Wrażenia z poprzednich wpisów mogę nieco zaktualizować.

Po pierwsze, przeprosiłem się z ekranem. On jednak nie reaguje tak opornie, on reaguje tak późno, czyli to nie jego wina. Daje się miziać i delikatnie, jak na ekran dotykowy przystało, należy tylko pamiętać, że paznokciem nie bardzo, a długopisem całkiem nie da rady (na swoim telefonie zdarzało mi się wstukiwać coś na klawiaturze ekranowej czymkolwiek, co było pod ręką – i było to fajne i wygodne).

Po drugie, VoIP na telefonie to chyba jednak bardzo kiepski pomysł. Mając numer we Freeconet, muszę skonfigurować go tak, by meldował się do centrali co 60 sekund, a nie co 5 minut, jak domyślnie. Skutek jest taki: o 9 rano naładowałem telefon do 100%, zaświecił na zielono, że nakarmiony, przez cały dzień w ogóle go nie dotykałem, nie ruszałem, nie wybudzałem, nie sprawdzałem godziny – po prostu sobie leżał bezczynnie, o 15.30 telefon zaświergotał, że jest całkowicie rozładowany i się wyłączył.

6.5 godziny na baterii bez używania. Koszmar. Winą obarczam (nie wiadomo, czy słusznie) niemal ciągłą transmisję danych w tle – podtrzymywanie połączenia z Internetem i z serwerem Freeconet (kto wie, może także odpytywanie w tle Blipa i Google+ przez aplikacje). To znaczy dla mnie tyle, że nie mogę obładować androidowego smartfona tyloma aplikacji, iloma bym chciał. Oczywiście powinienem był to wiedzieć, a szefowa nokia N900 po włączeniu VPN też rozładowuje się w kilka godzin, ale nadzieja umiera ostatnia… To znaczy także, że podobny czas życia mojego HTC Touch Pro 2 po zabootowaniu Androida  też nie był winą niezgodności sprzętu i oprogramowania (brakujące sterowniki, nie do końca działający tryb wstrzymania). Wreszcie, oznacza to także, że moją przyszłą Motorolę Droid 3 będę prawdopodobnie bardzo męczył. Może pora rozejrzeć się zawczasu za ogniwami słonecznymi, kurtkami z ładowarkami, etc…

Android to naprawdę fajny system. Może nie na telefonie z ~520MHz, czy ile on tam miał, bo nawet słownik z podpowiadaniem wyrazów zamula podczas pisania (i to była największa udręka – jeżeli nie masz fizycznej klawiatury, a ekranowa potrafi się przywiesić na 2 sekundy z powodu przeszukiwania słownika… to boli. Może wisiałaby mniej, gdybym nie włączył jednocześnie polskiego i angielskiego słownika), ale to naprawdę fajny system.

Co więcej mogę powiedzieć o samym telefonie…? Mogę pokazać przykładowe zdjęcie na zewnątrz i w pomieszczeniu – typowy komórkowy aparat, nie oczekiwaliśmy przecież więcej. Drugiego dnia jego używania odkryłem spontanicznie, że “przycisk” na dole telefonu to nie tylko przycisk, ale maleńki touchpad! Można go sobie miziać i gładzić i działa to jak używanie strzałek na klawiaturze. Genialne. GPS działa w nim znacznie szybciej niż w moim Touch Pro 2, o czym już pewnie pisałem, natomiast telefon ma także kompas i to dopiero jest frajda! Po jakiejś minucie od odpalenia Google Maps, gdy kompas się uruchomi (i skalibruje? nie wnikam w jego działanie), mapa zaczyna orientować się zgodnie z orientacją faktyczną. Awesome! Można obrócić telefon i patrzeć, jak mapa obraca się wraz z nim (technicznie to: w przeciwnym kierunku), tak, że nadal pokazuje obiekty będące przed Tobą… przed Tobą. Mała rzecz a cieszy, nie bawiłem się dotąd telefonem z kompasem. Ekran natomiast świeci jaśniej od tego, który mam w HTC, więc w słońcu widać więcej. Zarazem odbija całe mnóstwo światła. Ale nadal, wydaje mi się, że jeżeli chcemy widzieć w pełnym słońcu wszystko, co jest na ekranie, to tylko iPhone sobie z tym poradzi (ekran iPhone 3GS i iPoda Touch ma tak silną powierzchnię odblaskową, że powyżej pewnego natężenia światła jest już tylko coraz lepiej). Dwa tygodnie używania, ekran bez najmniejszej ryski czy kropeczki. Może jest wytrzymały.

Podsumowując – jak na urządzenie za 400zł, fajny. Nie należy go jednak za bardzo obciążać. Każdy kontakt z Androidem zachęca mnie do tego systemu. Klawiatura wyłącznie ekranowa – nie. Próbował ktoś kiedyś pisać na tym w łódzkim tramwaju? Nie da się, naprawdę, absolutnie w żaden sposób się nie da. A na fizycznym QWERTY mogę pisać bezwzrokowo. Nawet tańczyć na lodzie mi się podczas pisania SMSa zdarzało (odbiło się to wprawdzie na jego treści… ;)).

Rozładowany. [Jeśli nie czytałeś(-łaś), tutaj jest poprzedni wpis na jego temat]

Początkowo pomyślałem, że to dlatego, że na noc uruchomiłem ten zegar i mimo wyłączenia coś tam baterię żarło. Trudno. Odrobinę podładowałem i zabrałem ze sobą do pracy.

Po drodze pobawiłem się Foursquarem, stwierdzam więc przy okazji, że GPS na otwartej przestrzeni działa bardzo sprawnie, ale w pomieszczeniach już gorzej (w domu jestem w Szanghaju, ale to nie pierwsze urządzenie, które tak twierdzi). Na polu GPS Huawei U8500 radzi sobie znacznie lepiej od mojego HTC Touch Pro 2, ale gorzej niż iPod.

Może chodzi o to, że wrzuciłem na niego zbyt wiele aplikacji (o tym za chwilę). Niemniej jednak w pracy ładowałem go twardo, z gniada sieciowego, do samego końca, czyli 100%. O godzinie 17.30 telefon naładowany do 100% odłączyłem od zasilania i zabrałem do domu. O godzinie 23 umarł z rozładowaną baterią. O-oł, Huawei, we might have a problem here.
Kiedy bawiłem się androidem na moim HTC (to telefon z Windows Mobile, jak już wspominałem, ale dzięki cudom internetu, można uruchomić na nim Androida), myślałem, że fakt, że mogę rozładować telefon w 6-7 wcale go specjalnie nie męcząc to wina tego, że uruchamiam niewspierany system operacyjny na danym sprzęcie i że źle zarządza zasilaniem i wszystkim, bo lepiej nie umie.
Ale tutaj mamy smartfon dedykowany androidowi i śmieć po 6 godzinach od pełnego naładowania. Prawda, było to 6 godzin z siecią, przez chwilę nawet z wifi, z instalacją aplikacji, wysłaniem SMSa czy obejrzeniem 30 sekund nagrania na youtube, ale bez przesady.

Początkowe wrażenie z tym telefonem było pozytywne. Było lepsze niż słyszane dotąd opinie. Bo przecież nie taki zły, bo chodzi całkiem sprawnie (jeśli patrzeć przychylnie), bo działa, i tak dalej. No ale on jest wiecznie rozładowany, a to mi się nie podoba.
Dziś przed wyjściem do pracy udało mi się naładować go do 38%. Rozładował się po 40 minutach. O-oł.

Aplikacje.

Może przeciążyłem go aplikacjami. Zainstalowałem: Photoshop Express, Adobe Reader, Amazon Kindle, Bump, CSipSimple, Google+, Google Reader, Foursquare, Soundhound, TestujSmartfona (Play zbiera chyba jakieś statystyki), Winamp, Angry Birds, Speed Test (hey! Play dał u mnie w domu radę wyciągnąć ponad 1 MB/s na łączu komórkowym!) , Blipπ.
W tle z tego na pewno chodzą CSipSimple (aplikacja VoIP, powinna być uruchomiona cały czas), być może także TestujSmartfona, czasem Blipπ, G+, Gmail, takie tam. To chyba nie tak dużo?

Najgorsze, że ten smartfon działa jak Windows Vista. Chyba wszyscy wiemy, co to oznacza — wygląda bardzo ładnie (Android w ogóle jest przyjemnym dla oka systemem), ale co chwilę atakuje nas komunikatem “Aplikacja A wykonała nieprawidłową operację”, “Aplikacja B zostanie teraz zamknięta” (pół biedy, jeżeli tylko nie odpowiada, bo wtedy możemy kazać zaczekać trochę dłużej). To może być wynikem posiadania przez telefon jedynie 256 MB pamięci RAM. To naprawdę mało jak na dzisiejsze standardy i przez te efekty zaczynam się bać, czy moja wymarzona Motorola Droid 3 i jej 512 MB wystarczą.

Zaczyna się dzień trzeci. Ekran, jak to ekran, ślicznie wymalowany śladami paluchów.

Wrażenia spisywane chronologicznie:

1. Drodzy operatorzy komórkowi i inni generatorzy spamu. Mam nadzieję, że kiedy użytkownik poda Wam swoje imię i nazwisko jako CEZAR POKORSKI, a gdzieś w jakimś salonie/biurze Wasz pracownik wpisze CEZARY POKORSKI, gdy do tego użytkownik podał Wam już kiedyś swój adres jako ulicę HASZKA (spolszczona pisownia nazwiska Jarosława Haška, czeskiego pisarza), wspomniany pracownik wpisze zaś HASKA… Mam nadzieję, że mająć do dyspozycji dwa „różne” [porównując tekstowo; spaczenie zawodowe] nazwiska i dwa „różne” adresy, wpadniecie na to, że to może jednak być ta sama osoba i nie będziecie wysyłać dwóch (lub czterech – każda kombinacja imię/adres) zestawów spamu.
2. Jaki on lekki! (Mój obecny winphone (windows ≠ smart. kropka.) waży 170g [potrzebne źródło]).
3. Ku edukacji społeczeństwa. Ekrany dotykowe dzielą się na:
   pojemnościowe – super-hiper ultra superaśnie czułe na każde przypadkowe zetknięcie naskórka z powierzchnią; na mrozie w rękawiczkach bezużyteczne; wymagają specjalnych rysików lub noszenia przy sobie parówki (podobno działa), bo – krótko mówiąc – reagują tylko na kontakt z materią organiczną. Zaleta? Można to oblec pancernym szkłem i jeździć wtedy po tym nożem – i się nie zarysuje.
   naciskowe jak mój (naciskowe = oporowe = rezystywne, użyłem słowa, które od razu intuicyjnie się czuje) – ekran wymaga dotknięcia, kropka. Czymkolwiek. Ręką, nogą, rękawiczką, kluczami w kieszeni, długopisem. Wystarczy nacisnąć lub dotknąć opuszkiem palca, całkiem lekko. Muśnięcia się nie liczą, nie mamy się łaskotać, tylko wydawać polecenia. Te ekrany posiadają raczej cieniutką i giętką powłokę z jakiegoś poliwęglanowego (plastikopodobnego) tworzywa, która pod naciskiem mikroskopijnie się ugina, coś tam styka i telefon wie, że był dotyk. Pod naciskiem ostrego przedmiotu natomiast powstaje przepiękna rysa, która zostanie na zawsze (czyt. do czasu zdarcia wierzchnich warstw obudowy i naklejenia nowych; nawet nie chcę wiedzieć, ile to kosztuje). Innymi słowy, ekran ten w codziennym zastosowaniu jest bardziej uniwersalny od pojemnościowego, równie wygodny, ale nie obsługuje multi-touch (nie śledzi wielu paluchów na raz; bo nie.), ale trzeba go osłaniać, bo się zniszczy.
   naciskowe (ledwo) -  czyli też typowe rezystywne jednodotykowe ekrany z tą różnicą, że powleczone znacznie twardszą warstwą ochronną. Zdecydowanie lepiej chroni ona telefon przed próbą użycia, a może nawet porysowania. To takie ekrany są powodem, dla którego ludzie mówią „nie bierz ekranu rezystywnego pod żadnym pozorem”, jeśli myślą, że każdy jest taki. Chcą dobrze, słuchaj ich rad uważnie.
   te pierwsze udające te ostatnie - dopiero ten telefon (Huawei U8500) uświadomił mi, że takie istnieją. Coś w tym telefonie działa tak, że miałem wrażenie, że nie reaguje na lekki dotyk, próbowałem więc mocniej i bardziej paznokciowo. Mocniej zadziałało, paznokieć nie – czyli jednak pojemnościowy. Ale czasem reaguje jakby mniej. Nawet nie wiem, od czego to zależy.
4. Konfiguruję konto Google. Podaję użytkownika i hasło. Źle. Hm, no tak, hasło losowe, klawiatury ekranowe jakie są, każdy widzi, pewnie wpisałem źle. Wpisuję jeszcze raz, nadal źle. Tu  zrozumiałem ideę problemu.
   Widzicie, tylko paranoicy przetrwają [motto i tytuł jednej z książek współzałożyciela Intela], dlatego do Google używam dwustopniowego logowania. To znaczy, jeśli już do komputera usiądzie osoba, która zna hasło do mojego konta, to nie znaczy jeszcze, że to ja, prawda? Dlatego po wpisaniu poprawnego hasła, Google wysyła mi kod SMSem, który należy następnie wpisać w tej aplikacji. Zatem aby się zalogować, musisz nie tylko mieć mój mózg, ale i telefon. Dla usług Google (i firm trzecich), które tego jeszcze nie obsługują, tworzysz specjalne hasła, tylko dla tej jednej aplikacji, które w każdej chwili możesz potem odwołać.
   Najwyraźniej Google Android nie jest usługą, która obsługuje paranoidalne metody logowania do Google. Zabawne. Android w żaden sposób nie powie Ci, że musisz wygenerować hasło (ani nie zaproponuje wpisania kodu SMSowego, ani ten nie zostanie wysłany), musisz wpaść na to sam.
5. Dalej następuje synchronizacja z Google i tu już mniej więcej jesteśmy w domu. Synchronizacja danych z Google to niesamowita sprawa (tutaj należy zapomnieć o paranoicznym podejściu albo zaufać Google). Kilka kliknięć (dotknięć, wpisań haseł, bla bla) i masz od razu wszystkie swoje kontakty na nowym urządzeniu. Nic nie musisz robić. Kiedy zmienisz dane któregoś gdziekolwiek, natychmiast ta zmiana odniesie skutek w pozostałych miejsach – poprawiasz czyjś numer na komputerze, od razu masz aktualny w komórce. Osoby, ich nazwiska, adresy e-mailowe, zdjęcia i tak dalej, wszystko razem ładnie spięte (pod warunkiem, że czasem pomożemy mu poogarniać ten bałagan) i dostępne. To jest dobre. Chwaliłem to już gdzieś, ale będę chwalił dalej uparcie. Chcesz*.
   * wiesz już? Kojarzysz? Taki nowy spam. Najbardziej chwytliwe hasło ever. „Chcesz.” i link do konta na fejsbuku. Takiej perwsazji nie można się oprzeć.
6. Czy on jest aż tak wolny, że wyłączyli wszystkie animacje, bo żadnej nigdy nie podoła i nie obsłuży? Uff, jednak nie, można je włączyć i są płynne. Wtedy telefon mniej straszy swoją topornością.
7. Klawiaturę ma jakąś dziwną, niesystemową. Podpowiada pisownię w ramach autokorekty, ale, niestety, chyba trochę za wolno (w sensie, przeszukiwanie słownika jest dla niego tak trudne, że są widoczne opóźnienia)
8. Co kieruje ludźmi, którzy gniazdko ładowania (USB) umieszczają na GÓRNEJ krawędzi telefonu?!? Może ktoś podawał im zupę z lewej strony… Wydaje mi się, że takie gniazdka powinny być od dołu i chyba tylko HTC i Apple to rozumieją. (Niech mnie ktoś uświadomi, jeśli HTC przestało to rozumieć w nowszych modelach)

Nie wiem jeszcze, czy jestem zadowolony.

Wbrew temu, co twierdzi internet, czuję się jednak ofiarą eksperymentu na miarę KDE4. Wraz z wersją systemu postanowili mi zmienić konfigurację interfejsu – przynajmniej częściowo – na taką, z jaką Ubuntu 11.04 by się zainstalowało.

Zabrali mi kostkę pulpitu (tak, to coś jak kostka dusz z Dooma 3, tylko, że pulpitu. Syci się śmiercią przeciwników. No żartuję przecież, chodzi o przełączanie pulpitu poprzez obrót wirtualnego sześcianu. Ładnie wygląda i pozwala jakoś tak lepiej poczuć tę wielopulpitowość linuksa i płynność działania). Zrobili z systemu drugi Mac OS. Po lewej pojawia się coś na kształt docka, chociaż zerżnięte raczej z Windows 7, sądząc po jego kwadratowości i niefunkcjonalności. Dock to ja już miałem, proszę państwa, nazywa się Avant Window Navigator (awn), żre od ciężkiej cholery zasobów, ale jest ładny, wygodny, funkcjonalny i obsługuje wpinanie dodatkowych paneli – mogę tam nie tylko klikać w ikonki programów, ale i monitorować sieć, sprawdzić pogodę, czy regulować głośność. A czy wspominałem już, że gdy kliknę ikonkę programu, mogę wybrać, które okno chcę przywrócić? No właśnie. No i zabrali mi gnome-panel! A to tam miałem szczegółowe statystyki systemu z wykresami CPU, pamięci i karty sieciowej (mam na ekranie dużo miejsca, a rzut oka na te wykresy pozwala naprawdę szybko stwierdzić, co się dzieje i co zamula). Nie wspominam już o tym, że na netbooku tam miałem monitor pozostałego czasu baterii. Jak. To. Włączyć. Z. Powrotem?

Zamiast tego jest Ubuntu Unity. Czyli Jedność, nie do końca wiem, czego, chyba funkcji. Że jedna funkcja została. Programy można sobie włączać. Ach, no i główne menu każdego programu wyląduje na pasku na samej górze ekranu, który dawniej był moim gnome-panelem. Przypomina Wam to jakiś system? Podpowiem, że po maksymalizacji systemu znajdą się tam także przyciski zamknij, przywróć, minimalizuj i będą po lewej stronie menu/tytułu okna. Lewej. Jezusmaria, a po instalacji 10.10 szukałem, jak przełączyć przyciski na pasku tytułowym okna na jedynie słuszną i prawą stronę prawą.

No dobrze, nie mam więc już monitorowania systemu, prognozy pogody, apletu montowania dysków, poziomu baterii, połowy aplikacji w trayu (ynternety mówią, że aplikacje nie mogą się już do systemowego obszaru powiadamiania tak po prostu dodać. Muszą mieć do tego prawa). Co w takim razie mam?
Problemy ze stabilnością. Górny pasek unity czasem mi po prostu znika, zostaje po nim tylko cień, czerń, maksymalizacja okna powoduje, że tracę jego pasek tytułowy i przyciski okna, oczywiście w tej sytuacji całkowicie tracę każde menu główne programu, obszar powiadomień, etc. One tam są i daje się je klikać, pod warunkiem, że pamięta się, w którym miejscu powinny być, gdyby je było widać. Nie no, świetnie.

To kiedy mi to naprawią? Halo? Czyta mnie ktoś?

PS. Na netbooku to akurat ta nowa organizacja ekranu to pozytywna oszczędność miejsca. Ale ja chcę mój miernik baterii.

Notka dla siebie na przyszłość i dla wszystkich, którzy chcą sobie uprzyjemnić (uwygodnić) życie, w szczególności dla tych, którzy już mają „linuksowe” nawyki obsługi systemu.

1. Przenoszenie okienek chwytając gdziekolwiek z przytrzymanym ALTem w windows: jeśli podoba Ci się to, że w linuksie nie musisz chwytać okienka za pasek tytułowy żeby je przenieść, użyj skryptu AltWindowDrag i dodaj go do autostartu. W razie potrzeby można to na chwilę wyłączyć (np. aby coś pionowo (blokowo) zaznaczyć w jakimś programie), aplikacja siedzi w trayu.

Od tej pory wystarczy nacisnąć i przytrzymać ALT na klawiaturze i możemy przeciągnąć dowolne okienko w inne miejsce chwytając je w dowolnym punkcie! :)

2.  Wirtualne pulpity w Windows – VirtuaWin – zrobione w sposób, który mnie nie odrzuca. W linuksie zwykle mam cztery pulpity ustawione jeden obok drugiego. CTRL+ALT+LEWO/PRAWO przeskakują między nimi pozwalając się szybciutko przełączyć na inny widok i inny zestaw aplikacji, jakie na danym pulpicie mam akurat otwarte. CTRL+SHIFT+ALT+LEWO/PRAWO przenosi nie tylko ekran, ale i aktywne okienko (to bardzo ładnie wygląda z compizem, wiecie, kostka 3D ;)). W Windows, jak na złość, pulpit jest jeden, czyli cztery razy mniej miejsca, a żeby się potem dostać do ikonek na pulpicie, trzeba minimalizować jedno/dużo/wszystkie okna. W linuksie zwykle po prostu sięgam wtedy na inny pulpit. No to od dziś mogę robić to tak samo! Używam VirtuaWin, programiku całkowicie darmowego. W trayu mam numer pulpitu (nie musi tak być ;)), na którym jestem, a w menu kontekstowym możliwość przeskoczenia do/przeniesienia tu/przypięcia na wszystkie pulpity dowolnego okna:

można też tak:

Ta aplikacja ma dość bogatą konfigurację, w której mogłem sobie ustawić identyczne skróty klawiaturowe jak pod linuksem (z przyzwyczajenia), można też ustawić dowolną konfigurację pulpitów X×Y (ja preferuję jednak 4×1), jak i zachowanie typu przełączanie pulpitu podczas ruchu myszy i/lub przeciągania okna (niestety nie współpracuje z AltWindowDrag ;)).

3. Zegar z datą i ew. sekundami w jednej linijce w trayu: na przykład Free Desktop Clock, ale bez rewelacji:

w dodatku link w programie prowadzi do czegoś co nazywa się inaczej (wtf), a strona download zawiera dziwną treść o odzyskiwaniu danych, przeplecioną ze screenami zegara i … nie zawiera pliku (fail). Dlatego nie linkuję, ale możecie proponować coś lepszego.

4. Normalna tablica znaków z ich opisem, demonstracją, numerami, nazwami i ludzkim wyszukiwaniem według nazwy/treści – nie znalazłem, ale możecie coś zaproponować ;-) (gnomowy charmap rządzi)

5. ssh: Jeśli putty to PuttyTray: normalnie obsługuje hiperłącza, konfigurowalny rozmiar okna, takie tam. Dobrze podrasowane putty. Ikonkę sobie nawet można zmienić ;-). Potrafi też automatycznie wznawiać utracone połączenie lub automatycznie wznawiać je po wstrzymaniu i wybudzeniu systemu (Lubię to!). No i oczywiście minimalizuje się do traya, jeśli ktoś lubi.

Irytuje Cię klawisz caps-lock i używasz linuksa? Zamień go na dodatkowy shift!
Stwórz w katalogu domowym plik .Xmodmap o treści:
remove Lock = Caps_Lock
add shift = Caps_Lock

(i przeloguj się) – i po problemie :)

Artykuł jest właściwie wcale nie o gg (może powinno się teraz pisać: ngg?), lecz o akcji przeciwko gg, która generalnie mówi tyle, że gg coś tam robi, ale nie to, czego od niego chcemy.
A czego chcemy? „Lista sugestii jest długa”, czytamy w artykule. I to wszystko na ten temat – nie ma ani jednego przykładu. Artykuł zredagowany w ten sposób powoduje u mnie co najwyżej irytację, gdyż kojarzy mi się z gazetami pokroju „Faktu”. Wielce zbulwersowany ton i ani jednego konkretu. Efekt? Odwrotny od zamierzonego – zniechęca mnie do opinii autorów nawet, jeśli nie dali mi szansy ich poznać.

Zaglądam zatem na stronę akcji. Pierwsza myśl: design jak w latach 90. (czyli brak designu). Ale tutaj przynajmniej są konkrety! Jest lista sugestii z linkami do wątków na forum gadu-gadu. No i bardzo dobrze, czemu autor artykułu w DI nie mógł chociaż ze dwóch przytoczyć?
Szczerze mówiąc w moim odczuciu większość propozycji wywołuje u mnie myśl typu „no fajnie, może być, ale mnie osobiście aż takiej różnicy to nie robiło” (może za mało ngg używałem :-)).

No ale dobrze, mamy listę propozycji, mamy coraz to nowsze buildy gadu-gadu, te akurat zmiany może nie są od razu wprowadzane, ale czy to od razu znaczy, że z gg dzieje się coś nie tak?
Ja widzę to tak:

Gadu-Gadu idzie do przodu – i to w tempie, jakiego nigdy dotąd nie obserwowaliśmy. ‚GG Network’ to już kawał korporacji, która śmiało sięga po kolejne rejony Sieci, przejmując kolejne usługi (Blip, Bliziutko, OpenFM itd.).

Oczywiście po pierwsze mamy całe „Nowe Gadu-Gadu”. Wiele osób woli ‚nie gonić za nowinkami’, ale – czy tego chcemy, czy nie – wszystkie przyszłe wersje gg będą się z niej wywodzić, więc trzeba ją albo pokochać, albo… zgłaszać sugestie ;-)

A jak to wygląda moim okiem?

• Integracja z różnymi serwisami: o matko, co za kombajn. Gadu nie potrzebuje tylu usług, poza tym i tak są „zbyt oddzielne” od samego komunikatora, a to funkcjonalność komunikatora powinni rozbudowywać i poszerzać, bo przecież o komunikatorze mówimy.
  
  A OpenFM to zwykle mi się nie uruchamiał, bzdurnie argumentując, że nie jestem połączony z gg. A byłem.
• Zasobożerność: ogromna. Zżera mnóstwo mnóstwo RAMu i CPU, zwłąszcza reklamom czasem coś odpierniczy i zjadają procesor żywcem.
  
  Naprawdę, znosiłbym je mężnie, gdyby nie wpływały na jakość działania programu. Ale wpływają w krytycznym stopniu. Na szczęście jest BannerKiller…
• Osadzanie filmików youtube w oknie rozmowy; Fajne, szkoda tylko, że za chwilę wszystko przewinie się do góry i filmik nam ucieknie.
• Archiwum nie da się sensownie przeszukiwać – no to po co komu takie archiwum?

Ale wiecie co? Uważam, że wcale nie jest tak źle.

• Skórki może i są ‚duże’ i ‚cukierkowe’, ale to krok w stronę pełnej dowolności modyfikacji wyglądu aplikacji przez użytkownika, czyli jednak na plus.
• Gadu-gadu jest już jedną nogą w świecie unikodu! To bardzo się chwali. Jedną nogą, to znaczy, że może poprawnie odbierać wiadomości unikodowe, nadal jednak nie potrafi ich wysyłać…
  
  Demo:
  Napisałem do siebie, z kokpitu blipa, wiadomość testową:
  
  Dostałem ją na gg poprawnie, po czym postanowiłem przekleić ją do okna rozmowy:
  
  Co dostałem tym razem, po wysłaniu jej z gg…?
  
  Jak dla mnie fail.
• Czyżby krok w stronę Jabbera? To bardzo smiały wniosek, ale… Gadu wprowadziło nowe statusy – „porozmawiaj ze mną” i „nie przeszkadzać”, znane z Jabbera. Gadu-Gadu Pro obsługuje także Jabbera, ale to pewnie bez znaczenia, bo GG Pro to tak naprawdę wynik zakupu przez GG Network komunikatora LiveChat.
  
  Marzy mi się jednak jabber w gg i konto ikari@gadu-gadu.pl  (nie chcę żadnych cyferkowych loginów!).
• Transfery plików i tym podobne rzeczy działają coraz przyjaźniej. Oczywiście pod warunkiem, że obie strony mają odpowiednio nowy komunikator, który to warunek rzadko jest spełniony.
• Avatary są OK.
• Opisy wreszcie mogą być dłuższe niż 70 znaków, hip-hip-hurra!

Wpis ten, jak zwykle, powstawał już przynajmniej 2.5 miesiąca (screenshoty robiłem 30 maja). Nie wiem też, ile od tej pory się w GG zmieniło, a ostatnio zmienia się sporo…

A jakie są Wasze odczucia? Będą z tego ludzie?
<cynk>Tymczasem ja używam na co dzień ekg2, a Kaworu zrobił swoje wtw</cynk>

Autorka pragnie także nadmienić, iż przytaczana historia i powiązana z nią tematyka była tematem programu „Here and Now” w amerykańskim radiu publicznym. „Ryno” to pseudonim byłego administratora systemów po 50-tce, określającego siebie samego jako „wypalonego i żyjącego jak niepełnosprawny” w wiejskich rejonach Australii.

Zespół Aspergera był częścią IT tak długo, jak tylko istniało samo IT. Czemuwięc nie idzie nam lepiej z aspergerowcami pośród nas?

Wprost kochał techniczne aspekty bycia administratorem systemów i był w nich świetny. Ale relacje interpersonalne wiążące się z tą pracą, jak życzliwe poklepywanie w plecy przez przypadkowych użytkowników, czy prezentacje biznesowe, były dla Ryno dosłownie nie do zniesienia.
- Mogę sprawić, że Twoje systemy będą wydajne, a przerwy w ich pracy krótsze — mówi — ale nie potrafię sprawić, by Twoi użytkownicy byli szczęśliwi.

Bob, programista aplikacji bazodanowych pracujący w branży technologicznej od 26 lat, ma przede wszystkim zdolności matematyczne i logiczne. Posiada też –  jak sam to określa – „dziwną pamięć”: jeśli nie może przypomnieć sobie odpowiedzi na pytanie, może przypomnieć sobie precyzyjnie, niczym w cyfrowym obrazie, gdzie ostatnio widział tę odpowiedź, z dokładnością do konkretnej strony, akapitu i zdania.

Bob ma także pewne swoje dziwne zachowania: może dojść do tego, że nie potrafi wypowiedzieć ani słowa, gdy jest zdenerwowany, a także interpretuje wszystko dosłownie – nigdy nie czyta między wierszami.
- Mojego szefa na pewno denerwuje, gdy źle odczytuję jego ironię – opowiada – ale przynajmniej wie, że nie robię tego celowo.

„Jeremy” doskonale potrafi przejrzeć problem inżynieryjny na wskroś, wgłąb niemalże do poziomu samego kodu. Jest świetny w rozpracowywnaniu szczegółów jeden po drugim z innymi intensywnie skupionymi ludźmi, często dyrektorami firm, dla których pracuje. By chronić swoją anonimowość, pragnął nie wspominać, w jakiej dziedzinie programowania się specjalizuje, ale wystarczy powiedzieć, że jest dobrze znaną osobą, do której można się zwrócić w tej branży.

Jeremy nie jest jednak dobry w znoszeniu głupków w miejscu pracy, czy też w użeraniu się z niekończącą się biurokracją nowoczesnej firmy. Jeśli ktoś nie ma racji – jeśli jego pomysł wprost nie może wypalić – mówi mu to, po prostu stwierdzając fakt. Odkrył, że ta bezpośredniość wywołuje wszystkie formy zdenerwowania w miejscu pracy.

Wszyscy ci profesjonaliści z branży informatycznej są autystyczni. Bob i Ryno mają Zespół Aspergera (eng. AS); Jeremy ma autyzm wysokofunkcjonujący (HFA).

Chociaż o pojęciach tych mówi się czasem w społeczności medycznej, oba odnoszą się ogólnie do ludzi przejawiających jakieś charakterystyczne cechy autyzmu, na przykład nietypowe reakcje na otoczenie i trudności z interakcją z innymi, ale nie upośledzenia poznawcze lub rozwojowe, czy opoźnienia w rozwoju językowym, będące cechami klasycznego autyzmu.

Według „Podręcznika Diagnostycznego i Statystycznego Chorób Umysłowych” Amerykańskiego Stowarzyszenia Psychiatrów (DSM-IV-TR) ludzie z Apsergerem, zwani potocznie aspysiami¹ :), nie są zbyt dobrzy w odczytywaniu pozasłownych wskazówek. Mogą mieć trudności w nawiązywaniu przyjaźni, wykazują ścisłe przywiązanie do zwyczajów i rytuałów, mogą przejawiać także powtarzalne i stereotypowe zachowania ruchowe, jak trzepotanie dłońmi.

Dr. Tony Attwood, światowej sławy specjalista od Aspergera z Brisbane w Australii, definiuje Aspergera w bardziej ludzkim kontekście: „Osoba taka zazwyczaj ma silne pragnienie dążenia do wiedzy, prawdy i perfekcji, mając nieco inny zestaw priorytetów… Przeważajacy priorytet może mieć raczej rozwiązanie problemu niż zaspokojenie potrzeb społecznych lub emocjonalnych innych ludzi”.

Problemy ponad ludzi? Hm… Tak, brzmi jak typowy umysł techniczny.

Dokument dot. Aspergera z Kliniki Upośledzeń Rozwojowych Uniwersytetu Yale idzie dalej tą drogą: „Zainteresowania idiosynkratyczne są typowe i mogą przyjąć formę nietypowego i/lub bardzo zawężonego zainteresowania (np. rozkładami jazdy pociągów, wężami, pogodą, urządzeniami do smażenia na głębokim oleju², czy izolatory na słupach telegraficznych” [zawsze mnie intrygowały - dop. ikari].

Lub technologią. Gdy Ryno rozmawiał z recepcjonistką by wstępnie się umówić na rozmowę z panem Attwoodem, spytała go „Jakie jest pana ‚Wielkie Zainteresowanie’?”.  [Prawdopodobnie mamy tu do czynienia z grą słów - pytanie brzmiało "What's your 'Big Interest'?", co możnaby odczytać chyba także jako coś w stylu "W jakiej Pan sprawie?" - dop. ikari]
- Nieświadomie zadała mi pytanie  kontrolne, które uznałem za bezwartościowe – wspomina. – Wielkie Zainteresowanie to doskonały początek do zauważenia Aspysia.

Wielkim Zainteresowaniem Ryno`a są komputery i komunikacja. Nie jest jedyny, nic z tych rzeczy.

Powiązanie Asperger-IT

Autyzm, choć po raz pierwszy zidentyfikowany i opisany w 1943, wciąż jest słabo poznanym i zrozumianym zaburzeniem rozwoju neurologicznego i niemal każdy aspekt jego przyczyn, objawów, badań i leczenia tonie w kontrowersjach. Zespół Aspergera i HFA są ciężkie do zdefiniowania, często pozostają niewykrytymi lub nie w pełni zdiagnozowanymi wariantami ze szczytu spektrum autyzmu, a jeszcze gorzej z próbami określenia ilości ich wystąpień, czy ich zrozumieniem.

Przypadki zdiagnozowanego w Stanach autyzmu, z Aspergerem włącznie, bardzo ostro się nasiliły ostatnimi laty – Centrum Kontroli i Zapobiegania Chorób szacuje obecnie, że co 150. 8-letnie dziecko ma jakąś postać autyzmu.

Nie jest pewne, czy liczba diagnoz wzrosła dzięki lepszemu wykrywaniu choroby, zmianie w sposobie diagnozowania tak, że bierze się pod uwagę szerszy zakres zachowań, faktycznemu wzrostowi ilości przypadków, czy jakiejś kombinacji tych 3 czynników.

Jeszcze mniej wiadomo na temat tego, jak wielu dorosłych ma Aspergera. Ponieważ Aspysie są zwykle przeciętnej lub ponadprzeciętnej inteligencji, często potrafią maskować lub przystosować swoją odmienność społecznie i w miejscu pracy, co oznacza, że wielu z nich doskonale dociera do wieku średniego – lub końca swojego życia – bez żadnej formalnej diagnozy.

Rzecznik Narodowego Instytutu Zdrowia Psychicznego twierdzi, że agencja ta nie wie nic o jakiejkolwiek organizacji rządowej lub badaniach naukowych, które śledziłyby wystąpienia Aspergera u dorosłych.

Tam, gdzie brakuje statystyk, radośnie przychodzi z pomocą anegdota. Spytaj wiedzącego o Aspergerze „kogoś technologicznego” [ang. "techie"], czy jest powiązanie między Aspergerem a informatyką, a niemal na pewno usłyszysz „potwierdzam, Kapitanie.” (Tak, pan Spock ze Star Treka często jest określany jako aspergerowiec, patrz. „Granie w Aspergerową grę w zgadywanie”)

Gdy zadano to pytanie Ryno`wi, odpowiada następująco:

Aspysie –> technologiczni jak cholera –> cholerni specjaliści ³

Natomiast Bob, programista aplikacji bazodanowych, mówi: „Tak, to stereotyp; i tak, w branży technologicznej liczba aspergerowców jest wyższa niż przeciętna.”

Zdaje się, że nikt nie ma na ten temat więcej do powiedzenia niż dr Temple Grandin, bardzo szybko mówiąca pani profesor, będąca najlepszym możliwym przykładem starszej kobiety z Aspergerem. Grandin pozostawiła swój ślad na świecie projektując ośrodki opieki nad zwierzętami z punktu widzenia zwierzęcia. Teraz zaś robi drugą, prosperującą karierę jako autorka publikacji i prezentacji na temat Aspergera.

- Czy jest powiązanie pomiędzy Aspergerem i IT? Nawet nie mielibyśmy żadnych komputerów, gdybyśmy nie mieli Zespołu Aspergera. — Oświadcza.  — Wszystkie te etykietki – „geek”, „nerd” i „umiarkowany Asperger” – opisują tak naprawdę to samo. Mózg aspergerowca skupiony jest raczej wokół rzeczy, a nie ludzi, a ludzie interesujący się rzeczami dali nam komputery, na których w tej chwili pracujesz.

Perspektywy kariery, ograniczenia kariery…

Grandin skompletowała listę zawodów wraz z informacją, jak dobrze pasują do nich osoby z Aspergerem i autyzmem według ich zdolności. Nie zaskakuje fakt, że zawody związane z technologią pojawiają się na niej wcześnie i często. Na przykład jej lista „dobrych prac dla myślących wizualnie” zawiera programistów komputerowych, rysowników (w tym projektantów komputerowych), pomoc komputerową, projektowanie stron internetowych, gier komputerowych i animację komputerową.

Natomiast jej lista „dobrych prac dla myślących niewizualnie”, co określa jako „dobrzy w matematyce, muzyce lub analizie faktów” zawiera programistów komputerowych, inżynierów, zarządzanie towarem i fizykę.

Czemu osoby z Aspergerem ciągnie do technologii?
- Dorosłych z zespołem Aspergera cechuje społeczne nieobycie powodujące, że nie mogą zrozumieć relacji między ludźmi. Wciągają ich nie imprezy i kontakty z innymi ludźmi, ale praca pozwalająca im się czuć bezpiecznie, dająca poczucie kontroli.” — wyjaśnia Steve Becker, terapeuta upośledzeń rozwoju w Becker & Associates, prywatnej przychodni na przedmieściach Seattle w Des Moines, w stanie Waszyngton, która prowadzi między innymi sesje dla niewielkich grup dorosłych z Aspergerem.

- Co mogłoby być na to lepsze niż gra albo program komputerowy? — pyta Becker — Gdy projektujesz program komputerowy, istnieją zasady i protokoły, których należy przestrzegać. Do życia zaś nie ma podręcznika.

Dbając o ochronę anonimowości swoich klientów, Becker potwierdza, że widzi wielu dorosłych i ich dzieci pracujących w najpotężniejszych firmach technologicznych w regionie, jak Microsoft czy Boeing, a także setkach mniejszych firm orbitujących wokół nich.

Niektórzy Aspysie, z którymi się widuje, są na najwyższych poziomach swojej technologicznej gry – inżynierowie oprogramowania i branży lotniczej, informatycy, doktorzy habilitowani. Ale na każdego badacza z Aspergerem, jak twierdzi, przypadają hordy Aspysi mających dużo trudniej na środkowych i najniższych szczeblach w branży.

- Spektrum sukcesu jest dużo szersze niż by nam się mogło wydawać — Zgadza się Roger Meyer, mieszkający w Portland w stanie Oregon autor książki nt. zatrudniania osób z zespołem Aspergera, kierujący jedną z najstarszych „koleżeńskich” grup aspergerowców w kraju. — Ludzie, którzy dorastając ćwiczyli złożone zachowania mające na celu maskowanie się i adaptację mogą zarówno jakoś sobie radzić na dnie rynku, jak i wzbić się na sam szczyt.

Tym „radzeniem sobie jakoś na dnie” starali się właśnie zająć Becker, Meyer i inni specjaliści od Aspergera. Pracownicy z Aspergerem mogą dobrze sobie radzić pracując latami przy wprowadzaniu danych lub pracując na stanowisku takim jak przyjmowanie wniosków o odszkodowania, gdzie znajomość ulotnych detali jest bardzo ceniona, by zawieść, gdy tylko dostaną awans na stanowisko wymagające więcej interakcji społecznych.

- Im bardziej techniczna jest ich praca, tym lepiej im idzie, jednak dla niektórych zarządzanie ludźmi w formie zwierzchnictwa może być problemem — mówi Becker.

- Może to sprawić, że pracownicy z Aspergerem utkną na niższych i gorzej wynagradzanych stanowiskach w IT, czasem takich, które są bardzo podatne na outsourcing [zlecanie innym firmom, chociaż obserwuję zaakceptowanie tego słowa w formie angielskiej w języku polskim - przyp. ikari] — twierdzi Meyer. — Na przykład niektóre stanowiska pomocy technicznej, gdzie czynniki odwracające uwagę są zredukowane do minimum, a interakcje z ludźmi do ekranu lub głosu w słuchawce, naturalnie pasują Aspysiom.

- Są dobrzy w diagnostyce. Mogą podejść do komputera, podłubać tu i ówdzie, używając swojej encyklopedycznej wiedzy o aplikacjach i obejściach problemów, docierając do rozwiązania nietypowego, lecz efektywnego. — mówi Meyer. Jednak ponieważ te prace coraz częściej są automatyzowane i/lub zlecane innym firmom, szanse Aspysiów na zatrudnienie także spadają.

Mroczny sekrecik IT

Becker i Meyer twierdzą, że nie słyszeli jeszcze o żadnej firmie, która miałaby wdrożony jakikolwiek formalny program pomocy i wsparcia dla pracowników z Aspergerem i HFA, poza pokrywaniem kosztów terapii przez typowe plany ochrony zdrowia.

Aż nasuwa się pytanie: Jeśli Aspysie sią wszędzie wokół nas, czemu branża IT nie robi więcej by ich wspierać, czy chociaż przyznać o ich istnieniu?

Firmy technologiczne są przecież w czołówce wspierania pracowników z niemal każdym rodzajem socjalnej, etnicznej, fizycznej czy rozwojowej identyfikacji. Microsoft, na przykład, sponsoruje co najmniej 20 grup, między innymi Afroamerykanów, ojców, głuchych i niedosłyszących, niedowidzących, Singapurczyków, samotnych rodziców, gejów/lesbijki/biseksualnych oraz pracowników po operacji zmiany płci. Ale nie autystów.

Rzeczniczka Microsoftu potwierdziła, że firma nie ma żadnej grupy ani osobnego, formalnego wsparcia dla pracowników z Aspergerem. W pewnych rzadkich przypadkach pracownicy z AS prosili o pomoc w akomodacji. Gdy tak się dzieje, pracownik jest przypisywany do menedżera przypadków ułomności (sic! – przyp. ikari :P), który ma za zadanie ustalić „odpowiednią akomodację” dla każdej sprawy z osobna.

Intel i Yahoo nie odpowiedziały na prośby o dyskusję na temat ich zarządzeń w kwestii pracowników z Aspergerem, a rzecznik Google mówi, że firma „nie mogła przyjąć pytania”.

Prawdę mówiąc, kwestia tego jak firmy powinny wspierać Aspysiów jest bardzo ciernistą, gdy przychodzi do jej rozwiązania.

Z całą pewnością w przeciwieństwie do ułomności przykuwających pracownika do wózka lub bariery językowej, z którą spotykają się obcokrajowcy, autyzm jest czymś, co innym bardzo trudno dostrzec i zrozumieć.

- Wygląda na to, że łatwo odczytywalna ułomność jest łatwiejsza do poznawczego zaakceptowania [przez współpracowników] niż taka. — lamentuje Ryno. — Ach, gdyby tylko Asperger sprawiał, że cierpiący na niego staje się zielony…!”

- Gdy spotkasz kogoś z innego kraju – opowiada Jeremy – ludzie wiedzą, że jest z innego kraju i dają mu trochę fory.

A ze swojej specyficznej natury, Aspysie nie jednoczą się. Microsoftowe kluby i grupy wsparcia były bez wyjątku zapoczątkowane przez pracowników. To z natury wyklucza Aspysiów – byłoby to wysoce nietypowe, by pracownik z Aspergerem ochotniczo zorganizował jakąkolwiek grupę, z innymi autystami lub bez.

No i wielu Aspysiów nie „widać” w miejscu pracy. Nie przyznali się do swojej przypadłości publicznie ani przed więcej niż dwiema osobami.

To zaś, czy powinni, jest kwestią sporną. Ryno ujawnił się ze swoim Aspergerem tylko w jednej pracy (swojej ostatniej) i żałował tego, mimo iż okazało się, że jego szef też był młodym Aspysiem.

- To był pierwszy raz, kiedy miałem osobę z AS za przełożonego. — Opowiada — Była to zdecydowanie odświeżająca zmiana: nie musiałem tłumaczyć, czemu unikam kontaktu wzrokowego, nienawidzę spotkań i nie mogę znieść głupców, nie wspominając już o udawanej radości.

Patrząc w przeszłość Ryno żałuje jednak mówienia komukolwiek, że ma AS.
- Powiedziałbym, że było za dużo wad, a za mało zysków. Zyski zresztą też były krótkotrwałe. – W szczególności systemy, które Ryno z szefem zaprojektowali by zarówno pomagać użytkownikom, jak i minimalizować przerywanie pracy, były źle przyjmowane i mało używane.

Teraz, gdy Ryno odszedł — zrezygnował z pracy po otrzymaniu od dyrektora polecenia przywrócenia dostępu do internetu pracownikowi przyłapanemu na ściąganiu pornografii wbrew zasadom firmy — „innego pracownika z AS zmuszają do udziału w zebraniach, tłocznych spotkaniach społecznych i wielu z tych sytuacji, które poprzednio wolno było nam utrzymywać na minimalnym poziomie”, opowiada.

Jeremy zauważył, że gdy prosi współpracowników i szefów o uwzględnienie jego odmienności, nie pomaga, a właściwie zawsze zdaje się prowadzić do tego samego efektu: zakończenia umowy o pracę.

- Ja nie mrugam. Ja się gapię. Nie rozumiem także problemów z granicami. Nie mam poczucia przynależności do grupy, a inni ludzie mają bardzo jasne pojęcie należenia do nich. — Opowiada, usiłując zdefiniować problem tak dokładnie, jak to tylko możliwe. W efekcie, tam, gdzie inni pracownicy są w stanie poprawić swoje błędy i dostosować zachowania w codziennym biurowym otoczeniu, Jeremy nie potrafi. — Ludzie nie dają mi negatywnej informacji zwrotnej. Nie wiem, co przegapiam, dopóki nie stanie się to faktycznie problemem. Wyłapuję wiele, ale przegapiam niektóre wskazówki. Są jak malutkie czarne dziury, a  gdy te się zbiorą, kończy się to wykluczneiem mnie. Dzieje się to stale.

Nie jest to kwestia pracy – zawsze jest poszukiwany ze względu na swoją specjalizację w programowaniu i zawsze ma wiele pracy – ale o relacje społeczne.
- Mam wrażenie, że chcieliby wsadzić mnie w czarną skrzynkę, — opowiada — dać mi zlecenie i wyciągnąć je z drugiego końca po kilku tygodniach.

Budowanie lepszego miejsca pracy?

Subtelna inżynieria społeczna, z którą zmagają się Jeremy i inni aspysie i HFA-owcy, może być poza zasięgiem nawet najbardziej proaktywnych organizacji zasobów ludzkich, lecz nie oznacza to, że stanowiący główną siłę branży informatycznej nie mogą czy nie powinni propagować mody na miejsca pracy bardziej przyjazne aspergerowcom, na zasadzie „jeśli takie zrobisz — przyjdą”.

„Zmiany te nie muszą być ogromne ani ograniczone tylko do aspergerowców” — mówią specjaliści. Bob, programista aplikacji bazodanowych, był tylko jednym z wielu aspysiów, z którymi zrobiono wywiad na potrzeby tego artykułu, którzy mówili z podziwem i zachwytem o przystosowaniach z zakresu pracy i życia w takich firmach internetowych jak Google.

- Nie żądam tego od nikogo, ale chciałbym by każdy pracodawca pozwalał na taką akomodację jak Google, które podaje gotowe posiłki i zachęca ludzi do zabierania swoich zwierząt do pracy — mówi Bob.

- Fizyczne zmiany w środowisku biurowym także mogą pomóc. — Zwracają uwagę Grandin i inni. — Wielu aspergerowców rozpraszają w miejscu pracy migoczące świetlówki, mechaniczne brzęczenie klimatyzatora, kserokopiarki, ciągłe dzwonienie telefonów, czy zwykły biurowy gwar. Cichy kąt, biuro lub przegródka odizolowana akustycznie mogą wystarczyć by poprawić tę sytuację i ich produktywność.

Co najmniej kilkoro osób potwierdzało pogłoski o tym, że Microsoft oferuje „system kumpelski” dla Aspysiów, łącząc w pary pracowników aspergerowych z neurotypowymi (tj. nieautystycznymi) kolegami, którzy pomagają im odnaleźć się w zawiłościach sytuacji społecznych, takich jak spotkania.  Rzeczniczka Microsoftu twierdzi, że niedostępne są żadne oficjalne informacje na temat tego typu programów, ale jest spora szansa, że takie inicjatywy podejmowane są na poziomie zespołów wewnątrz firmy.

Poza tym, aspergerowcy mają nadzieję, że zostanie im dana szansa na znalezienie dla siebie niszy w nowoczesnym świecie korporacyjnym.
- Firmy ewoluowały w zdolne przystosować się do wszystkiego, począwszy od wzrostu pracowników, przez ich zdolność słyszenia, po orientację seksualną i status etniczno-religijny. — Wylicza Ryno.

- W ten sam sposób — mówi — pracodawcy aspysiów powinni patrzeć na osobę oraz zadania, środowisko i strukturę komunikacyjną, by znaleźć najlepsze możliwe dopasowanie.

Psycholog z rejonu Seattle, Becker, widział pewne wczesne oznaki tego, że planujące naprzód firmy z branży technologicznej mogą właśnie to robić.
- Widziałem przypadki, gdzie [klient] powie „Mam Aspergera” i spotka się z pozytywną odpowiedzią pracowników społecznych zatrudnionych przez daną firmę lub firmy ubezpieczeniowe. — Opowiada.

Generalnie Becker jest za tym by branży IT odpuścić — przynajmniej póki co.
– Większość korporacji nigdy nie miała do czynienia z Aspergerem. To dość nowa diagnoza, dla dorosłych jeszcze nowsza. — Zwraca uwagę. Generalnie uważa, że branża technologiczna chce wspierać pracowników z aspergerem, jednak po prostu nie wie jeszcze jak.

Ale to też się zmieni.
– W ciągu najbliższych 5~10 lat zobaczymy więcej firm traktujących przypadłości z okolic autyzmu rutynowo — przewiduje.

art: Tracy Mayor

Przepraszam, że ten wpis powstawał od 2 marca aż do dziś, a w szczególności za przestój między 26 marca a 17 czerwca :)

Autorka pragnie także nadmienić, iż przytaczana historia i powiązana z nią tematyka była tematem programu „Here and Now” w amerykańskim radiu publicznym. „Ryno” to pseudonim byłego administratora systemów po 50-tce, określającego siebie samego jako „wypalonego i żyjącego jak niepełnosprawny” w wiejskich rejonach Australii.

Zespół Aspergera był częścią IT tak długo, jak tylko istniało samo IT. Czemuwięc nie idzie nam lepiej z aspergerowcami pośród nas?

Wprost kochał techniczne aspekty bycia administratorem systemów i był w nich świetny. Ale relacje interpersonalne wiążące się z tą pracą, jak życzliwe poklepywanie w plecy przez przypadkowych użytkowników, czy prezentacje biznesowe, były dla Ryno dosłownie nie do zniesienia.
- Mogę sprawić, że Twoje systemy będą wydajne, a przerwy w ich pracy krótsze — mówi — ale nie potrafię sprawić, by Twoi użytkownicy byli szczęśliwi.

Bob, programista aplikacji bazodanowych pracujący w branży technologicznej od 26 lat, ma przede wszystkim zdolności matematyczne i logiczne. Posiada też –  jak sam to określa – „dziwną pamięć”: jeśli nie może przypomnieć sobie odpowiedzi na pytanie, może przypomnieć sobie precyzyjnie, niczym w cyfrowym obrazie, gdzie ostatnio widział tę odpowiedź, z dokładnością do konkretnej strony, akapitu i zdania.

Bob ma także pewne swoje dziwne zachowania: może dojść do tego, że nie potrafi wypowiedzieć ani słowa, gdy jest zdenerwowany, a także interpretuje wszystko dosłownie – nigdy nie czyta między wierszami.
- Mojego szefa na pewno denerwuje, gdy źle odczytuję jego ironię – opowiada – ale przynajmniej wie, że nie robię tego celowo.

„Jeremy” doskonale potrafi przejrzeć problem inżynieryjny na wskroś, wgłąb niemalże do poziomu samego kodu. Jest świetny w rozpracowywnaniu szczegółów jeden po drugim z innymi intensywnie skupionymi ludźmi, często dyrektorami firm, dla których pracuje. By chronić swoją anonimowość, pragnął nie wspominać, w jakiej dziedzinie programowania się specjalizuje, ale wystarczy powiedzieć, że jest dobrze znaną osobą, do której można się zwrócić w tej branży.

Jeremy nie jest jednak dobry w znoszeniu głupków w miejscu pracy, czy też w użeraniu się z niekończącą się biurokracją nowoczesnej firmy. Jeśli ktoś nie ma racji – jeśli jego pomysł wprost nie może wypalić – mówi mu to, po prostu stwierdzając fakt. Odkrył, że ta bezpośredniość wywołuje wszystkie formy zdenerwowania w miejscu pracy.

Wszyscy ci profesjonaliści z branży informatycznej są autystyczni. Bob i Ryno mają Zespół Aspergera (eng. AS); Jeremy ma autyzm wysokofunkcjonujący (HFA).

Chociaż o pojęciach tych mówi się czasem w społeczności medycznej, oba odnoszą się ogólnie do ludzi przejawiających jakieś charakterystyczne cechy autyzmu, na przykład nietypowe reakcje na otoczenie i trudności z interakcją z innymi, ale nie upośledzenia poznawcze lub rozwojowe, czy opoźnienia w rozwoju językowym, będące cechami klasycznego autyzmu.

Według „Podręcznika Diagnostycznego i Statystycznego Chorób Umysłowych” Amerykańskiego Stowarzyszenia Psychiatrów (DSM-IV-TR) ludzie z Apsergerem, zwani potocznie aspysiami¹ :), nie są zbyt dobrzy w odczytywaniu pozasłownych wskazówek. Mogą mieć trudności w nawiązywaniu przyjaźni, wykazują ścisłe przywiązanie do zwyczajów i rytuałów, mogą przejawiać także powtarzalne i stereotypowe zachowania ruchowe, jak trzepotanie dłońmi.

Dr. Tony Attwood, światowej sławy specjalista od Aspergera z Brisbane w Australii, definiuje Aspergera w bardziej ludzkim kontekście: „Osoba taka zazwyczaj ma silne pragnienie dążenia do wiedzy, prawdy i perfekcji, mając nieco inny zestaw priorytetów… Przeważajacy priorytet może mieć raczej rozwiązanie problemu niż zaspokojenie potrzeb społecznych lub emocjonalnych innych ludzi”.

Problemy ponad ludzi? Hm… Tak, brzmi jak typowy umysł techniczny.

Dokument dot. Aspergera z Kliniki Upośledzeń Rozwojowych Uniwersytetu Yale idzie dalej tą drogą: „Zainteresowania idiosynkratyczne są typowe i mogą przyjąć formę nietypowego i/lub bardzo zawężonego zainteresowania (np. rozkładami jazdy pociągów, wężami, pogodą, urządzeniami do smażenia na głębokim oleju², czy izolatory na słupach telegraficznych” [zawsze mnie intrygowały - dop. ikari].

Lub technologią. Gdy Ryno rozmawiał z recepcjonistką by wstępnie się umówić na rozmowę z panem Attwoodem, spytała go „Jakie jest pana ‚Wielkie Zainteresowanie’?”.  [Prawdopodobnie mamy tu do czynienia z grą słów - pytanie brzmiało "What's your 'Big Interest'?", co możnaby odczytać chyba także jako coś w stylu "W jakiej Pan sprawie?" - dop. ikari]
- Nieświadomie zadała mi pytanie  kontrolne, które uznałem za bezwartościowe – wspomina. – Wielkie Zainteresowanie to doskonały początek do zauważenia Aspysia.

Wielkim Zainteresowaniem Ryno`a są komputery i komunikacja. Nie jest jedyny, nic z tych rzeczy.

Powiązanie Asperger-IT

Autyzm, choć po raz pierwszy zidentyfikowany i opisany w 1943, wciąż jest słabo poznanym i zrozumianym zaburzeniem rozwoju neurologicznego i niemal każdy aspekt jego przyczyn, objawów, badań i leczenia tonie w kontrowersjach. Zespół Aspergera i HFA są ciężkie do zdefiniowania, często pozostają niewykrytymi lub nie w pełni zdiagnozowanymi wariantami ze szczytu spektrum autyzmu, a jeszcze gorzej z próbami określenia ilości ich wystąpień, czy ich zrozumieniem.

Przypadki zdiagnozowanego w Stanach autyzmu, z Aspergerem włącznie, bardzo ostro się nasiliły ostatnimi laty – Centrum Kontroli i Zapobiegania Chorób szacuje obecnie, że co 150. 8-letnie dziecko ma jakąś postać autyzmu.

Nie jest pewne, czy liczba diagnoz wzrosła dzięki lepszemu wykrywaniu choroby, zmianie w sposobie diagnozowania tak, że bierze się pod uwagę szerszy zakres zachowań, faktycznemu wzrostowi ilości przypadków, czy jakiejś kombinacji tych 3 czynników.

Jeszcze mniej wiadomo na temat tego, jak wielu dorosłych ma Aspergera. Ponieważ Aspysie są zwykle przeciętnej lub ponadprzeciętnej inteligencji, często potrafią maskować lub przystosować swoją odmienność społecznie i w miejscu pracy, co oznacza, że wielu z nich doskonale dociera do wieku średniego – lub końca swojego życia – bez żadnej formalnej diagnozy.

Rzecznik Narodowego Instytutu Zdrowia Psychicznego twierdzi, że agencja ta nie wie nic o jakiejkolwiek organizacji rządowej lub badaniach naukowych, które śledziłyby wystąpienia Aspergera u dorosłych.

Tam, gdzie brakuje statystyk, radośnie przychodzi z pomocą anegdota. Spytaj wiedzącego o Aspergerze „kogoś technologicznego” [ang. "techie"], czy jest powiązanie między Aspergerem a informatyką, a niemal na pewno usłyszysz „potwierdzam, Kapitanie.” (Tak, pan Spock ze Star Treka często jest określany jako aspergerowiec, patrz. „Granie w Aspergerową grę w zgadywanie”)

Gdy zadano to pytanie Ryno`wi, odpowiada następująco:

Aspysie –> technologiczni jak cholera –> cholerni specjaliści ³

Natomiast Bob, programista aplikacji bazodanowych, mówi: „Tak, to stereotyp; i tak, w branży technologicznej liczba aspergerowców jest wyższa niż przeciętna.”

Zdaje się, że nikt nie ma na ten temat więcej do powiedzenia niż dr Temple Grandin, bardzo szybko mówiąca pani profesor, będąca najlepszym możliwym przykładem starszej kobiety z Aspergerem. Grandin pozostawiła swój ślad na świecie projektując ośrodki opieki nad zwierzętami z punktu widzenia zwierzęcia. Teraz zaś robi drugą, prosperującą karierę jako autorka publikacji i prezentacji na temat Aspergera.

- Czy jest powiązanie pomiędzy Aspergerem i IT? Nawet nie mielibyśmy żadnych komputerów, gdybyśmy nie mieli Zespołu Aspergera. — Oświadcza.  — Wszystkie te etykietki – „geek”, „nerd” i „umiarkowany Asperger” – opisują tak naprawdę to samo. Mózg aspergerowca skupiony jest raczej wokół rzeczy, a nie ludzi, a ludzie interesujący się rzeczami dali nam komputery, na których w tej chwili pracujesz.

Perspektywy kariery, ograniczenia kariery…

Grandin skompletowała listę zawodów wraz z informacją, jak dobrze pasują do nich osoby z Aspergerem i autyzmem według ich zdolności. Nie zaskakuje fakt, że zawody związane z technologią pojawiają się na niej wcześnie i często. Na przykład jej lista „dobrych prac dla myślących wizualnie” zawiera programistów komputerowych, rysowników (w tym projektantów komputerowych), pomoc komputerową, projektowanie stron internetowych, gier komputerowych i animację komputerową.

Natomiast jej lista „dobrych prac dla myślących niewizualnie”, co określa jako „dobrzy w matematyce, muzyce lub analizie faktów” zawiera programistów komputerowych, inżynierów, zarządzanie towarem i fizykę.

Czemu osoby z Aspergerem ciągnie do technologii?
- Dorosłych z zespołem Aspergera cechuje społeczne nieobycie powodujące, że nie mogą zrozumieć relacji między ludźmi. Wciągają ich nie imprezy i kontakty z innymi ludźmi, ale praca pozwalająca im się czuć bezpiecznie, dająca poczucie kontroli.” — wyjaśnia Steve Becker, terapeuta upośledzeń rozwoju w Becker & Associates, prywatnej przychodni na przedmieściach Seattle w Des Moines, w stanie Waszyngton, która prowadzi między innymi sesje dla niewielkich grup dorosłych z Aspergerem.

- Co mogłoby być na to lepsze niż gra albo program komputerowy? — pyta Becker — Gdy projektujesz program komputerowy, istnieją zasady i protokoły, których należy przestrzegać. Do życia zaś nie ma podręcznika.

Dbając o ochronę anonimowości swoich klientów, Becker potwierdza, że widzi wielu dorosłych i ich dzieci pracujących w najpotężniejszych firmach technologicznych w regionie, jak Microsoft czy Boeing, a także setkach mniejszych firm orbitujących wokół nich.

Niektórzy Aspysie, z którymi się widuje, są na najwyższych poziomach swojej technologicznej gry – inżynierowie oprogramowania i branży lotniczej, informatycy, doktorzy habilitowani. Ale na każdego badacza z Aspergerem, jak twierdzi, przypadają hordy Aspysi mających dużo trudniej na środkowych i najniższych szczeblach w branży.

- Spektrum sukcesu jest dużo szersze niż by nam się mogło wydawać — Zgadza się Roger Meyer, mieszkający w Portland w stanie Oregon autor książki nt. zatrudniania osób z zespołem Aspergera, kierujący jedną z najstarszych „koleżeńskich” grup aspergerowców w kraju. — Ludzie, którzy dorastając ćwiczyli złożone zachowania mające na celu maskowanie się i adaptację mogą zarówno jakoś sobie radzić na dnie rynku, jak i wzbić się na sam szczyt.

Tym „radzeniem sobie jakoś na dnie” starali się właśnie zająć Becker, Meyer i inni specjaliści od Aspergera. Pracownicy z Aspergerem mogą dobrze sobie radzić pracując latami przy wprowadzaniu danych lub pracując na stanowisku takim jak przyjmowanie wniosków o odszkodowania, gdzie znajomość ulotnych detali jest bardzo ceniona, by zawieść, gdy tylko dostaną awans na stanowisko wymagające więcej interakcji społecznych.

- Im bardziej techniczna jest ich praca, tym lepiej im idzie, jednak dla niektórych zarządzanie ludźmi w formie zwierzchnictwa może być problemem — mówi Becker.

- Może to sprawić, że pracownicy z Aspergerem utkną na niższych i gorzej wynagradzanych stanowiskach w IT, czasem takich, które są bardzo podatne na outsourcing [zlecanie innym firmom, chociaż obserwuję zaakceptowanie tego słowa w formie angielskiej w języku polskim - przyp. ikari] — twierdzi Meyer. — Na przykład niektóre stanowiska pomocy technicznej, gdzie czynniki odwracające uwagę są zredukowane do minimum, a interakcje z ludźmi do ekranu lub głosu w słuchawce, naturalnie pasują Aspysiom.

- Są dobrzy w diagnostyce. Mogą podejść do komputera, podłubać tu i ówdzie, używając swojej encyklopedycznej wiedzy o aplikacjach i obejściach problemów, docierając do rozwiązania nietypowego, lecz efektywnego. — mówi Meyer. Jednak ponieważ te prace coraz częściej są automatyzowane i/lub zlecane innym firmom, szanse Aspysiów na zatrudnienie także spadają.

Mroczny sekrecik IT

Becker i Meyer twierdzą, że nie słyszeli jeszcze o żadnej firmie, która miałaby wdrożony jakikolwiek formalny program pomocy i wsparcia dla pracowników z Aspergerem i HFA, poza pokrywaniem kosztów terapii przez typowe plany ochrony zdrowia.

Aż nasuwa się pytanie: Jeśli Aspysie sią wszędzie wokół nas, czemu branża IT nie robi więcej by ich wspierać, czy chociaż przyznać o ich istnieniu?

Firmy technologiczne są przecież w czołówce wspierania pracowników z niemal każdym rodzajem socjalnej, etnicznej, fizycznej czy rozwojowej identyfikacji. Microsoft, na przykład, sponsoruje co najmniej 20 grup, między innymi Afroamerykanów, ojców, głuchych i niedosłyszących, niedowidzących, Singapurczyków, samotnych rodziców, gejów/lesbijki/biseksualnych oraz pracowników po operacji zmiany płci. Ale nie autystów.

Rzeczniczka Microsoftu potwierdziła, że firma nie ma żadnej grupy ani osobnego, formalnego wsparcia dla pracowników z Aspergerem. W pewnych rzadkich przypadkach pracownicy z AS prosili o pomoc w akomodacji. Gdy tak się dzieje, pracownik jest przypisywany do menedżera przypadków ułomności (sic! – przyp. ikari :P), który ma za zadanie ustalić „odpowiednią akomodację” dla każdej sprawy z osobna.

Intel i Yahoo nie odpowiedziały na prośby o dyskusję na temat ich zarządzeń w kwestii pracowników z Aspergerem, a rzecznik Google mówi, że firma „nie mogła przyjąć pytania”.

Prawdę mówiąc, kwestia tego jak firmy powinny wspierać Aspysiów jest bardzo ciernistą, gdy przychodzi do jej rozwiązania.

Z całą pewnością w przeciwieństwie do ułomności przykuwających pracownika do wózka lub bariery językowej, z którą spotykają się obcokrajowcy, autyzm jest czymś, co innym bardzo trudno dostrzec i zrozumieć.

- Wygląda na to, że łatwo odczytywalna ułomność jest łatwiejsza do poznawczego zaakceptowania [przez współpracowników] niż taka. — lamentuje Ryno. — Ach, gdyby tylko Asperger sprawiał, że cierpiący na niego staje się zielony…!”

- Gdy spotkasz kogoś z innego kraju – opowiada Jeremy – ludzie wiedzą, że jest z innego kraju i dają mu trochę fory.

A ze swojej specyficznej natury, Aspysie nie jednoczą się. Microsoftowe kluby i grupy wsparcia były bez wyjątku zapoczątkowane przez pracowników. To z natury wyklucza Aspysiów – byłoby to wysoce nietypowe, by pracownik z Aspergerem ochotniczo zorganizował jakąkolwiek grupę, z innymi autystami lub bez.

No i wielu Aspysiów nie „widać” w miejscu pracy. Nie przyznali się do swojej przypadłości publicznie ani przed więcej niż dwiema osobami.

To zaś, czy powinni, jest kwestią sporną. Ryno ujawnił się ze swoim Aspergerem tylko w jednej pracy (swojej ostatniej) i żałował tego, mimo iż okazało się, że jego szef też był młodym Aspysiem.

- To był pierwszy raz, kiedy miałem osobę z AS za przełożonego. — Opowiada — Była to zdecydowanie odświeżająca zmiana: nie musiałem tłumaczyć, czemu unikam kontaktu wzrokowego, nienawidzę spotkań i nie mogę znieść głupców, nie wspominając już o udawanej radości.

Patrząc w przeszłość Ryno żałuje jednak mówienia komukolwiek, że ma AS.
- Powiedziałbym, że było za dużo wad, a za mało zysków. Zyski zresztą też były krótkotrwałe. – W szczególności systemy, które Ryno z szefem zaprojektowali by zarówno pomagać użytkownikom, jak i minimalizować przerywanie pracy, były źle przyjmowane i mało używane.

Teraz, gdy Ryno odszedł — zrezygnował z pracy po otrzymaniu od dyrektora polecenia przywrócenia dostępu do internetu pracownikowi przyłapanemu na ściąganiu pornografii wbrew zasadom firmy — „innego pracownika z AS zmuszają do udziału w zebraniach, tłocznych spotkaniach społecznych i wielu z tych sytuacji, które poprzednio wolno było nam utrzymywać na minimalnym poziomie”, opowiada.

Jeremy zauważył, że gdy prosi współpracowników i szefów o uwzględnienie jego odmienności, nie pomaga, a właściwie zawsze zdaje się prowadzić do tego samego efektu: zakończenia umowy o pracę.

- Ja nie mrugam. Ja się gapię. Nie rozumiem także problemów z granicami. Nie mam poczucia przynależności do grupy, a inni ludzie mają bardzo jasne pojęcie należenia do nich. — Opowiada, usiłując zdefiniować problem tak dokładnie, jak to tylko możliwe. W efekcie, tam, gdzie inni pracownicy są w stanie poprawić swoje błędy i dostosować zachowania w codziennym biurowym otoczeniu, Jeremy nie potrafi. — Ludzie nie dają mi negatywnej informacji zwrotnej. Nie wiem, co przegapiam, dopóki nie stanie się to faktycznie problemem. Wyłapuję wiele, ale przegapiam niektóre wskazówki. Są jak malutkie czarne dziury, a  gdy te się zbiorą, kończy się to wykluczneiem mnie. Dzieje się to stale.

Nie jest to kwestia pracy – zawsze jest poszukiwany ze względu na swoją specjalizację w programowaniu i zawsze ma wiele pracy – ale o relacje społeczne.
- Mam wrażenie, że chcieliby wsadzić mnie w czarną skrzynkę, — opowiada — dać mi zlecenie i wyciągnąć je z drugiego końca po kilku tygodniach.

Budowanie lepszego miejsca pracy?

Subtelna inżynieria społeczna, z którą zmagają się Jeremy i inni aspysie i HFA-owcy, może być poza zasięgiem nawet najbardziej proaktywnych organizacji zasobów ludzkich, lecz nie oznacza to, że stanowiący główną siłę branży informatycznej nie mogą czy nie powinni propagować mody na miejsca pracy bardziej przyjazne aspergerowcom, na zasadzie „jeśli takie zrobisz — przyjdą”.

„Zmiany te nie muszą być ogromne ani ograniczone tylko do aspergerowców” — mówią specjaliści. Bob, programista aplikacji bazodanowych, był tylko jednym z wielu aspysiów, z którymi zrobiono wywiad na potrzeby tego artykułu, którzy mówili z podziwem i zachwytem o przystosowaniach z zakresu pracy i życia w takich firmach internetowych jak Google.

- Nie żądam tego od nikogo, ale chciałbym by każdy pracodawca pozwalał na taką akomodację jak Google, które podaje gotowe posiłki i zachęca ludzi do zabierania swoich zwierząt do pracy — mówi Bob.

- Fizyczne zmiany w środowisku biurowym także mogą pomóc. — Zwracają uwagę Grandin i inni. — Wielu aspergerowców rozpraszają w miejscu pracy migoczące świetlówki, mechaniczne brzęczenie klimatyzatora, kserokopiarki, ciągłe dzwonienie telefonów, czy zwykły biurowy gwar. Cichy kąt, biuro lub przegródka odizolowana akustycznie mogą wystarczyć by poprawić tę sytuację i ich produktywność.

Co najmniej kilkoro osób potwierdzało pogłoski o tym, że Microsoft oferuje „system kumpelski” dla Aspysiów, łącząc w pary pracowników aspergerowych z neurotypowymi (tj. nieautystycznymi) kolegami, którzy pomagają im odnaleźć się w zawiłościach sytuacji społecznych, takich jak spotkania.  Rzeczniczka Microsoftu twierdzi, że niedostępne są żadne oficjalne informacje na temat tego typu programów, ale jest spora szansa, że takie inicjatywy podejmowane są na poziomie zespołów wewnątrz firmy.

Poza tym, aspergerowcy mają nadzieję, że zostanie im dana szansa na znalezienie dla siebie niszy w nowoczesnym świecie korporacyjnym.
- Firmy ewoluowały w zdolne przystosować się do wszystkiego, począwszy od wzrostu pracowników, przez ich zdolność słyszenia, po orientację seksualną i status etniczno-religijny. — Wylicza Ryno.

- W ten sam sposób — mówi — pracodawcy aspysiów powinni patrzeć na osobę oraz zadania, środowisko i strukturę komunikacyjną, by znaleźć najlepsze możliwe dopasowanie.

Psycholog z rejonu Seattle, Becker, widział pewne wczesne oznaki tego, że planujące naprzód firmy z branży technologicznej mogą właśnie to robić.
- Widziałem przypadki, gdzie [klient] powie „Mam Aspergera” i spotka się z pozytywną odpowiedzią pracowników społecznych zatrudnionych przez daną firmę lub firmy ubezpieczeniowe. — Opowiada.

Generalnie Becker jest za tym by branży IT odpuścić — przynajmniej póki co.
– Większość korporacji nigdy nie miała do czynienia z Aspergerem. To dość nowa diagnoza, dla dorosłych jeszcze nowsza. — Zwraca uwagę. Generalnie uważa, że branża technologiczna chce wspierać pracowników z aspergerem, jednak po prostu nie wie jeszcze jak.

Ale to też się zmieni.
– W ciągu najbliższych 5~10 lat zobaczymy więcej firm traktujących przypadłości z okolic autyzmu rutynowo — przewiduje.

art: Tracy Mayor

Przepraszam, że ten wpis powstawał od 2 marca aż do dziś, a w szczególności za przestój między 26 marca a 17 czerwca :)

Heyah vs Play by Lanooz

Ten post miał się tu pojawić już dwa lata temu, właśnie pod tytułem „Heyah vs. Play”. Ale ta wojna trwała nadal, a jam jest prokrastynator ;-)

Kampanię Heyah, o kodowej nazwie Chili, rozpoczęło pojawienie się wszędzie tajemniczych czerwonych łap. Jakby spuchniętych ;). Na tylnych ścianach autobusów, na chodnikach. Trochę za długo, bo w moim odczuciu przekroczyli moment, kiedy z zastanawiania się „ciekawe, co to tym razem będzie” nastawienie odbiorcy przechodzi w „*wzruszenie ramionami* whatever”. No i potem okazalo sie – wow, to nowy operator komórkowy! Wtedy to było szczególne poruszenie, bo na rynku istniały jedynie Era, Idea (jeszcze) i Plus. Pachniało świeżością. Oczywiście tylko do czasu, gdy okazało się, że to jednak nie do końca nowy operator, bo to tylko nowa marka Ery (działająca jako osobna spółka, ale wciąż – spółką-matką jest PTC).

Na Heyah padło, gdy poszedłem ordynarnie do kiosku i wziąłem sobie starter. Nie pamiętam, dlaczego Heyah. Chyba z powodów osobistych ;-). Numer okazał się być ładny, jest iloczynem dwóch liczb pierwszych, jest banalnie prosty (gdy zapisywać go po 4-3-2-cyfry, a nie 3-3-3 jak większość ludzi przywykła – niestety, niektórym ciężko się pogodzić z taką alternatywą :)). No i byłem w Heyah.

O promocjach SMSowych ;)

Heyah niejednokrotnie miewało ciekawe promocje, a cennik sukcesywnie szedł w dół. Od niedawna uruchomili nawet nowe taryfy (Równa Taryfa (z pomysłowymi reklamami na „taryfach”, czyli taksówkach – plus :)), która chyba teraz przepoczwarza się w Nowa Heyah, oraz ofertę typu mix (wcześniej Heyah chwaliła się prostotą – jedna taryfa. Widocznie zrezygnowali – za to teraz można dostać u nich telefon za 1zł).

Ciekawe rzeczy działy się w Heyah chociażby na polu SMSów (które jest mi najbliższe – pielęgnuję choroby stawów). Była kiedyś taka oferta: 5zł za 1000 SMSów do wszystkich sieci (normalnie 1 SMS = 20gr) na jeden tydzień. Za dużo SMSów, za mało czasu. Aczkolwiek musiało z niej wiele osób korzystać, bo Heyah się z niej szybko wycofała (podejrzewam, że okazała się dla operatora nieopłacalna). Play odpowiedział wtedy błyskawicznie (a może to Heyah próbowała przebić Play? Oj chyba nie…) ofertą 1000SMSów na cały miesiąc za 10zł. Sensowniejszy stosunek cena/czas oraz ilość/czas. Ofertę tę utrzymali dłużej od Heyah i wtedy pomyślałem sobie, że gdyby była na stałe, pewnie bym przeszedł ;)
Kiedy indziej z kolei Heyah miała (bardzo długo) „przebieraj, wybieraj”, w której było m.in. 300 SMSów do wszystkich sieci za 6zł na miesiąc (ale uwaga – nie można wykupić drugiego pakietu przed upływem tego miesiąca). Po paru miesiącach nastąpił kontratak i pojawił się Play Fresh, który za doładowanie daje tysiące darmowych SMSów na miesiąc (za 10zł – 1000 SMSów, za 30zł – 3000 SMSów…). Heyah zrobiła wtedy coś marketingowo ciekawego – uruchomiła „nową promocję”, a właściwie zmieniła nazwę taryfy na ‚taryfa pakietowa’ vel ‚multipakiet’, gdzie było można wykupić… 300 SMSów za 6zł na miesiąc. Brzmi znajomo? Tak, jedyne, czym różnią się te pakiety z nowej promocji od tych starych to nowa nazwa promocji oraz… ogromna kampania reklamowa, jaka im towarzyszyła. Stary dobry chwyt z promowaniem na nowo starego produktu/starej oferty. Zapewne lud to kupił. Wiele osób nie wiedziało, że te pakiety były dostępne w sieci już od ponad roku. Oczywiście oferta z darmowymi SMSami w Play Fresh także jest „do odwołania” – nigdzie tego wprost nie mówią, ale to nie jest w żadnym wypadku element cennika.

Ogólnie ostatnio konkurencja bardzo się zaostrza – z oczywistą korzyścią dla klienta końcowego. Jesteśmy tą panienką, o którą biją się ci chłopcy – niech się tłuką, niech mordują, a dla nas będzie ten najsilniejszy ;-)

(A ostatnio Heyah podpierniczyła popularnego w Sieci Simon’s Cat – nieładnie. Tzn reklama genialna, ale czy autor kota wie o tym, że go wykorzystano?)

O marce

Właściwie to jeśli przyjrzeć się samym wizerunkom tych dwóch marek, to jest ciekawie. Obie wydają się dość „wyluzowane” (czyt. zapewne „skierowane do młodych ludzi”), obie wchodząc na rynek próbowały sobą pokazać, że są inne (Heyah – że operator komórkowy nie musi być sztywny i poważny, a Play… Play zaskakuje nas cały czas).

Era ma logo podobne do Rebooka i łódzkiego MPK, Plus ma plusa, Idea miała napis, Orange ma kwadracik z napisem, Sami Swoi mają jakieś kółko, Gadu Air ma słonko gadugadowe.
Era jest niebieska (niebiesko-biała?), Plus niebiesko-zielony, Idea była żółto-biało-czarna, Orange stało się pomarańczowe. Sami-swoi są zieloni i w mniejszości, a mBanku, Avonu i paru innych operatorów wirtualnych nikt nigdy nie widział (no, kojarzę jeszcze biało-granatowy Carrefour Moya i nowość na rynku – kolorowe, pomarańczowo-hm… też pomarańczowo-biało-czarne chyba(?) GaduAir…).

Heyah jest czerwona. Czerwono-czarna zwykle. Kontrastowe, soczyste połączenie barw. Do tego styl typu wydrapane litery, „ziomalskie” logo (używają go jeszcze? Chyba już nie…), wciąż jednak przede wszystkim czerwona łapa.

Play jest genialny. Jest oczywiście biało-fioletowy, pasiasty i błyszczący, jak takie cukierki.  Jest genialny, bo ma najbardziej elastyczne logo, jakie do tej pory widziałem – i to bardzo dosłownie. Logo Play nie ma kształtu. To taki pasiasty dwukolorowy „blob”. Miękki, giętki, elastyczny – możemy się domyślać, że tak, jak sama sieć. Łapa Heyah może go próbować chwycić, lecz skubany się wyślizgnie, niczym żelowa zabawka. Z tym logo mogą zrobić wszystko. Nie będzie go trzeba zmieniać. Już teraz doskonale się nim bawią… Bardzo mi się to podoba.

O obsłudze.

W Heyah nie da się wyłączyć poczty głosowej. FAIL.

Włączyłem kiedyś i musi zostać już na zawsze. To zła wiadomość dla korzystających z roamingu (zapłacą za „odebrane połączenie”, gdy ktoś im się nagra. Mało tego – czytałem, że zapłacą nawet podwójnie – za połączenie do zagranicznej sieci docelowej ORAZ z tej sieci z powrotem do Polski, do systemu poczty głosowej. To dopiero jest fail. Ale niepotwierdzone.)

Usługi w Heyah

Część info o koncie w Play

Obie sieci mają przyjemną obsługę via internet. No dobra, w 2007, gdy po raz pierwszy chciałem popełnić ten artykuł, sytuacja była mniej wyrównana. Heyah miało toporny serwis, a zalogowanie do „Samoobsługi” opóźniał kod jednorazowy, który potrafił iść SMSem nawet 5 minut.

Billing w Play

W Play natomiast wszystko było pięknie, świeżo, kod docierał jeszcze zanim załadowała mi się strona z prośbą o jego podanie (dosłownie w chwili kliknięcia „zaloguj”!), a dalej było tylko lepiej. Billingi, zawierające nawet połączenia sprzed kilku sekund, szczegółowe i przejrzyste zrobiły na mnie wtedy największe wrażenie. W Heyah billingów nie było. WCALE. Nie było żadnego sposobu by sprawdzić, za co mnie „kasują”. Masz pan pre-paid, więc nie oczekuj billingu, tak?

Billing w Heyah

Dziś SMSy do logowania z Heyah przychodzą dużo szybciej, a strona jest wygodna. Są billingi, ale niekompletne (tylko połączenie / SMS / MMS, za transmisję danych czy jakiekolwiek inne usługi – nigdzie pobranej opłaty nie znajdziesz). Logowanie stało się równie szybkie jak w Play. Także dzięki temu, że w Play strona nie wchodzi już tak szybko i trwa to kilka sekund dłużej ;-)
W Play zaś zmian widzę niewiele, bo co tu poprawiać? Billingi są kapitalne. Jest w nich *WSZYSTKO* (no dobrze, wykupywania usług nadal nie ma, ale gdzie indziej przejrzyście widzę, co się z nimi dzieje).

W Play są też jakieś blogi-nie-blogi… Nie wiem, czy ktoś faktycznie zamierza prowadzić bloga u operatora komórki, ale na pewno umilą mu życie, np. łatwością wysyłania czegokolwiek na ten blog (choćby wideo prosto z telefonu).

Bonusy, bonusy…

Pierwszym, co robimy w Play Fresh jest włączenie premii za doładowania oraz zbieranie minut:

W Play Fresh wynagradzamy Cię za odebrane połączenia.

Za każde pełne 2 minuty przychodzące z innych sieci, dostajesz do wykorzystania 1 minutę do wszystkich polskich sieci komórkowych i stacjonarnych. Zebrane minuty możesz wykorzystać od razu.

Uruchomienie usługi kosztuje 3 zł brutto (z VAT).

Z usługi możesz korzystać tak długo, jak masz aktywne konto na połączenia wychodzące. Jeśli skończy się ważność konta na połączenia wychodzące, usługa przestanie działać. Następnie możesz uruchomić usługę ponownie.

oraz:

Program Doładowań umożliwi Ci otrzymywanie bezpłatnych minut i złotówek. Wystarczy, że aktywujesz Program wybierając przycisk „Włącz” i będziesz się regularnie doładowywał! Doładowania zbierane są w ramach jednego miesiąca, a Program Doładowań aktywny jest przez 3 miesiące:

Za uzbierane doładowania otrzymasz:

• Za sumę doładowań: 30zł – 59 zł to 30 minut do sieci Play i na stacjonarne
• Za sumę doładowań: 60zł – 89 zł to dodatkowo 30 minut do wszystkich krajowych sieci
• Za sumę doładowań: 90 zł i więcej to dodatkowe 20 złotych do wykorzystania na wszystkie połączenia krajowe (z wyłączeniem numerów specjalnych)

Jednorazowa opłata aktywacyjna – 1 zł.

Okazuje się także, ze przechodząc do Play, dostajemy dalsze bonusy. W wypadku Play Fresh jest to, do wyboru:

• 60 minut do Play i na stacjonarne co miesiąc przez trzy miesiące
• 40 minut do wszystkich sieci co miesiąc przez trzy miesiące
• 10 zł co miesiąc przez trzy miesiące

oraz, dodatkowo, 20zł co miesiąc przez trzy miesiące, jako rekompensata kosztów uwolnienia numeru od poprzedniego operatora. Samo przeniesienie numeru ze wszystkimi formalnościami od początku do końca (od „dzień dobry” do połączenia z użyciem nowej karty SIM) trwa mniej niż tydzień w wypadku ofert na kartę.

And the winner is… Captain Obvious

Jak można się już było zapewne domyślić, ostatecznie przeniosłem się do Play. Łapa przegrała.

Logicznie rzecz biorąc, najlepsza oferta na kartę.

Edit 18.06.2009: Jeżeli trafiłeś na ten wpis, ponieważ szukasz reklamy porównawczej „Play Prześwietla”, oto ona:

Po drugie, jeżeli chcesz sprawdzić, do jakiej sieci należy wybrany numer, przeczytaj komentarze pod tym postem lub wypróbuj jeden z linków:
http://is.eranet.pl/updir/era.cgi
http://www2.orange.pl//portal/map/map/check_number
http://www.sprawdznumer.pl/
http://www.votel.pl/sprawdz,numer.html

Chciałem zapewnić, iż wciąż gdzieś tam jestem i mam się dobrze. Na uczelni poznaję tajniki OpenGLa (i JOGLa), w Sieci uzależniam się od Blipa, a poza nią — od roweru.
Mimo iż ICeQ – o którym zresztą od zawsze starałem się tutaj akurat specjalnie nie wspominać, rozdzielając wtedy te sfery życia -nie jest obecnie nigdzie w okolicy szczytu moich priorytetów, ukazały się ostatnio nowe wersje, gdyby był ktoś zainteresowany. Przede wszystkim wprowadzające poprawki (i nieznacznie rozszerzające funkcjonalność), gdyż doczekaliśmy się w końcu obiecywanego od kilku lat „nowego PolChatu”, obsługującego obecność we wielu pokojach na raz. Przy okazji pragnę przypomnieć, iż ja już się na PolChacie nie udzielam, a i administratorem od dawna nie jestem (było to mało przyjemne połączenie presji „od dołu” i bezsilności wobec serwisu (w tym głównie serwera) i „góry”). ICeQ wprawdzie także pochłonął trochę czasu i pieniędzy zostawiając mocno ujemny bilans, ale przynajmniej pozostawił poczucie zrobienia (osiągnięcia?) czegoś. To nie jest dobrze napisany program, dziś napisałbym go zupełnie inaczej, a w kodzie do którego ciągle coś na bieżąco „przyrastało” coraz ciężej się orientować — ale jest i z punktu widzenia użytkownika nie jest chyba najgorszy.
Tak przy okazji – PolChat chciałby, by ICeQ wyświetlał ich reklamy. W zamian oczywiście satysfakcja. Nie należy wykluczać możliwości, że PolChat „odetnie” dostęp do czatów z programu, który dla nich reklam nie wyświetla.
Mam koncepcję na jego następcę, ale koncepcja jest duża i Javowa ;)

Zainstalowałem także Windows 7 (jest powszechnie dostępny, w tym na MSDN AA). System w pierwszym odczuciu wydaje się „Vistą z nowym paskiem zadań”. Sam pasek jest fajny, muszę przyznać. Słysząc o nim, a nawet oglądając pierwsze wideo demonstrujące jego planowane działanie, myślałem 1. „o fuj, macowe”, 2. „o fuj, brzydkie i niewygodne”. Właściwie myliłem się. Działa naprawdę fajnie, korzysta się z niego bardzo wygodnie (chociaż korzystałoby się wygodniej, gdyby był wyśrodkowany…), podglądy okien i podświetlenia ikon to po prostu poezja :). Zżera tylko czasem nieco więcej zasobów niż w wymarzonej sytuacji (tajemnicze systemowe procesy czasem zjadają zbyt dużo CPU), ale ogólnie pierwsze wrażenie bardzo pozytywne. Nie męczy użytkownika AŻ TYLOMA pytaniami o zgodę, co Vista, może nawet zacznę lubić ich (Visty i 7) interfejs (Aero). Nie, nigdy nie byłem przeciwnikiem używania do tego 3D i animacji. Po prostu jego szarość i nijakość nigdy mi się nie podobały. I wciąż brakuje mi „expose” (jadę myszką w róg ekranu, a okna rozsuwają się i skalują, by było widać je wszystkie).
Na drugim dysku oczywiście wciąż siedzi Linux. Szczreze mówiąc, chciałbym go przeinstalować na edycję x64, ale nie mam odwagi. Dla przypomnienia: OpenSUSE 11.1. „Bawił się” ktoś w taką migrację może?

Piję za dużo kawy.
Subskrybuję last.fm za 7 złotych, by słuchać za dużo muzyki.
Rozwaliłem dętkę roweru na potłuczonej butelce, którą jakiś kretyn rzucił w trawę.
Oraz zauważam, że Firefox na 64-bitowych Windowsach pada niemal za każdym razem, gdy zamknę GMaila. Ciekawe…

I oglądam na żywo kociaki :-)

W piątek próbne uruchomienie dysku. Piszczy, piszczy, ale startuje.
W sobotę przychodzi paczka z innym dyskiem, wystarczającym na odzysk wszystkiego, SATA2.
W przelotki IDE → SATA (czy odwrotnie – nie ufam oznaczeniom, patrzę na szczegółowy opis) się już nie bawimy, zdecydowanie. Mam jedną „wartą” parenaście złotych, ale powodowała tak dziwne zachowanie chociażby samej kontrolki aktywności dysku (pół-świecenie), że podziękowałem. Losowo wybrany inny jej nabywca z Allegro też twierdził, że nie działa. Doinwestowałem więc w mój wiekowy komputer dokupując kontroler SATA/eSATA.

Podejście 1
Zrzucamy obraz dysku pod linuksem, żeby dysk wykonywał jak najmniej ruchów głowicami, skoro prawdopodobnie (i miejmy nadzieję, że tylko) ma problem natury błędy pozycjonowania: cp /dev/sdb1 /windows/E/sdb1.bin
Oczywiście tam, gdzie dysk ma lepszy dzień, USB musi mieć gorszy. Bo należy wspomnieć, że mój 7-letni komputer ma czasem schizy z USB – gubi urządzenia, tym chętniej im więcej ich jest lub im więcej danych transmitują. Ciągły strumień danych z dysku jest doskonałą okazją by ten dysk ‚zniknąć’. Tak oto, raz po 5, raz po 7, raz po 50GB, system przestawał widzieć urządzenie USB, dysk zaś radośnie kręcił kółkiem na obudowie tak, jakby nigdy nikt mu nie powiedział, że bieżąca operacja się zakończyła (tyle, że niepowodzeniem).
Kombinujemy, przepinamy zworki w kontrolerze tak, by drugi port SATA wyprowadzić na zewnątrz (ma 2 porty wewn. i 1 zewn., ale może obsługiwać tylko dwa na raz).
Efekt uboczny: coś gdzieś ruszyłem i komputer przestał się uruchamiać (Bez BIOSu, bez „beep”). Doskonała okazja by wykonać planowane od dawna odplątanie i reorganizację kabli. I kart rozszerzeń (zająłem już wszystkie sloty PCI!). Działa.
W końcu dane zrzuciłem pod Windows i to jako pliki – dysk chwilowo nie przejawia żadnych „przeraźliwie piszczących” zachowań podczas pracy. Zrzuciłem – warto tu dodać – poprawnie.
Delete partition and destroy data. Teraz liczymy na to, że dysk uda mi się jeszcze odesłać do sprzedawcy (tu są kolejne problemy… miałem podwójnego pecha, cóż).

We wtorek przybył do mnie mój ukochany, z dawna czekany, Barracuda z Siriusa (w połowie lutego dostałem informację, że Seagate przyjął mój uszkodzony egzemplarz do wymiany). W Seagate’owym pudełku Seashell. Wow! 10cm mięciutkiej gąbki z każdej strony:

Jeszcze go nie podpinałem.

Zewnętrzna 500tka jest natomiast obecnie podpięta przez eSATA i prawie nie wykazuje dziwnego zachowania. Co jakiś czas restartuje się (wyłącza i włącza) podczas pracy (!) i to tak, że system nawet tego nie zauważa (poza tym, że gdy dysk się wyłączy, łapie sekundową „zwiechę”)…

Na wstępie przyznaję, że motto tytułowe ukradłem (bez dopiska) z opisu gg Tr00peRowi. Jest to także cykl wykładów na AGH :)

Była tu już całkiem długa notka o tym, jak przez utratę danych zmieniłem główny system operacyjny, ale… stracłem ją dzięki połączeniu odzyskiwania sesji w Operze (które odzyskało treść sprzed paru godzin, zamiast ostatnią) oraz auto-save WordPressa (który tym odzyskanym jednym zdaniem nadpisał poprzednie auto-save’y…). Zacznijmy więc jeszcze raz…

The story

Okolo 15 sierpnia wieczorem zahibernowalem Windows XP i polozylem sie spac.
16 sierpnia rano o 6:30 komputer planowo uruchomil sie… O 8 z hakiem uruchomilem sie ja. Spojrzalem na ekran. Systemu już nie było. Wystarczyło jednak zmienić aktywną partycję na inną by pojawiło się boot menu. Boot menu, w którym domyślnym wyborem był linuks, OpenSUSE 11.0.

I tak to się zaczęło. Linuks okazał się wcale nie być taki zły ;-) Oczywiście dziś powoli taka świadomość dociera już nawet do dzieci w podstawówce, a wszystko to za sprawą Ubuntu. Różnie to jednak u mnie bywało – pamiętam czasy, gdy po zainstalowaniu tego systemu miałem tylko konsolę tekstową i… nie wiedziałem, co mogę zrobić. Teraz nawet jak coś padnie, jestem w stanie sobie to naprawić… No i jest Internet :) (Sytuacja sie komplikuje, kiedy to WiFi jest tym, co sprawia problemy z dzialaniem/konfiguracja)

Wrażenia pozytywne

Chociaz OpenSUSE jest dystrybucja raczej kojarzona z KDE, ja uzywam glownie Gnome’a :) (zwlaszcza po ciezkich przejsciach z KDE 4.0 i nadal niewiele ciekawszych z 4.1 – teraz chyba jest juz 4.2, ale… coz.) Do tego oczywiscie compiz jako manager okien. Co by o nim nie mowic, jestem jego wielkim fanem. Wszystko chodzi szybciej. Okna nie muszą się odrysowywać przy przesuwaniu, są jednym obiektem w pamięci ekranu, w całości. Do tego takie przyjemne „user experience” kiedy wszystko reaguje szybko i płynnie. A że procesor mam trochę leciwy, karta graficzna ma dużo czasu na płynne animacje, podczas gdy on się z czymś męczy :P

Poza tym jest całkiem jak pod Windows – ten sam Firefox, ta sama zajętość pamięci… Jest Google Sidebar, nie ma niestety Chrome’a – nie kochają użytkowników Linuksa (a CrossOver Chromium to jakiś build Chromium działający przez Wine – masakra, efekt odwrotny od zamierzonego – fatalna wydajność). Jest mnóstro oprogramowania i są multimedia. Fakt faktem, że multimedia pod linuksem nie zawsze działają mi równie wydajnie jak pod Windows, ale to już kwestia 7-letniej platformy sprzętowej… A tu w systemie między programem odtwarzającym wideo a powierzchnią ekranu jest trochę więcej „warstw” i abstrakcji :)

Stabilność? Taka sama jak wszędzie. System jest bardzo stabilny. Programy już różnie. Z XP mamy przecież to samo ;-). Tutaj oczywiście to całkowicie dobrowolny wybór użytkownika, czy dodaje sobie repozytoria wyłącznie w wersji stabilnej, przetestowanej w trzy dupy, czy też w wersji… najnowszej.

Czego zaś potrzebowałem by nie chcieć wracać do Windows? Znaleźć odpowiedni komunikator. Co ciekawe, ze wszystkich możliwości padło akurat na… ekg2, czyli program raczej konsolowy (istnieją pluginy graficzne, ale nie tak dobre, jak konsolowy na ncurses). Ot, mój zamiennik Konnekta dla linuksa :) (w standardzie: gg, tlen i jabber (to ta sama wtyczka), irc i polchat). I oto okazuje się, że mając odpowiedni komunikator, potrzebę powrotu czuję znacznie mniejszą.

Czego mi brak?

Fakt, drugi z „brakujących” programów, dla których często wracałem to Paint Shop Pro, nie wspominając już o tym, że zainstalowałem ostatnio trial Paint Shop Pro X2 po polsku i jestem zachwycony. Przynajmniej pierwszym wrażeniem. Program jest czarny, podlizał mi się ;-), jest bardzo profesjonalnie przetłumaczony (do tego stopnia, że wybór palety „optimized octree” stał się „zoptymalizowanym drzewem ósemkowym”, rzucając snop światła zrozumienia na siedzący pod spodem algorytm – a nigdy się nad tym nie zastanawiałem…), robi cuda z kolorami (obsługa standardu Adobe sRGB – nigdy nie wnikałem także, co to dla mnie oznacza, a okazało się oznaczać, że zdjęcie nabrało barw jak żywe) i zasadniczo jest to pierwsza wersja, którą oceniam na plus odkąd w nazwie programu widnieje słowo „Corel”. GIMP oczywiście paintshopowi nie podskoczy nie tylko dlatego, że jest wyłącznie rastrowy, ale i jest naprawdę dużo prostszy. PSP to taki PhotoShop dla ubogich (halo! 300zł :P PS kosztuje chyba 10 razy więcej?), a GIMP pozostaje dla mnie programem do małych robótek na szybko. Chociaż i filtrów do obróbki zdjęć dla-idiotów z PSP mi brakuje :) (korekcja jednym kliknięciem może nie zawsze dawała pożądane rezultaty, ale ręcznie sterowane jej składowe – jak najbardziej)

Ostatecznie, do montowania filmu o detektorze ATLAS także zainstalowałem Windows. To w sumie daje zgodność z pewnym wykresem:

Przydatność systemów operacyjnych wg celu/systemu

Fanboyem się stać…

Natomiast ta instalacja Windows po kilku miesiącach rozłąki wiele mi pokazała. Momentami czułem, że mógłbym zostać „fanboyem” linuksa, który zachwala go na każdym kroku, bo Windows „ssie”. I faktycznie momentami miałem odczucie, jakbym pracował z systemem z informatycznego średniowiecza, a nie z XXI wieku (Pierwszą edycję XP wydano w 2001. ;))

Z tym, że Windows (uwaga – ta uwaga nie dotyczy Visty) nie potrafi wyświetlać treści okienek „na stałe” i musi je stale odświeżać przy przesuwaniu i przełączaniu, a wszystko sprawia wrażenie „płaskiego” i pozbawionego smaku jak zupa z reklamy, jakoś się już wcześniej pogodziłem.
Ale czemu nie mogę przesunąć okienka łapiąc je gdziekolwiek?! To takie nienaturalne i uciążliwe, kiedy za każdym razem by przemieścić okno na ekranie, muszę starać się znaleźć i wcelować w jego pasek tytułowy (szczególnie w „Chrome”, gdzie jest cieńszy)! (Wyjaśnienie dla okienkowców – w Linuksie dowolne okno łapiesz jak Ci się podoba, trzymając wciśnięty klawisz ALT)
Czemu nie mogę zobaczyć wszystkich swoich okienek na raz, skoro to najlepszy sposób wizualnej identyfikacji i nawigowania między nimi? Czemu Alt+Tab domyślnie wyświetla ikonki, jak w Win 3.x? (tutaj Compiz daje mi zerżnięty z Mac OS efekt expose – okienka są układane na ekranie w stosownym pomniejszeniu tak, by pomieścić je wszystkie na raz, a wtedy możesz sobie klinąć to, o które Ci chodzi. Inaczej aktywuję pokazanie okien z jednego pulpitu, a inaczej ze wszystkich – w obu przypadkach wystarczy jednak jeden ruch myszki).
Czemu żeby zobaczyć pulpit muszę albo zminimalizować wszystkie okienka po kolei, albo wszystkie hurtem, korzystając z „pokaż pulpit”? Kiedy interesuje mnie na chwilę coś co jest na pulpicie, a nie chcę nic robić z okienkami, po prostu przekręcam pulpit na sąsiedni i robię to, co imnie interesowało. W linuksie mam przecież domyślnie cztery (praktycznie – dowolną ich liczbę)…
O wygodzie kilku pulpitów nawet już nie wspominam. Uruchomienie kilku „dużych” (wizualnie) aplikacji na kilku pulpitach może byc bardzo wygodne i przyjemne, nawet (a może „zwłaszcza”?) gdy chcesz zerkać raz na jedną, raz na drugą. Np. pisząc sprawozdania z fizyki, najwygodniej było mi otworzyć PDFa z treścią zadania na pulpicie sąsiednim i tam zerkać – przełączenie to też albo jedno kliknięcie, albo jedno naciśnięcie kombinacji klawiszy (a ja takim już jestem, nieumuzykalnionym klawiszowcem).
Czemu aby zabić wiszący proces muszę czekać na uruchomienie menedżera zadań, co trwa przecież w takich sytuacjach również wieki? W linuksie wydajesz killall -9 nazwa, i po sprawie. To system oparty na poleceniach, więc okazji ku temu jest sporo – w najbliższym okienku terminala, w pasku poleceń na górze ekranu (sobie go tam wsadziłem), czy też w terminalu tekstowym, których – jak i pulpitów – może być wiele…

No i żeby zmienić wygląd systemu nie muszę niczego crackować… ;-)
Swoją drogą Vista nadrabia kilka z tych zaległości. Podobnie jak w XGL, w Viście menedżer okien [po pierwsze istnieje, a po drugie] jest trójwymiarowy i korzysta z marnującej się dotad karty graficznej (każdy komputer ma kartę 3D od… ilu lat?). Dzięki temu okienka działają troszkę szybciej, a „wiszące” aplikacje, podobnie jak od dłuższego czasu pod linuksem, przybierają szarawe odcienie… (właściwie to Windows je chyba wybiela, ale… jeden pies ;P). Chcieli zrobić też wygodniejszą zmianę okien, ale chyba wyszło tak sobie… No chyba, że win+tab to tylko dla efektu było ;) Jakieś freeware’owe narzędzie do expose też jest, tylko niezbyt szybko to tam działa… (konkretnie 10 razy wolniej, tylko czemu?).
No i Windows jest po prostu spójny. Modularność systemów linuksowych jest zarówno ich błogosławieństwem, jak i przekleństwem, z punktu widzenia użytkownika i programisty. Może dany pakiet będzie, a może go nie będzie. A może będzie w złej wersji. W niektórych dystrybucjach to powoduje naprawdę ciężkie problemy (w OpenSUSE na szczęście w ogóle tego nie doświadczam). A Windows jest niemal zawsze taki sam, zwłaszcza wewnętrznie. Chociaż przy Mac OS pod tym względem i tak się całkowicie chowa ;-)

Skoro już o oprogrowamowaniu mowa… Najcudowniejszym, co tu mam, jest jedna spójna forma zarządzania WSZYSTKIMI programami, z dowolnego źródła. Ten sam menedżer, ten sam instalator, automatyczne rozwiązywanie wszystkich zależności i informowanie o ewentualnych konfliktach z listą rozwiązań do wyboru. Automatyczna aktualizacja wszystkiego. Bo gdy aktualizuję system, mam nie tylko poprawki bezpieczeństwa do funkcji systemowych, jak w Windows, ale i nową wersję Firefoksa, czy dowolnego innego programu – jeśli tylko taka się pojawiła (na repozytorium)… A nowego oprogramowania często nie szukam na Google, a w tym samym, wcześniej wymienionym menedżerze oprogramowania. Po nazwie lub opisie. Wygodnie jest :)

I tym optymistycznym akcentem chciałbym zakończyć ten od dawna czekający i dwukrotnie pisany post, obalając stwierdzenie, że „linuks na desktop się jeszcze długo nadawać nie będzie”…

Natomiast dysk zewnętrzny kolejnej próby uruchomienia też nie przeszedł. To co mu może być, i ile za to woła OnTrack?