecznie? O, wypraszam sobie! Tak pokrótce i absolutnie szczerze mógłby przedstawić się mój awatar w świecie gry Second Life. Jeśli śledzisz od czasu do czasu wiadomości z jakiejkolwiek prasy i/lub strony związanej z komputerami lub… ekonomią – z pewnością wiesz już, czym jest Second Life.

SL to ogromny wirtualny świat, w którym spotykają się trochę mniej wirtualne postacie graczy i przez który przepływają coraz większe wcale nie wirtualne pieniądze.
Być może zastanawiasz się teraz, czemu słowa ‚gra‚ i ‚gracz‚ zapisuję pochyłą czcionką, a postacie uważam za mniej wirtualne od świata w którym żyją. Już spieszę z odpowiedzią. Spójrzmy przede wszystkim na znaczenie słowa ‚gra’ w sensie gry komputerowej:

1. «zabawa towarzyska prowadzona według pewnych zasad»
2. «rozgrywka prowadzona między zawodnikami lub zespołami według zasad określonych regulaminem danej dyscypliny; też: sposób zagrania»
3. «rywalizacja dwóch konkurujących ze sobą osób lub grup»

Nie możesz wygrać ani przegrać — tej gry zatem nie ukończysz

Te trzy pojęcia świetnie opisują typową komputerową grę — występuje w niej gracz-zawodnik, ma określony cel do zrealizowania i jakieś tam zasady, według których ten cel może osiągnąć lub nie (przegrać). Pasuje do definicji wiele gier, od sapera i pasjansa po Flight Simulator i Doom 3. Ale nie pasuje Second Life (zastanowiłbym się także nad The Sims). Nie masz tu żadnego celu (!), żadnej fabuły (!!), żadnych zasad (prawie ;)). I nie możesz przegrać SL jako takiego. Sięgnijmy więc może po ostatnie dwa znaczenia słowa ‚gra’, trochę dalsze od gier planszowych czy komputerowych, a bliższe… teatrowi:

1. «odtwarzanie roli na scenie lub w filmie»
2. «postępowanie polegające na stwarzaniu pozorów»

O, teraz ma to jakiś sens, prawda? Nie chodzi tu bowiem o grę w coś, a raczej o granie kogoś. Nie jesteś więc graczem, a aktorem. Podobną ideę kultywują gry typu Role Playing, czyli właśnie Odgrywanie Ról (Czemu więc mówimy RPG zamiast zgrabnego GwORu — Gry w Odgrywanie Ról? :)). W przeciwieństwie do nich jednak nie masz żadnego określonego celu w grze (!), żadnego zbioru zasad (no, prawie – trzeba się przecież zachowywać ;)), nie istnieją tu żadne sterowane komputerowo postacie, które powierzą Ci jakieś zadania do wykonania, czy też je później wynagrodzą. Nie, to po prostu wysoce interaktywna komunikacja z innymi. Nie możesz wygrać ani przegrać — tej gry zatem nie ukończysz.
Można zatem stwierdzić, że ta gra nie ma sensu. Chociaż wiele osób, które miały z nią styczność od razu zgodzi się z tym stwierdzeniem, to ja powiedziałbym raczej, że sensem tej gry jest to, byś był sobą. Masz okazję natrafić w jednym wirtualnym miejscu na ludzi z całego kraju, a nawet świata. To kolejny środek komunikacji, kolejna społeczność.

Wirtualny świat, prawdziwa interakcja

Tu docieramy do odpowiedzi na drugie pytanie – czemu gracze są mniej wirtualni. To wszystko są ludzie, tacy jak ty – prawdziwi ludzie, którzy siadają do komputera, uruchamiają aplikację i sterują swoim awatarem w wirtualnym świecie. Ci prawdziwi ludzie posiadają także prawdziwe uczucia, dlatego należy pamiętać o zasadach przyzwoitego (dającego się tolerować przynajmniej) zachowania. W przeciwnym razie możemy być w niektórych rejonach, lub nawet całym SL być persona non grata, a nawet mieć nieprzyjemności w naszym realnym świecie — mowa także o nieprzyjemnościach natury prawnej.

Pieniądze także są prawdziwe — choćby z tego powodu, że jeden dolar amerykański to około 300 Linden dolarów (waluta w Second Life), a za te można tu mieć wszystko. Biznes w SL kwitnie, ludzie zarówno zarabiają jak i wydają tu coraz większe pieniądze. Nawet kampanie reklamowe przenoszą się już do świata wirtualnego by przyciągnąć jak najprawdziwszych klientów.

Technikalia

Nie byłbym sobą, gdybym nie wspomniał o technicznej stronie Second Life. I niestety będę mówił, że jest źle. Aplikacja jest koszmarnie wolna – nie wiedzieć czemu często nawet „Doom 3″ zdawał się chodzić wydajniej, mimo miażdżąco lepszej grafiki.
Gra wykorzystuje do połączenia protokół UDP — w skrócie tłumacząc na ludzki znaczy to, że wszystkie informacje o tym, co się dzieje mogą dojść do nas nie po kolei, lub… nie dojść wcale. To drugie zdarza się zatrważająco często – świat Second Life jest w obecnej chwili najwyraźniej zbyt duży, by jego serwery mogły sobie z nim poradzić. Niektóre regiony są przez to po prostu przeciążone i choćbyś miał łącze 10 Mbps (w Europie standard), to nie uzyskasz odpowiednio szybkiej transmisji (i nie widzisz obiektów, ludzi, a nawet terenu wokół Ciebie, o możliwości poruszania się w ogóle zapomnij). A jest co transmitować – niektóre lokalizacje udostępniają nie tylko własny strumień audio (np. muzyka w klubach), ale i wideo – animacje, billboardy czy wręcz telebimy z obrazem na żywo z „naszego świata”.
No i do tego PAMIĘĆ! Second Life potrafi zjeść każdą ilość pamięci RAM dwukrotnie szybciej niż FireFox. Wyobraź sobie, że po 3 godzinach od uruchomienia program ma przydzielone już 650 MB pamięci. I to wcale nie rzadkie.
Ostatni punkt — stabilność: brak. Czasem pochodzi dwie godziny, a czasem padnie po 5 minutach od zalogowania.
Second Life Viewer (tak nazywa się aplikacja, którą „oglądamy” wirtualny świat) wymaga więc jeszcze wiele pracy. Chyba powinna mieć — modną ostatnio — etykietkę „BETA” w każdym miejscu, gdzie pojawia się jej nazwa.

Co się ze mną dzieje w Drugim Życiu? Oj długo by opowiadać. W końcu to życie ;-). Mam Wam jeszcze wiele do powiedzenia, więc spodziewajcie się, że wkrótce się odezwę. I nie będę sam.

Ale niech będzie.

Moja strona, moje reklamy – klikaj, albo wynocha!

Pierwsza, trochę starsza, a w zasadzie wcale nie nowa przecież kwestia to wielki szum wokół blokowania przeglądarek blokujących reklamy (!), a konkretnie wokół bloga jednego pana, który właśnie ogromnie zyskał dzięki temu na popularności — bawi mnie, że jeśli zablokuję połowę moich czytelników, to zyskam sławę i dziesięć razy tyle nowych :P

Rozgorzała ogromna dyskusja nt. „Czy można/wypada/masz-w-ogóle-prawo* blokować reklamy na przeglądanych stronach” i „Czy powinienem/mam-prawo blokować użytkowników swojej strony bo używają FireFoxa*”.
* niepotrzebne, tradycyjnie, skreślić.

Przede wszystkim chciałbym wszystkim tu zebranym przypomnieć i uświadomić, że są reklamy i reklamy, tak jak ‚ludzie i parapety’. Jedne z nich to te znajdujące się na swoim miejscu w stronie, skromne bloki reklamowe (najlepiej Google AdSense – tak naprawdę nikomu nie przeszkadzają, a bywa, że faktycznie zaoferują ciekawy produkt, fartem (nie zawsze im to wychodzi :)) dopasowując się do odpowiedniej tematyki), pozwalające autorowi zarobić z nadzieją na pokrycie kosztów utrzymania strony. Takie reklamy pojawiają się na wielu stronach i przykuwają uwagę czytelnika – można by rzec – „dobrowolnie”.
Drugie to totalnie wk… bardzo irytujące reklamy, które swoje pojawienie obwieszczają zasłonięciem całej treści czytanej strony (albo chociaż w takim stopniu, by uniemożliwić normalne korzystanie i czytanie wybranego tekstu), każą nam szukać krzyżyka, który je łaskawie i wspaniałomyślnie zamyka (och, jakiż to wspaniały gest z ich strony! no naprawdę!), chociaż czasem przed zbliżającą się do niego myszką sp… uciekają =_=. Reklamodawcy płacą grube pieniądze za takie g… formy reklamowe, więc portalom bardziej się to kalkuluje niż mniej agresywna zawartość dla większego grona odbiorców.
_

Reklamy powinny znać swoje miejsce na stronie

W wypadku tych drugich wybór jest bardzo prosty: Albo używam przeglądarki z automatycznym blokowaniem reklam (oto kilka propozycji dla: Mozilli, IE i Opery (powinieneś już to wiedzieć, ale Justin Case mówi[ę]: „FireFox to też Mozilla”) – panu Danny’emu Carltonowi proponuję zatem zablokowanie wszystkich trzech przeglądarek, ponieważ do każdej istnieje odpowiedni plugin!), albo… nie wchodzę na stronę. Szkoda mi nerwów, po prostu wyskakujące np. na onecie reklamy są tak denerwujące, że prościej mi nacisnąć krzyżyk w przeglądarce, niż szukać go w reklamie. Wrócę później, z blokadą — albo wcale.
Dlatego nie potrafię do końca zrozumieć intencji właścicieli takich stron. Czy naprawdę chcą odstraszyć użytkowników? Zniechęcić ich? Zdenerwować? Pokazać „inne strony da się czytać, ale nasze za to mają fajniejsze reklamy!”?!

Natomiast reklamy typu Google AdSense i im podobne statyczne bannery/reklamy tekstowe zupełnie mi nie przeszkadzają. Nie narzucają się czytelnikowi, nie zmuszają Cię do ich czytania – a wtedy nawet jeśli już przeczytasz, chętniej zajrzysz co się „za nimi” kryje, niż gdybyś robił to z przymusu, bo ktoś wepchnął banner siłą miedzy Ciebie a stronę. Działa tu wręcz efekt psychologiczny, dzięki któremu bardziej atrakcyjna wydaje nam się ta oferta, przy której [wydaje nam się, że] jej wybór wynika z własnej, nieprzymuszonej woli.
Tych reklam nie trzeba blokować. Naprawdę. AdSense mogę z czystym sumieniem pousuwać z filtrów reklam. Jest to też poniekąd – jak zauważają głównie ‚obrońcy reklam’ – kwestia lojalności wobec danego serwisu. Autorzy coś nam oferują i ‚należy im się‚ coś w zamian, bo sami przecież też poświęcają na to i czas, i – niestety ;P – najczęściej także pieniądze. No i wszystko ok — pod warunkiem, że mówimy o reklamach, które znają swoje miejsce na stronie.

A czy Ty zarejestrowałeś już swojego bloga?

Dla dobra narodu wsadzą 2,5 mln ludzi do więzienia

Drugi „temat tygodnia” to konieczność rejestracji blogów (i wszelkich innych częściej niż raz do roku aktualizowanych stron) jako… czasopism lub dzienników. Zaczęło się od kontrowersyjnie zatytułowanego artykułu w Dzienniku Internautów: „Polska: Więzienie za brak rejestracji strony lub bloga w sądzie?„. Rany boskie, od razu więzienie?! A podobno nie mamy w więzieniach miejsc na niebezpiecznych przestępców, a co dopiero na nastolatki chcące podzielić się ze światem zawartością wczorajszego obiadu (zakładając oczywiście, że świat będzie wstanie odszyfrować treść z tekstu nie znającego żadnych zasad językowych). Oczywiście tytuł, jak i cała sprawa jest mocno przesadzona, jednak wywołało to lawinową falę odpowiedzi i oburzenia w Sieci. Rozbudowaną analizę i ocenę sytuacji przedstawił Piotr Waglowski w artykule „Powoli Sieć zyskuje świadomość problemu rejestracji”, komentarzach do niego, a także rozległej pajęczynie odnośników internetowych, które poprowadzą nas w różne części Sieci mówiące o tym problemie — i trzeba przyznać, że w tak traktowanej całości stanowi to kopalnię informacji, ale ogarnięcie tego wymaga odrobiny czasu i skupienia, by samemu zapoznać się ze wszystkimi materiałami. Generalnie nie wiadomo, czy regularnie aktualizowane strony to dzienniki, czasopisma, a może inna prasa — czy w ogóle prasą być nie musi. Jeśli tak, to praktycznie każdy obywatel powinien wyuczyć się teraz prawa prasowego, ponieważ zawiera ono sporo wytycznych, których prasa trzymać się powinna, a państwo musi znaleźć sposób na skuteczne wymuszanie na milionach internautów zalania instytucji niepotrzebną papierkową robotą, z którą i tak niejednokrotnie w terminach sobie nie radzą…
Z rozwiązaniem spieszy nam ukochana Polska Partia Piratów: proponują zmianę prawa prasowego tak, by rozwiać wszelkie wątpliwości, na korzyść internautów i ich anonimowości, rzecz jasna ;-).

Tymczasem doskonale wiadomo, że takie zapisy, czy raczej nie mają szansy przetrwania i faktycznego stosowania. Mówimy o pojęciu sprzecznym ze zdrowym rozsądkiem i powszechnie rozumianym pojęciem ‚dziennika/czasopisma/prasy’ oraz działaniu na olbrzymią skalę. Ile blogów jest w Polsce? Opierając się na szacunkowych danych sprzed roku (czerwiec 2006), w Polsce mamy dziś zapewne ponad 2 mln (słownie: dwa miliony) blogów (a według danych na Wikipedii, wręcz 2,5 mln). I co, za to też zamkną nas wszystkich? ;)

Sprawa gimnazjalistów, komórek i filmików

Jeszcze kilka słów o szeroko pojętych i równie szeroko zakazanych „filmikach z komórek”. Już kilka razy słyszeliśmy o – delikatnie mówiąc – kontrowersyjnych nagraniach ze szkół, a niedawno pojawił się nawet artykuł Gazety Wyborczej pt „Co Twoja córka kręci na koloniach”.
Ilekroć jednak problem był prezentowany, coś się we mnie gotowało kiedy czytałem, jakie wyciągano z tego wnioski. Udokumentowano jak uczniowie znęcają się nad nauczycielem? Zabronić telefonów w szkole, tego nie można pokazywać światu. Udokumentowano jak nauczyciel znęca się nad uczniami? Zabronić telefonów w szkole, nauczyciela trzeba czcić. Sfilmowano wreszcie jak uczniowie znęcają się nad sobą nawzajem? Zabronić telefonów w szkole, udawajmy, że całej sprawy nigdy nie było. Czemu tak rzadko pojawiały się głosy, że polskie szkoły mają faktycznie jakiś problem poza tym, że to co się tam dzieje udało się nagrać? Czemu pewien minister swoimi pomysłami tylko pogarszał tę sytuację? _-_… Ale nie lękajcie się, jest nadzieja! Szkoda tylko, że… w Finlandii – tam uczeń zapłaci grzywnę oraz koszty postępowania za obrazę nauczycielki, której dowodem był filmik na YouTube! I dopiero takie działanie, czyli konkretne karanie winnych, ma moim zdaniem jakiś sens.

Co to za wpis? Reklamowy?

I tak, i nie ;) Pomyślałem sobie, że od czasu do czasu wypadałoby pochwalić się umiejętnością czytania słowa pisanego — ba, pisanego na papierze. Książka jaka jest, każdy widzi, jednak kiedy widzę na charakterystycznie zaprojektowanej okładce logo „Fabryka Słów” wiem już, że co najmniej się nie zawiodę. Tak przynajmniej było dotąd, jako że mają tendencję do wydawania znakomitych pozycji z gatunku szeroko pojętej fantastyki (science-fiction (o którym przecież mówiłem na maturze), wspaniałego pogranicza sci-fi i fantasy, a także typowego fantasy), które to sam bardzo lubię.

No dobra, co to za książka?

Jak kilka jej podobnych dobrych książek (;-)) jest zbiorem opowiadań. Zawiera:

• Cicha góra
• Ciemna strona księżyca
• Mrok nad Tokyoramą
• Ostatni zjazd przed Litwą
• Polowanie na jednorożca

To nie przypadek, że pierwsze opowiadanie ma tytuł będący polskim odpowiednikiem „Silent Hill” – jest ono jawnie dedykowane „szalonemu umysłowi, który zaprosił mnie do tego świata”. Muszę się przyznać, że sam w grę pod tym tytułem nie grałem, ale widziałem film – i zdecydowanie jest utrzymane w jego niesamowitym klimacie, chociaż opowiada zgoła odmienną historię (owszem, jest inspirowane Silent Hillem, lecz nie dzieje się w jego świecie; ba, tytułowa Cicha Góra znalazła się w naszych kochanych Bieszczadach…). To prawie jedyne (prawie, bo z wyjątkiem ostatniego) opowiadanie z tomu, którego akcja nie rozgrywa się (lub nie jest to konieczne :)) w przyszłości. Coś dla miłośników „2586 kroków” Pilipiuka.

Trzecie przerzuca nas niemalże na drugi koniec świata – do futurystycznej Japonii, w świat, w którym klasyczne gry szachów (czy dla Japonii nie powinno to być go, panie Schmidt Szmidt?) i sztuki walki połączyły się i uformowały niebezpieczne, często krwawe i niesamowicie popularne widowisko. Wyobraź sobie, że jesteś tylko pionkiem w grze arcymistrza. Dosłownie. Twoje życie zależy od tego, jak dobrze potrafisz walczyć – goniec bije piona, czy pion gońca? Zależy, który z was jest lepszym wojownikiem.

Drugie, które właśnie udało mi się niechcący pominąć znów rzuca nas w odległą przestrzeń – w dodatku raz do USA, raz na Księżyc, raz… Świat jest wyczerpany kolejnym wielkim, nuklearnym zresztą konfliktem. Część ludzi zaczęła rodzić się… inna. Wystarczająco inna, by „normalni” (czyt. statystyczna większość – uwielbiam pojęcie normalności w ujęciu dzisiejszego świata) postanowili ich wszystkich wybić. Nawet jeśli to wymaga pogromu na skalę globalną…

Opowiadanie tytułowe większość czasu zdaje się być rodzajem thrillera sensacyjnego – umiejscowienie akcji w przyszłości jest w zasadzie zabiegiem ułatwiającym życie bohaterom. Jednak ta przyszłość znów różni się od tego, co znamy dziś… Gdzieś po drodze zanikły granice między państwami, zupełnie przestały istnieć narody, a na mapie znajduje się tylko kilka wielkich mocarstw… Czemu się tak stało? I czemu główny bohater nawet nie wie, co się z nim właściwie dzieje? ;) Bo to dopiero Ty możesz to w końcu odkryć.
Ta historia, choć wydawała się przeciętna, ostatecznie niesamowicie mi się spodobała. Trzeba doczytać do końca, bez spoilerów :)

Tak samo i w ostatnim – nie potrafię nie powiedzieć, że są w nim ciekawe zwroty akcji (ups, wydało się… To już jest spoiler w moim odczuciu, bo za dużo można się potem domyślić czytając i nasz zwrot akcji się znacznie prostuje ;)). Zamiast pisać coś więcej, podrzucę wam fragment (początek) tego opowiadania, ze strony wydawnictwa. (Ten fragment tam jest, przewińcie w dóóóóóół ;))

Gorąco polecam :)
Wiecie, czego w takich książkach jednak nie lubię? Tego, że ich cena jest niewspółmiernie wysoka do czasu, jaki „cieszą” – wciągająca lektura kończy się błyskawicznie :) Niech no te książki potanieją… Miło jest je mieć na własność.